Bakara Sûresi 275. Ayet Meali

[Not: Bu ayette "Elleziy ye’külü-r riba" (Faiz yiyen kimse) denmeyip; çoğul olarak "Elleziyne ye’külune-r riba" (Faiz yiyen kimseler) buyrulması, yani, ismi mevsulün, cemi müzekker salim kalıbı ile getirilmiş bulunması; asıl tehlikeli ve tahrip edici FAİZ’in, ferdi riba muamelesinden ziyade bugünkü gibi bir sistem halinde ve resmi müesseseler (banka şubeleri) eliyle yürütülen faiz cinsinin olduğuna dikkat çekmek amaçlıdır.]  

57.Yani onu bağışlama işi Allah`a aittir.  

(*) Faizcilik, kişisel ve toplumsal bir ihtiras doğurur. Bu ihtiras sonucu, kişi ve toplum şeytan çarpmışa dönüyor. Evet, değersiz az bir mala değerli çok vaktini harcayan kişi, bir çeşit delidir. Dünyada dahi ruhi durumu ağırlaşır, şeytan çarpmış gibi olur.  

Bkz. 2/278Ayette geçen “Ribâ” kelimesi lügatte; “çoğalma, artma ve büyüme” manalarına gelmektedir. Dini ıstılahta ise alışverişlerde bir karşılık olmaksızın akitler arasına fazlalık bir miktarı şart koymaktır. Kur’an’ın indiği dönemde bu kelime; “Borçludan, borç süresi (vâde) mukabili alınan fazlalık” için kullanılıyordu. Mesela 50 gr. altını 55 gr. altın olarak geri alırken, fazlalık olan 5 gr. “Ribâ” olarak değerlendiriliyordu. Bu anlamıyla “Ribâ”; Türkçede kullandığımız faiz kelimesinin tam karşılığı olmaktadır. Ekonomi biliminde ve günümüz uygulamasında faiz; belli bir süre işletilmek üzere ödünç verilen paranın kullanımına karşılık, nominal ya da reel değer üzerinden alınan farktır. İslam dini, paranın yastık altında kalmasını istemez, onunla mutlaka yeni işler kurulmasını, istihdam sağlanmasını, üretim yapılmasını ister. İş kurmak ve bu yolla istihdam sağlamak ve üretim yapmak zordur ve risklidir diye de işin kolayına kaçarak paranın faize yatırılmasını yasaklar. Ancak enflasyonun yaşandığı bir ortamda borç para alıp da alınan paranın değerini erittikten sonra geri vermek de haksızlık olur. Zira İslam’ın faizi yasaklamasının sebebi insanları “haksızlığa uğratmamaktır”.  

[1] Vâkı’a bu âyetdeki "riba" kelimesi fâiz ma’nâsına da gelmekde ise de maksûd ma’nâ bugünki Türkçemizde murâbaha oldığında şübhe yokdır.  

"Yüksek" faizin ekonomi için sağlıksız olduğu bilinen bir gerçektir. Kuran'ın yasakladığı faiz, daha doğrusu tefecilik, iş yapma ve geliştirme amacıyla serbest piyasada alınan borçlar konusunda olmayıp zaruri ihtiyaçlara harcanmak amacıyla bireyler tarafından alınan borçlarla ilişkilidir. Daha önceki ve sonraki ayetlerle birlikte değerlendirildiğinde burada kınanan tefeciliğin banka faiziyle bir ilişkisi olmadığı anlaşılır. Serbest piyasa ekonomisi paranın değerini belirler. Kuran ayetleri bu konuyu ticaret ve kar bağlamında değil zekat ve sadaka bağlamında işler. Bireylerin zaruri ihtiyaçlarını sömürenler, tefeciliği ticaret diye savunur. Bak 3:130; 4:161.  

Âyet-i kerîmede geçen faiz yiyenlerden maksat; Faiz alan, faiz veren, bu hususta kâtiplik ve şahitlik yapanlardır.  

1. Ribâ, “haksız fazlalık” demektir. Vade farkı, alım satım arasındaki kar farkı gibi fazlalıklar “kazanç” türü fazlalıklardır. Bu nedenle her fazlalık ribâ değildir. Faiz de bir fazlalık olmakla birlikte bu “kazanç” bağlamında olan bir fazlalıktır. Faiz, vade ve hizmet karşılığı olan bir kazançtır. Faiz sözcük olarak Kur'an'da kazanç anlamında birçok ayette yer almaktadır. Ribâ sözcüğüne “faiz” anlamı vermek önemli bir yanılgıdır. Ribâ gerek mal gerek hizmet olarak bir karşılığa dayanmaksızın “fazladan ve haksız olarak” elde edilen kazançtır; diğer bir deyimle “haksız” fazlalıktır. Bankacılık sisteminde kullandırılan krediye karşılık elde edilen kazanç; “hizmet ve zamana” karşılık alınmaktadır. Diğer bir deyimle, ribâ, “haksız fazlalık”, faiz ise verilen hizmete karşılık elde edilen kardır. Ne var ki bu kar farkının/kazancın, verilen hizmete ve piyasa koşullarına denk olması esastır. Denkliğin gözetilmemesi, yüksek vade farkının olması durumunda faiz ribâya dönüşür. Bu bağlamda, yalnızca faiz değil, alışverişteki aşırı kâr miktarı da vade farkındaki aşırı fark da ribâdır. Diğer bir husus ta verilen hizmet, vade farkı ve piyasa koşullarına denk olma esasına göre belirlenen faiz, ribâyı (tefeciliği) önleyen önemli faktördür.  

(1)“Beşerin (insanın) hayât-ı ictimâîsinde (ictimâî hayâtında) bütün ahlâksızlığın ve bütün ihtilâlâtın(ihtilâllerin) menşei (kaynağı) iki kelimedir. Birisi: ‘Ben tok olduktan sonra, başkası açlıktan ölse bana ne?’ İkincisi: ‘Sen çalış, ben yiyeyim!’ Bu iki kelimeyi de idâme eden (devâm ettiren), cereyân-ı ribâ (fâiz) ve terk-i zekâttır. Bu iki müdhiş maraz-ı ictimâîyi (ictimâî hastalığı) tedâvi edecek tek çâre, zekâtın bir düstûr-ı umûmî sûretinde icrâsıyla, vücûb-ı zekât (zekâtın farz) ve hurmet-i ribâ (fâizin haram olması)dır.” (Mektûbât, 22. Mektûb, 101)“Evet, âyet-i Kur’âniye âlem kapısında durup, ribâya: ‘Yasaktır!’ der. ‘Kavga kapısını kapamak için banka kapısını kapayınız!’ diyerek insanlara fermân eder. Şâkirdlerine (talebelerine): ‘Girmeyiniz!’ emreder.” (Zülfikār, 25. Söz, 38)  

[*] İslâm’a göre faiz haram kılınmıştır. İslâm’da faizin azı da çoğu da haramdır. Faiz, ekonomik, sosyal ve toplumsal yönden zararlıdır. Yüksek faiz ise ekonomiye daha fazla zarar veriyor. Yüksek faiz, mikro ölçüde özel sektörün maliyetlerini artırıyor. Makro anlamda ise yatırım ve üretim maliyetlerinin artması yüzünden de ekonomik büyümeyi engelliyor. Faiz düştüğü zaman yatırım ve üretim maliyetleri düşeceği için ekonomik büyümenin önü açılır. Bu durum, üretim ve istihdamın artmasını sağlar. Sıcak paracılar hariç; faizin düşüşü, uluslararası yatırımcı için istikrar algısını güçlendirir. Bir ülkede faizler düşünce yabancı yatırım girişi artar. Faiz indirimi veya faizlerin sıfır seviyesine indirilmesi üretici için, sanayici için faydalıdır. Faizde iniş ve çıkışların hızlı olmasından esnaf, sanayici ve üretici zarar görüyor. Böylesi bir durumda piyasada istikrar bozuluyor. Faiz ekonomik büyümenin önünde en büyük engeldir. Ekonomik büyümenin önünde en büyük engel faizdir. Faizlerin düşmesi ekonomik istikrarı artırır. Faizlerin sıfır seviyesine inmesi ise gerçek anlamda ekonomik istikrar sağlar. Ayrıca detaylı bilgi için, bkz: (Ali İmran-130.ayetle ilgili açıklaması) Ancak ‘’Zaruretler mahzurlu olan şeyleri mubah kılar” kaidesinden hareketle, haram yemek veya kullanmak, yalnız zaruret miktarı caiz olur. "İslam’da faiz, kesin olarak haram kılınmıştır. Bir zaruret bulunmadıkça faiz almak da vermek de caiz değildir… Ayrıca ( يَتَخَبَّطُهُ الشَّيْطَانُ) cümlesinin anlamı; dünyada iken şeytan vesvese yoluyla onun aklını çelmiş veya kıyamette şeytan onu çarpmış gibi olur, şeklindedir. Aşağıdaki tefsir ve Lugat metinlerine de bakılabilir. (معنى خبط في معجم المعاني الجامع ) يَخْبِطُ خَبْطَ عَشْوَاءَ : يَتَحَرَّكُ دُونَ عَقْلٍ وَلاَ ضَابِطٍ . قال المعتزلة والقفال من الشافعية: إن كون الصرع والجنون من الشيطان باطل؛ لأنه لا يقدر على ذلك كما قال تعالى حكاية عنه: وما كان لي عليكم من سلطان الآية (تفسير الألوسي) هذا هو ظاهر الآية ، وبه قال بعض المفسرين ، ولكن قال الزمخشري ومعه الكثيرون : إن ذلك التخبط من أكلة الربا هو يوم القيامة (زهرة التفاسير) فالمراد من المساس هنا هو مس وساوسه الخبيثة المغرية والتي هي عبارة عن استحوازه علي عقلية اهل المطامع(التفسير الكبير – ج – 7 – ص 89 – الميزان – [*] İslâm’a göre faiz haram kılınmıştır. İslâm’da faizin azı da çoğu da haramdır. Faiz, ekonomik, sosyal ve toplumsal yönden zararlıdır. Yüksek faiz ise ekonomiye daha fazla zarar veriyor. Yüksek faiz, mikro ölçüde özel sektörün maliyetlerini artırıyor. Makro anlamda ise yatırım ve üretim maliyetlerinin artması yüzünden de ekonomik büyümeyi engelliyor. Faiz düştüğü zaman yatırım ve üretim maliyetleri düşeceği için ekonomik büyümenin önü açılır. Bu durum, üretim ve istihdamın artmasını sağlar. Sıcak paracılar hariç; faizin düşüşü, uluslararası yatırımcı için istikrar algısını güçlendirir. Bir ülkede faizler düşünce yabancı yatırım girişi artar. Faiz indirimi veya faizlerin sıfır seviyesine indirilmesi üretici için, sanayici için faydalıdır. Faizde iniş ve çıkışların hızlı olmasından esnaf, sanayici ve üretici zarar görüyor. Böylesi bir durumda piyasada istikrar bozuluyor. Faiz ekonomik büyümenin önünde en büyük engeldir. Ekonomik büyümenin önünde en büyük engel faizdir. Faizlerin düşmesi ekonomik istikrarı artırır. Faizlerin sıfır seviyesine inmesi ise gerçek anlamda ekonomik istikrar sağlar. Ayrıca detaylı bilgi için, bkz: (Ali İmran-130.ayetle ilgili açıklaması) Ancak ‘’Zaruretler mahzurlu olan şeyleri mubah kılar” kaidesinden hareketle, haram yemek veya kullanmak, yalnız zaruret miktarı caiz olur. "İslam’da faiz, kesin olarak haram kılınmıştır. Bir zaruret bulunmadıkça faiz almak da vermek de caiz değildir… Ayrıca ( يَتَخَبَّطُهُ الشَّيْطَانُ) cümlesinin anlamı; dünyada iken şeytan vesvese yoluyla onun aklını çelmiş veya kıyamette şeytan onu çarpmış gibi olur, şeklindedir. Aşağıdaki tefsir ve Lugat metinlerine de bakılabilir. (معنى خبط في معجم المعاني الجامع ) يَخْبِطُ خَبْطَ عَشْوَاءَ : يَتَحَرَّكُ دُونَ عَقْلٍ وَلاَ ضَابِطٍ . قال المعتزلة والقفال من الشافعية: إن كون الصرع والجنون من الشيطان باطل؛ لأنه لا يقدر على ذلك كما قال تعالى حكاية عنه: وما كان لي عليكم من سلطان الآية (تفسير الألوسي) هذا هو ظاهر الآية ، وبه قال بعض المفسرين ، ولكن قال الزمخشري ومعه الكثيرون : إن ذلك التخبط من أكلة الربا هو يوم القيامة (زهرة التفاسير) فالمراد من المساس هنا هو مس وساوسه الخبيثة المغرية والتي هي عبارة عن استحوازه علي عقلية اهل المطامع(التفسير الكبير – ج – 7 – ص 89 – الميزان – ج- 2 - 436)  

[1] Faiz ile geçinenler.[2] Kabirlerinden, yahut kıyamette, yahut deliliklerinden dolayı şeytan çarpmış gibi çarpık kalkarlar. Nazm-ı Celîl Arab-ı cahiliyenin zuumlarına göre vârit olmuştur. Yahut âhirette utandıklarından dolayı çarpık bir surette kalkarlar.[3] Haramdan evvel olanı onundur. O istirdat olunmaz.[4] Allah dilediği gibi hükmeder. Yahut faizin haram olması, hürmetin müstemir olması Allah'a aittir.  

175 “Riba” Arapçada, “r-b-v” kökünden gelir. Bu kök; yüksek tepe, tepeye çıkma, yükselme anlamındadır. Buradan hareketle; artma, fazlalaşma, serpilip gelişme gibi anlamlara da gelir. Nitekim artışta tepeye çıkan, kendi kendine artan anlamında “riba” kullanılır. Faiz kelimesi de Arapçada dolan, taşan ve akan demektir. Riba ile faizi ayırmak gerekir. “Faiz” kelimesi de Arapçadır ama Allah ayette “riba” kelimesini kullanmıştır. Kur’an, kavramları teknik kullanır. Kur’an’da vurgulanan riba, tefeciliğin tâ kendisidir. Birilerinin emek ve kazancını, hiç emek sarf etmeden sömürmenin adıdır. Bu kelimenin faiz ile tercüme edilmesi yanlıştır. Bir diğer ifadeyle faiz, ribanın karşılığı değildir. Kaldı ki, hemen hemen bütün meâllerde “riba=faiz” olarak tercüme edilmiştir. Bunun yanlış olduğunu düşünüyor ve kelimeyi aynen “riba” olarak kullanıyoruz. Riba, tam anlamıyla tefeciliktir. Enflasyonun var olduğu bir ekonomide paranın alımgücü değerini korumaya çalışmak ribaya girmez. Bugün ekonomide kullanılan resmi ve banka faizlerini farklı kategorilerde ele almak ve incelemek gerekir. Bu sözümden sakın faizi caiz gördüğüm anlaşılmasın. Tarih boyunca enflasyona karşı değerini koruyan iki nesne vardır: Altın ve buğday. Alışverişler, borçlanmalar vb bu iki emtanın değeri üzerinden yapılabilir. 176 “Şeytan çarpması” deyimi, hemen hemen her dilde kullanılan bir deyimdir. Türkçemizde olduğu gibi, Arapçada da “neye uğradığını şaşırmak”, “sendeleyip düşmek” gibi anlamlara gelir. Gerçekten tefecilerin sonu hep hüsran olmuştur. Büyük ekonomik krizlerin kurbanı olmuşlardır. Çünkü onlar tefeciliği bir ticaret hâline getirmişler, pek çok ocağı söndürmüşlerdir.  

Bu cümle Kur’an’da başka hiçbir günah için kullanılmamaktadır. Faiz veya tefecilik denen işlem bir malın haksız yere artması ve emeksiz bir artış göstermesi anlamına geldiği için Kur’an’da şiddetle reddedilmekte, bu ayette faiz yiyenlerin şeytan çarpmış, şeytanın maskarası durumuna düşmüş bir halde olacakları bildirilmektedir. Faize veya tefeciliğe alışmış olanların gözünü para hatta bütünüyle dünya sevgisi bürümüş olacağı için, onların dünya hayatındaki duruşları gözü dönmüşlüktür Benzer mesajlar: Mâide 5:95, 101; Enfâl 8:38.  

1 Bu bölüm, “Faiz yiyenler ancak şeytan çarpmış (deli)ler gibi dolaşırlar.” şeklinde de anlaşılabilir.2 Riba (faiz): Artma, fazlalaşma, gelişme anlamına gelen bir mastardır. Dini terim olarak; cins ve miktarı aynı ve alınıp satılması, dinen helal olan iki mal, biri diğeriyle karşılıklı olarak değiştirildiğinde bir taraf için kabul edilen fazlalığa riba denir. “Riba” yerine Türkçede daha çok "faiz" veya “nem’a” kelimesi kullanılmaktadır. (Tıpkı “mescid” yerine “cami” kelimesinin kullanıldığı gibi.) Câhiliyye döneminde asıl borca, “re’s’ül-mâl” (ana mal), fazlalığa ise “ribâ” adı verilirdi. Bugünkü faiz işlemleri nitelik bakımından câhiliyye döneminde uygulanandan başka bir şey değildir. Bir şeyin nitelikleri değişmedikçe adının değişmesi, bu konudaki hükmün değişmesini gerektirmez. Faiz hakkında inen ilk âyet, “faizin malı artırmayacağını” bildiren (Rum: 39.) âyettir. (Nisâ: 160-161.) âyetlerde ise; “Tevrat’ta Yahûdîlere de faizin yasaklandığı” belirtilmiştir. Daha sonra inen (Âlu İmrân: 130.) âyette de “faizi yemek yani almak haram” kılınmıştır. Peygamberimiz: “Altın altınla, gümüş gümüşle, buğday buğdayla, arpa arpayla, hurma hurmayla ve tuz tuzla misli misline, birbirine eşit ve peşin olarak değiştirilirler. Ama bunların cinsleri ayrı olursa peşin olarak, istediğiniz gibi satış yapın. Her kim bu şekil değiştirmede fazla verir veya alırsa kesinlikle ribâ yapmış olur.” buyurmuştur. (Tirmizî) Veda hutbesinde de faizin kaldırıldığı açıkça ifâde edilmiştir. İmam Ebû Yûsuf, altın ve gümüş dışındaki madenî ve kâğıt paralarda enflasyon farkını faiz olarak kabul etmemiştir. Kâğıt para denilen “banknotlar”, İslâm hukukuna göre para olmayıp esas para olan altın veya gümüş karşılığında verilen, senetlerdir. İslâm dışı ekonomilerin bir ürünü olan faiz için İslâm Hukukundan çözüm aramak, onların bu olumsuzluğunu İslâm’a temizletmeye kalkışmak demektir. Bu sebeple bugünkü faiz türlerinin İslâm’a göre durumunun tartışmasına girilmemiştir. 3 Yani o faizleri geri alınmaz. Çünkü İslâm hukukunda, muamelatla ilgili yeni gelen bir hüküm, daha önce yapılan muameleler için uygulanmaz.  

262 Ribâ (“faiz”) kavramı ile ilgili bir tartışma için bkz. nüzul sırasına göre bu terimin ilk defa kullanıldığı 30:39, not 35. Ribâ’nın yasaklanması konusunu ele alan bu pasajın Hz. Peygamber’e inen son vahiylerden olduğuna inanılmaktadır. Faiz konusu, mantıksal olarak, karşılıksız yardım konusunu ele alan önceki uzun pasaj ile bağlantılıdır. Çünkü ilki, ahlakî olarak ikincisinin tam zıddıdır: -gerçek yardım, herhangi bir maddî karşılık beklemeksizin bir şey vermeyi ifade eder; halbuki faiz, borç verenin mukabil bir emek sarfetmeksizin kazanç sağlama beklentisine dayanmaktadır.263 Lafzen, “gibidir”.264 Lafzen, “her kim ki kendisine Rabbinden bir öğüt ulaşır”.  

[522] Habt, “düşüncesizce, akılsızca vurma” anlamına geldiği gibi (Keşşaf), “delilik, akla musallat olma, aklı çelme” anlamına da gelir (Lisân ve Tâc). Kur’an faizle borç para vereni aklî dengesi bozuk bir insana benzetmektedir. Başkalarının emeğini ve kazancını yattığı yerden sömüren faizci, öylesine bir hırs ve histeriye tutulmuştur ki, onun gözünü hiçbir şey doyuramaz. Çünkü o, aklıyla değil güdüleriyle hareket etmektedir. [523] Ribâ: Sözlükte artma, yükselme, fazlalaşma, nema, yükseğe çıkma, bedeni serpilip gelişme anlamlarına gelir. Faiz, taşan, kabaran fazlalık demektir. Aslında ribaya “faiz” denmesi, kanaatimizce 19. yüzyıldaki buhran sırasında devletin riba ile borçlanmasına karşı oluşacak dînî tepkileri bloke etmek için düşünülmüş bir semantik hile idi. Bu ribalı borçlanma, Osmanlı için sonun başlangıcı olacaktır. [524] Bu âyet, bir görüşe göre Kur’an’dan en son inen âyetler grubunda (2:275-281) nâzil olmuştur. İbn Abbas’tan nakledilen bir görüşte son âyet Mâide 3’tür. İkinci bir nakle göre ise bu âyettir. Said b. Müseyyeb’den nakledilen bir haber bunu teyit eder. Hz. Ömer şöyle der: “En son vahyedilen âyetler riba konusundaydı, fakat Rasulullah, bu âyetlerin anlamını bize tam açıkla(ya)madan irtihal etti” (İbn Hanbel). Fakat muhteva açısından Mâide 3, son inen âyet sıfatını daha çok hak etmektedir. Faiz hakkında inen ilk âyet ise bu değil, Rûm 39’dur.  

Burada kıyamette faizcilerin kabirden kalkma sırasında sar’a nöbetine tutulan hasta gibi olacakları bildirilmektedir. Tarihe bakılırsa anlaşılır ki: İnsan toplumlarındaki bütün karışıklıkların, ihtilâfların sebebi şu iki kelimedir: 1-”Sen çalış ben yiyeyim.” 2- “Ben doyduktan sonra, başkasının ne hali varsa görsün.” İslâm birinci tutumu faizi haram kılarak, ikinciyi zekâtı farz kılarak ortadan kaldırır. Topluma huzur, barış, denge ve refah getirir. Faizi alan da, veren de psikolojik ve sinirsel yönden yıpranır. Faizle para verenin aklı fikri parasında kalır, parasının dönmemesi tehlikesini yaşar. Borçlu ise paranın aslını ödemesi bile zorken, üstelik ağır bir faiz yükü ödeme angaryası sebebiyle yıpranır. Tansiyon ve kalb rahatsızlığı durumları ortaya çıkabilir. İktisat uzmanlarına göre kazanç yolları dört olup bunlardan üçü üretken, dördüncüsü değildir. Emek, sanat ve ticaret, bir de risk faktörü üretkendir. Zira eşyayı üretim yerinden tüketim yerlerine sevk etmekle riske mâruz kalır, değeri artar. Dördüncü yol faiz olup üretken değildir. Faizde risk yoktur. Zira borç, zarar tehlikesine mâruz değildir. Geri dönmesi garantili sayılmaktadır. Emek, zekâ ve maharetin semereleri, faiz kanallarından faizcilerin ellerinde toplanarak servet, tekelleşmeye gider. Fakirlik, işsizlik artar. İşsizlerde öfke yükselir, yağma hevesi ortaya çıkar. Toplumsal patlama başlayınca, faizciler cin çarpmış gibi sendeler, bütün emelleri altüst olur.  

Ribâ: tefe, gerçek faiz.  

[*] Ayette geçen, tehabbut تخبط, "takılıp aklını çelme ve aklını bozma" anlamlarına da gelir (Lisân, Tâc'l-arûs).  

(137) Yardımlaşmayı ve yoksullara Allah için bağışta bulunmayı teşvik eden âyetleri izleyen bu âyetler, faizle ilgili olarak son derece şiddetli ifadeler içermektedir. Bütün bu âyetler bir arada göz önüne alındığında, karşımıza bir medeniyetler mukayesesi çıkmaktadır ki, bunun bir tarafında sürekli olarak iyilik yapmak için programlanmış, zayıfın ve yoksulun elinden tutan ve en sevdiği şeyleri onlar için fedadan haz alan bir insan modeli, diğer tarafında ise zayıf ve yoksul düşmüş kimseyi yolunacak bir kaz olarak gören çıkarcı bir anlayış vardır. Sadaka ve faiz, bu iki anlayışın tüm yoğunluğuyla belirdiği ve çarpıştığı iki alanı teşkil etmektedir.  

324 Usury is condemned and prohibited in the strongest possible terms. There can be no question about the prohibition. When we come to the definition of usury there is room for difference of opinion. 'Umar, according to Ibn Kathir, felt some difficulty in the matter, as the Prophet left this world before the details of the question were settled. This was one of the three questions on which he wished he had had more light from the Prophet, the other two being Khilafah and Kafalah (see 4:12 , n. 518). Our 'Ulama', ancient and modern, have worked out a great body of literature on usury, based mainly on economic conditions as they existed at the rise of Islam. (Cf. 3:130). (R). 325 An apt simile: whereas legitimate trade or industry increases the prosperity and stability of men and nations, a dependence on usury would merely encourage a race of idlers, cruel blood-suckers, and worthless fellows who do not know their own good and therefore akin to madmen. 326 Owing to the fact that interest occupies a central position in modern economic life, and specially since interest is the very life blood of the existing financial institutions, a number of Muslims have been inclined to interpret it in a manner which is radically different from the understanding of Muslim scholars throughout the last fourteen centuries and is also sharply in conflict with the categorical statements of the Prophet (peace be on him). According to Islamic teachings any excess on the capital is rib'a (interest). Islam accepts no distinction, insofar as prohibition is concerned, between reasonable and exorbitant rates of interest, and thus what came to be regarded as the difference between usury and interest; nor between returns on bonus for consumption and those for production purposes and so on. [Eds.].