Bakara Sûresi 255. Ayet Meali

Bu âyette "kürsi" kelimesi geçtiği için kürsü âyeti anlamına "Âyet-ül-Kürsi" denmiştir. Hattâ bu sûreye "Kürsi sûresi" diyenler de vardır. Kürsü, örfte, üstüne oturulan şey anlamına gelir. Bu söz, kirs aslından gelmiştir, toplu anlamınadır. Yapraklar forma haline getirilince, bir araya toplandığı cihetle "kürrase" ve bunun yanlış söylenişi olan "kerrase" adiyle anılır. Kirs, bir şeyin aslı manasını da ifade eder. İbn-i Abbas'ın rivayetine göre kürsi, Tanrı bilgisidir. Saltanat, tedbir ve tasarruftur da denmiştir. Batlamyus mesleğine uyanlarca yedi göğü kavrayıp kaplayan ve sabitelerin göğü olan sekizinci kat göktür (al-Müfredat, s. 441. Kürsi hakkındaki çeşitli rivayetleri anlamak için bakınız: Mecma'ül-Beyan, 1. s. 154. Hasan Basri Cantay: Kur’an-ı Hakim ve Meal-i Kerim, c.1. İst. 1372-1953, s. 71-72, not. 213).  

bk. Kur’ân-ı Kerim, 19/93-95; 20/110; 21/28; 53/26.  

54.Kürsi konusunda müfessirler değişik açıklamalarda bulunmuşlardır. Bazıları buradaki Kürsi ile Yüce Allah`ın varlıklar üzerindeki güç ve hakimiyetinin kastedildiğini söylemişlerdir. Bazıları ise Kürsi`nin Arş`ın altında bütün gökleri kuşatan bir varlık olduğunu söylemişlerdir.Resulullah (a.s.)`ın: "Yedi kat gök Kürsi`ye nisbetle bir kapı tokmağının üstündeki yedi dirhem gibidir" anlamındaki hadisi şerifi bu konuda delil olarak ileri sürülmüştür. Kürsi ile kastedilenin bizzat Arş olduğunu söyleyenler de vardır. Bir başka açıklamaya göre ise Kürsi ile Yüce Allah`ın bütün yaratılmışları kuşatan ilmi kastedilmektedir.  

[42] Yüce Allah’ın bazı sıfatları hakkında geniş bilgi için bk. Bayraklı, KUR’ÂN TEFSÎRİ, III, 277-289.  

Bkz. 2/123, 6/51, 70, 10/3, 20/109, 34/23 ve dipnotu 53/26  

70. Kayyûm, “varlığı kendinden, kendi kendine yeterli, yarattıklarına hâkim ve onları koruyup gözeten” demektir.71. Şefaat ile ilgili olarak bakınız: Bakara sûresi, âyet, 48.72. Bu âyet, Âyetü’l-Kürsî (kürsü âyeti) diye adlandırılır. “Kürsü”, Allah’ın kudret ve azameti, O’nun her şeyi kapsayan ilmi demektir. Âyette, Allah Teâlâ kendi zatının çok veciz bir tanımını yapmaktadır. Kitab-ı Mukaddes’te yanlış ve tahrif edilmiş bir biçimde anlatılan Allah, burada nasıl ise öyle tarif edilmektedir. O, yerde, gökte ve ikisi arasında olan her şeyin sahibi ve mâlikidir. Hiç kimse hâkimiyetinde, otoritesinde, mülkünde ve yönetiminde O’na ortak değildir. Hiçbir şey O’na rakip ve eş olamaz. O, mutlak ilim ve irade sahibidir. O’na hiçbir varlık güç yetiremez. O, bütün evrenin sahibi, yöneticisi ve hâkimidir.  

 İçinde «kürsî» kelimesi geçtiği için bu âyete «Âyetü’l-kürsî» denilmiştir. Burada kürsî bildiğimiz taht manasında olmayıp Allah’ın şanına lâyık, mahiyetini ancak kendisinin bildiği bir varlıktır. O’nun yüce sıfatlarını ve eşsiz kudretini anlatan bu âyetin azameti, onu okumanın büyük sevabı ve tesirleri hakkında hadisler vardır. Efendimiz bir hadisinde şöyle buyurmuştur: «Kur’an’da en büyük âyet, Âyetü’l-kürsî’dir. Onu okuyana Allah bir melek gönderir, onun hasenâtını yazar. İçinde okunduğu evi, şeytan otuz gün terkeder. O eve kırk gün sihir ve sihirbaz giremez. Yâ Ali! Bunu evlâdına, ailene ve komşularına öğret.» Başka bir hadiste de: «Günlerin önemlisi cuma, sözlerin üstünü Kur’an, Kur’an’ın en önemli suresi el-Bakara, Bakara’nın en büyük âyeti de Âyetü’l-kürsî’-dir» denilmiştir. Hayy, lügatte diri, canlı manasına gelir. Allah’ın sıfatlarından olup, devamlı var olan, kesintiye uğramayan, varlığı ezelî ve ebedî olan demektir. Kayyûm ise, bütün mahlûkatın idaresini bizzat yürüten, hepsini hesaba çeken demektir.  

* Kürsü: Zaman ve mekândan münezzeh olan Allah Teâlâ’nın, yaratmış olduğu en büyük cisim olan arşın, altında bulunan, bütün semâları ve arzı kuşatan, tüm cismanî âlemleri içine alan bir cisim. * “Allah’a zor gelmez”; Allah Teâlâ için zor, kolay, çok zor ya da daha kolay gibi mahlûkata ait hâller söz konusu değildir. Kolaylık ve zorluk gibi durumlar bize göredir. Yüce Allah bunlardan münezzehtir. Bu âyet-i kerîmeden anlaşılması gereken mana, Cenâb-ı Hakk’ın her şeyi yapmaya kâdir olduğudur.  

1- “İzni olmaksızın şefaate bulunabilecek kimmiş” ile kast edilen şey; şefaat etmek için birilerine izin verileceği anlamı değildir. Bir önceki ayette ve daha birçok ayette de denildiği gibi Kur'an'a göre “şefaat inancı” kesinlikle şirktir. Burada, müşriklere cevap verilmekte, onların kendilerine şefaat edeceklerini öne sürdükleri ilahları için, onlara böyle bir yetkinin verilmediği ifade edilmektedir. Birilerinin şefaat edebilmesi için Allah'ın yetki vermesi gerekir, Allah da yetki vermediğine göre, kimse şefaat edemeyecektir, denmektedir. 2- Yarattıklarının, kullarının. 3- Geçmiş ve geleceklerini, bildiklerini bilmediklerini.  

(1)Bu âyet-i kerîmede zikredilen*كُرْسِيٌ lâfzı, Allah’ın ilmi, mülkü veya kudreti ma‘nâlarında tefsîr edilmiştir. (Nesefî, c. 1, 198)(2)“Âyetü’l-Kürsî’de on cümle ile on tabaka-i tevhîdi (tevhid mertebelerini) ayrı ayrı renklerde isbât etmekle berâber: مَنْ ذاَالَّذ۪ي يَشْفَعُ عِنْدَهُٓ اِلَّا بِاِذْنِهِ [İzni olmadan O’nun huzûrunda şu şefâat edecek olan kimdir?] cümlesiyle, gāyet keskin bir şiddetle şirki (Allah’a ortak koşulmasını) ve gayrın (başkasının)müdâhalesini keser, atar. Hem şu âyet İsm-i A‘zam’ın mazharı olduğundan, hakāik-ı İlâhiyeye (İlâhî hakīkatlere) âid ma‘nâları a‘zamî derecededir ki, a‘zamiyet derecesinde bir tasarruf-ı rubûbiyeti (terbiye edicilik tasarrufunu) gösteriyor. Hem umum semâvât ve arza (bütün göklere ve yere) birden müteveccih(yönelen) tedbîr-i ulûhiyeti (İlâhî tedbîri), en a‘zamî bir derecede umûma şâmil (herşeyi içine alan) bir hafîzıyeti (muhâfaza ediciliği) zikrettikten sonra; bir râbıta-i vahdet ve birlik ciheti, o a‘zamî (büyük)tecelliyâtlarının menba‘larını (kaynaklarını) وَهُوَالْعَلِيُّ الْعَظ۪يمُ [O, Aliyy (pek yüce olan)dır, Azîm (pek büyük olan)dır] (cümlesi) ile hulâsa eder.” (Zülfikār, 25. Söz, 48)  

(*) Ayette geçen “Kürsü”, Allah’ın kudret ve azameti (egemenliği), O’nun her şeyi kapsayan ilmi demektir. Âyette, Allah Teâlâ kendi zatının çok veciz bir tanımını yapmaktadır. Kitab-ı Mukaddes’te yanlış ve tahrif edilmiş bir biçimde anlatılan Allah, burada nasıl ise öyle tarif edilmektedir. O, yerde, gökte ve ikisi arasında olan her şeyin sahibi ve mâlikidir. Hiç kimse hâkimiyetinde, otoritesinde, mülkünde ve yönetiminde O’na ortak değildir. Hiçbir şey O’na raıkip ve eş olamaz. O, mutlak ilim ve irade sahibidir. O’na hiçbir varlık güç yetiremez. O, bütün evrenin sahibi, yöneticisi ve hâkimidir. (Diy. İşleri Meali (Yeni) 255. Ayet Açıklaması) “İzni olmadıktan sonra katında şefaat edebilecek kimmiş” ile kast edilen şey; şefaat etmek için kıyamette birilerine izin verileceği anlamında değildir. Bilakis şefaatin olmayacağına vurgu yapılıyor. Çünkü kimmiş? İfadesi müspet değil, menfidir. Zaten şefaat dua, rica ve istiğfar anlamında olduğu için, bunların yeri dünya sahasıdır, ahiret değildir. Çünkü ahirette iman etmeyen hiçbir kimse kalmaz, herkes inanır ve kurtuluşunu ister, ama o gün iman, ameli salih, dua, rica, kulluk ve istiğfarda/şefaate bulunma günü değildir. Yani yapılacak, dua, rica ve istiğfarın/Şefaatin yeri ve izini dünya sahasıdır. Örneğin; Dünyada iken gerek peygamberlerin kendi ümmetlerine yaptıkları dua ve istiğfarları ve gerekse müminlerin birbirleri için yaptıkları dua ve istiğfarları birer şefaattir. Yüce Allah’ın şefaat izni ise, dünyadadır. Yani yüce Allah’ın bu izni, يَوْمَئِذٍ لَّا تَنفَعُ الشَّفَاعَةُ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمَنُ وَرَضِيَ لَهُ قَوْلًا ﴿١٠٩﴾) ‘’Ta ha-109: ‘’ O gün (hesap günü hiçbir kimseye), şefaat (dünyada kendisi için yapılan dua ve istiğfar) fayda vermez. Ancak Rahman, bir kimse için (dünya hayatında meleklere, peygamberlere ve mü’minlere dua ve istiğfarda bulunma hususunda) izin vermiş ve sözünden (inanç, tutum ve davranışlarından) hoşnut olmuşsa, o başka.’’ Yine Zuhruf-86: (( إِلَّا مَنْ شَهِدَ بِالْحَقِّ وَهُمْ يَعْلَمُونَ ‘’ Ve onun (Allah’ın) yanı sıra başkasına yalvaranlar (kendisi ile Allah arasına aracı olarak koydukları nesnelere, kimselere yalvaranlar ve Allah’ın dışında başkasına tapanlar) artık şefaati (Allah’ın yardımını) elde edemezler. Ancak bilerek Hakka tanıklık etmiş olanlar (dünyadayken gerçekten iman edip tevhid inancına sahip olmuş olanlar) müstesna’’ deniliyor. Yani hem Ta ha-109. ayette geçen) (أذن له‘’ezine lehu’’ ve (رضي له) ’’radıye lehu’’ hem de Zuhruf -86. ayetteki (مَنْ شَهِدَ بِالْحَقِّ ) ‘’men şehide bil hakkı’’cümlesindeki (شهد)’’ gibi fiillerin tümü mazi olup kıyameti değil, dünya hayatını gösteriyor. İşte şefaatte/dua, rica ve istiğfarda/ bulunmanın yeri ve buna izin verilişi tamamen dünya hayatındadır. Örneğin: Dünyada iken Hz. İbrahim babası için istiğfarda/şefaatte bulunmak istiyor, ama babası müşrik olduğundan dolayı yüce Allah ona izin vermiyor. Yine Hz. Nuh kendi oğlunun kurtuluşu için yüce Allah’a yalvarıp dua ediyor/ şefaatte bulunuyor, ama oğlu inkârcı olduğundan yüce Allah Hz. Nuh’un talebini reddediyor. Yine yüce Allah Tevbe sûresi- 80. ayette Hz. Peygambere hitaben (ٱسْتَغْفِرْ لَهُمْ أَوْ لَا تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ إِن تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ سَبْعِينَ مَرَّةً فَلَن يَغْفِرَ ٱللَّهُ لَهُمْ)’ (Ey Resul!) Onlar için ister af dile ister af dileme /onlar için ister şefaatte bulun ister bulunma! /Onlar için yetmiş defa da af dilesen/şefaatte bulunsan/Allah onları bağışlamayacaktır. Bu, Allah’ı ve resulünü inkâr etmelerindendir…’’ şeklindeki bu vb. ayetlerde yüce Allah kendi elçisine muvahhid olmayan (münafık veya inkârcı) kimselere istiğfarda/şefaatte bulunması geçersiz kılmakta ve izin vermemektedir. Demek ki, dua, rica istiğfar/şefaat yeri ve izni dünyadadır ve bu izin ancak muvahhid kimsler için geçerlidir. Özetle, şefaat, yüce Allah’ın dünyada iken izin verdiği kimseler (muvahhidler) içindir, yararı ise ahirettedir. İşte şefaatle ilgili bütün ayetleri birlikte ve bu şekilde değerlendirmek gerekir. Çünkü ahirette kimsenin kimseye hiçbir faydası olmaz. Bkz. (İnfitar suresi-19) O gün şefaat yapılmaz. Ama dünyada iken yüce Allah’ın izin verdiği muvahhid kimseler için yapılan dua ve istiğfarların = şefaatin faydası ahirette olabilir. Ayrıca kürsü ile ilgili Arapça açıklamasına da bkz: { وسع كرسيه السماوات والأرض } تصوير لعظمته وتمثيل مجرد كقوله تعالى { وما قدروا الله حق قدره } { والأرض جميعا قبضته يوم القيامة والسماوات مطويات بيمينه } ولا كرسي في الحقيقة ، ولا قاعد وقيل كرسيه مجاز عن علمه أو ملكه (أنوار التنيل وأسرار التأويل)  

[9] Hay ve Kayyum alâ rivayetin Esmâ-i İlâhiyenin en büyüğüdür. Hay, «kendisine aslâ ölüm târi olmaz» demektir. Kayyum da, «bütün mahlûkatı tedbir ve hıfz hususunda her an kaimdir; yahut bizatihi kaim, masivayi mukavvim, masiva ancak onunla kaim» demektir.[10] Veya azamet-i şanı, ihata-i ilm-i, vüs'at-i mülkü, daîre-i saltanatı, sahay-i kudreti.  

163 El-Hayy: Diri, hayatın kendisi, hayat bahşeden anlamındadır. 164 El-Kayyûm: Varlığı kendinden olan, kâinatı varlığıyla ayakta tutan ve yöneten, bütün varlıkların kaynağı olandır. 165 El-Alîy: İzzet ve şerefli, çok yüksek, çok yüce olandır. 166 El-Azîm: Çok büyük, çok azametli, yüceler yücesidir.  

Benzer mesajlar: Tâhâ 20:110; Enbiyâ 21:28; Hacc 22:76.,Yüce Allah’ın [kürsî]si, O’nun mutlak egemenliği ve otoritesini göstermektedir.,[Ayet’el kürsî] olarak da bilinen bu ayet Yüce Allah’ın sıfatları hakkında toplu ve genel bilgiler içermektedir. Benzer mesajlar: Âl-i İmrân 3:2, 26-27; En‘âm 6:101-103; Nûr 24:35; Şûrâ 42:11; Haşr 59:22-24; İhlâs 112:1-4.  

1 Kayyûm: Her şeyi tutan, koruyan anlamında Allah’ın isimlerinden biridir. Kur’ân’da üç yerde geçer. Kayyûm ismi; Allah zâtı ve yüceliği ile vardır; her şeyin var olması, varlığını sürdürmesi, ayakta durması O’nun varlığına bağlıdır anlamlarına da gelir. 2 Şefâat: Yüce birinin huzurunda bir başkası için yalvarma ile yardımını istemek demektir. Şefâat, herkesten önce Allah’ın kendi elindedir ve O’nun izniyle olur. Yani şefâat edecekleri Allah kendisi belirler. Şefâat izni olanlar da kendi dilediklerine değil, Allah’ın dilediklerine şefâat edebilirler. 3 Bu ifâdeyi, Allah’tan şefâat umulamaz şeklinde anlamak doğru olmaz. Şefâatin tamamı Allah’ın elinde olup şefâat edecekleri de şefâat edilecekleri de Allah belirleyecektir. Bunun bilgisi Allah’ın katında olduğuna ve kimsenin de Allah’ın ilmini kuşatamayacağına göre; bu dünyada hiç kimse, kimsenin şefâat hakkına sahip olacağını iddiâ edemez. Kimse de birilerine, “Allah şefâatinden mahrum etmesin” gibi laflar söyleyemez. Konu ile ilgili olarak Bk. (Bakara: 48, 254, A’raf: 46, Meryem: 87, Zümer: 44) 4 Allah’ın izni ve emri olmadıkça ahirette herkes başından korkmadan nasıl şefaate kalkabilir? Her hangi bir şeyde en ufak bir tasarrufa kimin yetkisi olabilir. Meğerki Onun iznini ve emrini almış sevgililerinden olsun. Ma’lûm ki şefaat hürmetli birinin başka biri hakkında rica ve niyaz ile yardım ederek ona yardımcı olması demektir. Bunu da ancak kendini ve haysiyetini bilen ve yaptığı yardımın mazarrat celp etmeyeceğinden emin olan kimseler yapabilir. Hâlbuki Allah’ın kulu olan şu mahlûkattan her hangi birine Allah’tan ziyade başka birine yardımcı olmaya ve Ona bilgiçlik satmaya ve ilerisini gerisini idrak etmeden ve önünü ardını saymadan Huzur-ı İlâhî’de kendine bir paye verip de şefâate kalkışmak; gerek şefâat eden ve gerek şefâat edilen için ne kadar tehlikelidir. Eğer Allah bildirmemiş ise şefâat edecek olanın hali şefâat edilecek olandan daha ziyade endişeye şayan olmadığı nereden malum olur. Bu hal içinde velev Melekler ve Enbiyadan olsun, Allah’ın izni olmadan Allah’ın kullarına Allah’tan ziyade merhamet etmek salâhiyetini kendinde görüp de şefâate cür’et edebilecek kim olabilir ki? Demek ki, Allahu Teâlâ’dan şefâat umulamaz değildir. Şefâat herkesten evvel Onun kendi elindedir. Ve Onun izni ve emri ile cereyan edebilir. O zaman şefâat kapısı açılır ve şefâate izin verilenler kendi dilediklerine değil yine Allah’ın dilediklerine şefâat imkânını bulabilir. Bundan anlaşılır ki evvelâ hak tanımayana, Allah düşmanlarının kendilerine şefâat etmesi için bir Allah dostu bulabilmelerine, müşriklerin putları gibi ilim şanından olmayanların şefâatçi olabilmelerine asla ihtimal yoktur. (Elmalılı)5 Kürsi: Kök anlamıyla üst üste katlanma, bir araya toplanma demektir. Belli parçaların bir araya toplanmasından, üst üste eklenmesinden oluğu için sandalye, koltuk, taht gibi üzerine oturulacak eşyaya “kürsi” denilmiştir. Üzerine tek kişinin oturduğu sandalye ve meliklerin üzerinde oturdukları taht demektir. Bundan kinâye olarak da mülk, egemenlik ve saltanat anlamlarına gelir. Buradaki anlamı ise, “Allah’ın hükümranlığı, ilmi, otoritesi azameti ve hâkimiyeti” demektir.  

247 Lafzen, “elleri arasındakini ve arkalarındakini”. Müfessirler, bu ibareye çok çelişkili yorumlar getirmişlerdir. Böylece, mesela Mücâhid ve ‘Atâ’, “elleri arasındaki”nin “bu dünyada onların başına gelenler”i gösterirken “arkalarındaki”nin “öteki dünyada uğrayacakları akibetler” anlamına geldiğini söylemişlerdir. Diğer taraftan Dehhâk ve Kelbî, tam aksini iddia etmişler ve “elleri arasındaki”nin öteki dünyaya işaret ettiğini, “çünkü ona doğru gittiklerini”; “arkalarındaki”nin ise bu dünya anlamına geldiğini, “çünkü onu arkalarında bıraktıkları”nı söylemişlerdir (Râzî). Başka bir açıklama ise şöyledir: “onların önünde cereyan edeni ve onlardan sonra meydana gelecek olanı” (Zemahşerî). Ama bütün bu yorumlarda mâ beyne yedeyhi (“kişinin elleri arasında duran”) deyimsel ibaresinin gözden kaçırıldığı anlaşılmaktadır: yani aşikar olan, bilinen yahut kavranabilen. Aynı şekilde mâ halfehû da, kişinin bilgisi veya idraki dışında olan anlamına gelir. Yukarıdaki Kur’an ayetinin genel muhtevası Allah’ın sonsuz kudreti ve ilmi ile bağlantılı olduğundan benim tercih ettiğim çeviri en uygunu görünmektedir.248 Lafzen, “O’nun [kudret] tahtı”. Bazı müfessirler (mesela Zemahşerî) bunu, “O’nun hakimiyeti” veya “otoritesi” şeklinde yorumlarken diğerleri “O’nun bilgisi” anlamına geldiğini söylemişlerdir (bkz. Muhammed Abduh, Menâr III, 33). Râzî, bu kelimenin Allah’ın ihtişamını ve tarifsiz, sonsuz kudretini gösterdiği görüşünü tercih etmiştir.  

[472] Elmalılı merhum, besmelenin meali sadedinde farklı ihtimaller üzerinde dururken şöyle diyor: “Lâkin evvel emirde bu dört sûretten her birindeki “olan” rabıta-yı vasfiyyesi bir sû-i îhâmı mutazammın oluyor. Çünkü “olmak” fiili lisanımızda hem keynûnet hem de sayrûret mânalarında müşterek bulunduğundan, evvel değil imiş de sonradan rahmânı rahîm olmuş gibi bir mâna-yı hudûsî îhâmdan hâlî değildir. Olan yerine bulunan rabıtası da iyi olmuyor...” Aynı değerlendirmeye kısmen katıldığımız için besmelede biz de “olan” kullanmadık. Fakat burada Allah’ı değil “Allah’tan başka”sını nitelediği için sakınca görmedik. [473] Krş: 3:2. Bu ibareyi, el-kayyûm isminin bir açıklaması olarak görmek de mümkündür. Yani: “O hayatın ve varlığın kaynağı ve dayanağı olduğundan dolayı, O’nu ne gaflet basar ne de uyku”. Bu durumda el-kayyûm “sürekli kendinde ve âgâh olan” anlamına gelir. Zımnen: Uyumayan ve unutmayan bir Allah’ın gözetiminde olduğunuzu unutmayın! Namazlardan sonra okunan âyetelkürsîlerin gayesi bu gerçeği her gün tekrar tekrar hatırlatmaktır. [474] Tüm şefaat âyetleri Sebe 23 ve Zümer 44 ışığında anlaşılmalıdır. Bu konuda kelimenin ilk geçtiği Müddessir 48’in notuna bkz. [475] Kursî, “bir şeyi bir şeyin üzerine koymak ve yığmak” kök mânasından türetilmiştir (İbn Fâris). Arapların “hükümdar tahtı” dedikleri şeydir.  

(Bu ayete "Ayetü'l-Kürsî" denilir, görüldüğü gibi bu ayet; Allah Teala’nın zâtını ve sıfatını tarif ettiği gibi, ilahi saltanatının ve hükümranlığının eşsiz olduğunu gözler önüne sermektedir. Bu kadar sınırsız kudret sahibi olan Allah Teala'ya nasıl olur da, ortak koşulabilir? Nasıl olur da Onun, -bizlerin yararına- takdir ettiği emirlerine karşı çıkılabilir ve yasakları çiğnenebilir.)  

Hay: Her zaman var olan, diri olan, ezelî ve ebedî hayat sahibi. Kayyûm: Kendi zâtı ile var olup, zeval bulmayan ve bütün kâinatı varlıkta tutup onları yöneten, demektir. Bu âyete Âyetü’l-kürsî denilir. Bu ayet, Allah’ın hükümranlığının son derece açık ve özet bir anlatımını ihtiva eder. Fazilet ve sevabına dair hadisler vardır. Ezcümle: “Kur’ân’da en büyük âyet, Âyetü’l-kürsî’dir. Bunu kim okursa Allah o saat bir melek gönderir, ertesi güne kadar iyiliklerini yazar ve günahlarını siler. İçinde okunduğu evi şeytan otuz gün terk eder. O eve kırk gün sihir ve sihirbaz giremez. Ey Alî! Bunu evladına, ailene ve komşularına öğret”  

[1] Cenâb-ı Hakk'ın zât ve sıfât-ı ilâhîsine müte'allik esâsâtı muhtevî olan bu âyet-i kerîme Kur'ân-ı Kerîm'deki âyetlerin en büyüği ve en efdali olub kırâetine devâmde bir çok havâss-ı celîle ve menfa'atli te'sîrler vardır. Mine'l cümle hadîs-i şerîfde (Âyete'l Kürsî kırâet olunan hâne hıfz ve emân-ı Hüdâ'da olur) buyurulmuşdur.  

[*] Şefaat, birinin eşlik etmesini istemek, eşlik etmek veya arka çıkmaktır (el-Ayn, Müfredât). [*] Bu ayet, Allah dışındaki varlıkların gerçek olduğunu bildirmekte ve vahdet-i vücudu reddetmektedir. Çünkü vahdet-i vücuda göre Allah'tan başka varlık yoktur, varlık diye bilinenler onun gölgesidir. Onlara göre gölge de yoktur.  

(128) Ezelî hayat sahibidir. Bütün hayat Onun elindedir; her canlıya hayatı O verir. (129) Varlığı kendisindendir; var olmak için hiçbir sebebe ihtiyacı yoktur. Var olan herşey ancak Onun yaratmasıyla vücuda gelir ve Onun kudretiyle var olmaya devam eder. (130) Bir önceki âyette şefaat ile ilgili olarak geçen genel ifadenin istisnası bu âyette yapılmakta ve ancak Allah’ın izniyle şefaatin gerçekleşebileceği bildirilmektedir. Bu sûrenin 48’inci âyetinde şefaatle ilgili açıklamaya bakınız. Peygamberimizin şefaatiyle ilgili özel açıklama ise 17:79’da gelecektir.(131) Bu âyete adını veren “kürsü” sözcüğü, “taht” anlamında kullanılmakta ve herşeyi kuşatan bir egemenliği ifade etmektedir. (132) Allah’a imanı, en üst düzeyde ve insanın bütün varlığına nüfuz edecek bir bilinç halinde ders veren bu âyet, “Âyetü’l-Kürsî” olarak adlandırılmıştır. Peygamberimiz birgün Übeyy ibni Kâ’b’a “Allah’ın kitabından ezberinde bulunan âyetlerin en büyüğü hangisi, biliyor musun?” diye sormuş, o da “Âyetü’l-Kürsî” cevabını verince, Peygamberimiz onun göğsünü sıvazlayarak “İlim sana mübarek olsun” buyurmuştu. (Müslim, Müsafirîn: 258.) Bu âyetin faziletine ve onu okuyana kazandıracağı sevap ve İlâhî himayeye dair başka sahih hadisler de mevcuttur.  

296 This is Ayat al Kursi, the "Verse of the Throne". Who can translate its glorious meaning, or reproduce the rhythm of its well-chosen and comprehensive words? Even in the original Arabic the meaning seems to be greater than can be expressed in words. The attributes of Allah are different from anything we know in our present world: He lives, but His life is self-subsisting and eternal: it does not depend upon other beings and is not limited to time and space. Perhaps the attribute of Qayyum includes not only the idea of "Self-subsisting" but also the idea of "Keeping up and maintaining all life." His life being the source and constant support of all derived forms of life. Perfect life is perfect activity, in contrast to the imperfect life which we see around us, which is not only subject to death but to the need for rest or slowed-down activity, (something which is between activity and sleep, for which I, in common with other translators, have used the word "slumber") and the need for full sleep itself. But Allah has no need for rest or sleep. His activity, like His life, is perfect and self-subsisting. Contrast with this the expression used in Psalms 78:65: "Then the Lord awaked as one out of sleep, and like a mighty man that shouteth by reason of wine." (Cf. 20:109-110). (R). 297 After we realise that His Life is absolute Life, His Being is absolute Being, while others are contingent and evanescent, our ideas of heaven and earth vanish like shadows. What is behind that shadow is He. Such reality as our heavens and our earth possess is a reflection of His absolute Reality. The pantheist places the wrong accent when he says that everything is He. The truth is better expressed when we say that everything is His. How then can any creatures stand before Him as of right, and claim to intercede for a fellow-creature? In the first place both are His, and He cares as much for one as for the other. In the second place, they are both dependent on His will and command. But He in His Wisdom and Plan may grade His creatures and give one superiority over another. Then by His will and permission such a one may intercede or help according to the laws and duties laid on him. Allah's knowledge is absolute, and is not conditioned by Time or Space. To us, His creatures, these conditions always apply. His knowledge and our knowledge are therefore in different categories, and our knowledge only gets some reflection of Reality when it accords with His Will and Plan. (Cf. 20:110). 298 Throne: seat, power, knowledge, symbol of authority. In our thoughts we exhaust everything when we say "the heavens and the earth". Well, then, in everything is the working of Allah's power, and will, and authority. Everything of course includes spiritual things as well as things of sense. (R). 299 A life of activity that is imperfect or relative would not only need rest for carrying on its own activities, but would be in need of double rest when it has to look after and guard, or cherish, or help other activities. In contrast with this is the Absolute Life, which is free from any such need or contingency. For it is supreme above anything that we can conceive.