Bakara Sûresi 222. Ayet Meali

222.Müslim ve Tirmizi`nin Enes bin Malik (r.a.)`ten rivayet ettiklerine göre yahudiler kadınları hayızlı olduklarında onlarla birlikte yemek yemez evlerde onlarla biraraya gelmezlerdi. Resulullah (a.s.)`ın ashabı bu meseleyi Resulullah (a.s.)`a sorunca da bu ayeti kerime indirildi. Resulullah (a.s.) da: "Nikâh (yani cinsel ilişki) dışında her şeyi yapın. (Yani hayız olmadıkları zamanlarda yapmanızda bir sakınca olmayan her şeyi yapabilirsiniz -çeviren)" diye buyurdu.45.Yani onlarla ay hali gördükleri dönemde cinsel ilişkide bulunmayın.  

Bu ayetten anlıyoruz ki âdet gören kadına sadece cinsel ilişki yasağı vardır. Gelenekçi anlayışta sanıldığı gibi âdet gören kadın cünüp ya da Yahudi anlayışındaki gibi lanetli değildir. Çünkü regl (âdet hali) tıpkı burun kanaması gibi bir çeşit kanamadır, rahim iç astar dokusunu oluşturan endometrium tabakasının gebelik için her ay kendini yenilemesinin doğal sonucu olarak rahimden gelen kanın dışarıya atılmasıdır. Böyle bir durumda kadınları cünüp gibi değerlendirerek onlara ibadet yasağı getirmek doğru değildir.Medine’de yaşayan o günün Yahudileri âdetli kadını cünüp ve lanetli kabul ederek onu her çeşit dinî ve sosyal hayatın dışında tutarlardı. Bunu gören Müslümanlar konuyu Hz. Peygambere intikal ettiriyor ve bu ayet nazil oluyor. Yani soru doğrudan Hz. Peygambere soruluyor, cevabı bizzat Allah veriyor ve bu mevzuda bir daha ne soru soruluyor ne de ayet geliyor ve böylece bu bahis buradaki cevapla olduğu gibi Kur’an’da kayıt altına alınarak kapanıyor. Ama çok açık ve net olan bu ayete rağmen gelenekçi, hurafeci anlayış, farklı görüşler öne sürerek ve bunların bazılarını Hz. Peygambere, bazılarını da sözde büyük İslam otoritelerine atfederek kadınları dini yaşamdan uzak tutuyor. Adetli kadın fazla kan kaybından dolayı zayıf düşecekse sonra kaza etmek kaydıyla oruç tutmayabilir ama zayıf düşme endişesi yoksa orucunu tutar. Eğer kanama sürekli ise ve bunu önleyecek bir gücü de yoksa namazını kılmayabilir, kaza etmesine de gerek yoktur. Hz. Peygamber zamanında bugün olduğu gibi âdetli kadınların kendilerini koruma imkânları yoktu, böyle olunca da özel durumlarında mescide gitmezlerdi. Ama bugünün kadınının böyle bir sorunu yok, kendini koruyacak ve temiz tutacak her türlü olanağa sahiptir. Böyle olunca, âdetli kadın bütün tedbirleri aldıktan sonra her defasında abdest almak şartıyla namazını kılabilir; hac ve umre için Kâbe’de bulunuyorsa tavafını yapabilir, Kur’an okuyabilir ve dini sohbetlerde bulunabilir.  

Âyette, kadınların âdet hâlleri “ezâ” diye nitelendirilmiştir. Âdet sırasında kadınlar hastalığa daha çok yakındırlar. O günlerde onlara yaklaşmamak gerekir. Burada söz konusu olan cinsel ilişkidir.  

Kuran, kadınları korumak amacıyla, aybaşı halindeki kadınlarla sadece cinsel ilişkiyi yasaklar. Aybaşı halindeki kadınlar, namaz kılmalı, oruç tutmalı, Kuran okumalıdır.  

1- Kadının, adet dönemi sırasında namaz kılmasını, oruç tutmasını, Kur'an okumasını yasaklayan veya sakındıran hükümlerin Kur'an'la, dinle hiçbir ilgisi yoktur. Adet durumunda namazı terk etmek, oruç tutmamak ve Kur'an'ı okumamak, Kur'an'a dokunmamak; adet halinde değilken bunları yapmamak kadar günah işlemek demektir. Bu, aynı zamanda kadının ömrünün dörtte birinin Kur'an'sız, namazsız ve oruçsuz geçmesi demektir ki bu, kadına karşı işlenen büyük bir zulüm ve sapkınlıktır.  

(*) İslâm öncesi devirlerde, Yahûdiler, Hırıstiyanlar ve Arap müşrikleri hayızlı kadınları hor görürler; hayızlı oldukları sürede kendilerine kötü ruhların iliştiğine inanırlar, hapsederlerdi. Onları murdar, necis sayarlar, pişirdiklerini yemezler, onlarla bir arada oturmazlar, dokundukları nesnelere uğursuzluk bulaştırdıklarına inanırlar, yanlarından bile geçmezlerdi. Buna rağmen Hristiyanlar o şartlarda onları cinsel ilişkiye zorlar, taciz ederlerdi, hiç acımazlardı. Kur’an değer verip akıl, insaf, vicdan ve din dışı bu uygulama ve inançları ortadan kaldırarak kadını erkekle aynı haklara sahip kılınca, o günün Medîne halkı, hayızlı kadının durumunu Hz. Peygambere sordular. Onların sorusunu Allah cevapladı: Ayrıca bu âyette geçen (أذي) eza sözcüğü, “sıkıntı, eziyet, cinsel ilişki anındaki rahatsızlık, enfeksiyon riski, tiksinti” vs. gibi şeyleri kapsar. في تلك الآية الكريمة يعطينا الله عز وجل تعريفًا للمحيض على أنه "أذىً". إذًا فالمحيض هو أذًى أي ضرر وليس نجاسة أو وساخة كما تقول كتب التراث. وإذا نظرنا في هذا الأمر من الناحية البيولوجية، نجد عدة أسباب علمية تمنع العلاقة الجنسية (الجماع) وقت المحيض (المحيض والحرث في القرءان الكريم)،  

[4] Hayız kanı.[5] İnsan onun kokusundan müteezzi olur; o, istikrahı muciptir.[6] Hayız kanı kesilinceye kadar.[7] Hayız halinden kurtulup gusül edince, yahut o mahalli yıkayınca, yahut o mahalli yıkayıp aptes alınca.[8] Günahlardan, hayız halinde yaklaşmadan, mahallinin gayriye yaklaşmadan pâk olanları.  

143 Tarihte pek çok toplumda olduğu gibi, Medine Yahudileri de âdetli kadınları pis sayıyor, toplumdan tecrit ediyor ve onları aşağılıyorlardı. Onlar her türlü ailevi, sosyal ve dini hayattan uzak tutuluyorlardı. İslam âdetli kadınları hiç dışlamamış, pis de saymamış, onların dini, ailevi ve sosyal statülerine halel getirmemiştir. Hayz kelimesi Arapça sözlüklerde; belirli dönemlerde rahimden gelen kanın adı diye tarif edilir. Bu aybaşı/âdet kanamalarını ifade ettiği gibi, doğumdan sonraki lohusa hâlini de ifade eder.  

Bu ayet regl (aybaşı) dönemlerindeki kadınlar için tek yasağın cinsel ilişki olduğunun, yasağın da kadınlara değil erkeklere hitaben belirlendiğinin delilidir.  

1 Müşrik Araplar, Yahûdîler ve Mecusîler, ay halindeki kadınlarla birlikte bulunmazlar, onlarla yemek yemezlerdi. Hıristiyanlar ise ay halini önemsemezler, eşleri ile birlikte bile olurlardı. Sahabeden Eb’ûd-Dehdah, Üseyd ve Abbad bu konuyu Peygamberimize sordular ve bunu üzerine de bu âyet, nâzil oldu. (Tirmîzî)  

209 Bu, Kur’an’da, cinselliğin ilahî buyruklara uygun olumlu tabiatına yapılan birçok atıftan biridir.210 Yani, yukarıdaki kısıtlamayı ihlal etmelerinden sonra.  

[420] Aslen el-eziyy “dalga” anlamına gelir, denizde dalgalarla sallanıp içi bulanan kimseye de mu’zi denir. Bu anlamı göz önüne alacak olursak “sıkıntı verici bir rahatsızlık” karşılığı daha uygun görünüyor. Bu âyet, Medine’de Yahudi kültürünün bir ürünü olan âdetli kadını aşağılama ve pis sayma, onu her tür ailevî, dinî ve sosyal hayatın dışında tutma tavrını red için gelmiştir.  

Cahiliye Arapları ve Yahudileri âdet gören kadınlarla birlikte durmaz, beraber yemek bile yemezlerdi. Hıristiyanlar ise ay haline hiç önem vermez, cinsel ilişkide bile bulunurlar. İslâm istikamet ve itidali gösteriyor. Bir nevi hastalık olan o durumda, cinsel ilişkiden kadınları uzak tutup istirahat ettirir. Namaz ve oruçla yükümlü tutmaz.  

[2] Yahûdîler hayız gören kadınları aralarından çıkarub ayrı bir mahalde oturdırlardı. Onlarla berâber yemek yimezler ve su içdikleri kablardan su içmezlerdi. Müslümanlar bundan bahisle ne yolda hareket ideceklerini Rasûl-u Ekrem'den suâl iylediklerinde bu âyet-i kerîme nâzil olub yalnız mukârenet ve cimâ' idilmemesi emr olundı.  

[*] Ayette geçen el-mahîd(المحيض), hem adet hem lohusalık anlamına gelir. [2] Kadınlardan cinsel olarak uzak durma bir sonraki "temizleninceye kadar yaklaşmayın" ifadesiyle zaten emredilmektedir. Burada söz konusu olan, onları ruhsal olarak sıkıntıya sokacak davranışlardan uzak durmaktır. [3] Dölyatağından yaklaşın, "Allah'ın sizin için yazacağını (çocuk sahibi olmayı) isteyin."(Bakara 2/187)  

247 Adhan: hurt, pollution. Both aspects must be remembered. Physical cleanliness and purity make for health, bodily and spiritual. But the matter should be looked at from the woman's point of view as well as the man's. To her there is danger of hurt, and she should have every consideration. In the animal world, instinct is a guide which is obeyed. Man should in this respect be better: he is often worse. 248 Haythu: A comprehensive word referring to manner, time, or place. The most delicate matters are here referred to in the most discreet and yet helpful terms. In sex morality, manner, time, and place are all important: and the highest standards are set by social laws, by our own refined instinct of mutual consideration, and above all, by the light shed by the highest Teachers from the wisdom which they receive from our Maker, Who loves purity and cleanliness in all things.