Bakara Sûresi 207. Ayet Meali

207.Haris bin Ebi Usâme`nin ve İbnu Ebi Hatim`in Said bin el-Museyyeb`den rivayet ettiklerine göre, Suheyb Resulullah (a.s.)`ın yanına hicret etmek üzere çıktı. Kureyş`ten bazı kimseler onun peşine düştüler. (Onlar arkadan yetişince) Suheyb (r.a.) bineğinden inerek ve ok torbasında olanları ortaya dökerek dedi ki: "Ey Kureyş topluluğu! Biliyorsunuz ki ben içinizde en iyi ok atan biriyim. Şu ok torbamda bulunan okların tamamı bitinceye kadar bana ulaşamazsınız. Onlar bitince de kılıcımdan elimde bir şey kaldığı sürece onunla çarpışmaya devam ederim. İsterseniz ben Mekke`deki malımın yerini size öğreteyim siz de beni serbest bırakın." Onlar da: "Olur" dediler. Medine`ye gelince Resulullah (a.s.) ona: "Ey Ebu Yahya! Yaptığın satış kârlı çıktı. Ebu Yahya`nın satışı kârlı çıktı" diye buyurdu. Ardından bu ayeti kerime indi. Bu rivayeti destekleyen daha başka rivayetler de nakledilmiştir.  

İbn Abbas’tan gelen rivayete göre bu âyet Suheyb b. Sinan er-Rumî hakkında inmiştir. Mekke müşrikleri bu zatı yakalamış, dininden döndürmek için işkence etmişlerdi. Suheyb, Mekkelilere «Ben ihtiyar bir adamım. Malım da var. Sizden veya düşmanlarınızdan olmamın size bir zararı olmaz, ben bir söz söyledim ondan caymayı iyi görmem, malımı ve eşyamı size verir, dinimi sizden satın alırım» demişti. Onlar buna razı olmuşlar, Suheyb’i salıvermişlerdi. Oradan kalkıp Medine’ye gelirken bu âyet nazil oldu. Şehre girerken kendisine rastlayan Hz. Ebubekir, «Alışverişin kârlı olsun yâ Suheyb» demiş, o da «Senin alışverişin de zarar etmesin» cevabını vermiştir.  

(3)Bu âyet-i kerîme Süheyb bin Sinan er-Rûmî (ra) hakkında nâzil oldu. O, Medîne’ye hicret ederken Kureyş müşrikleri arkasından yetişerek kendisine ezâ ve cefâ yapmaya başladıklarında, gāyet ma‘kūl ve iknâ edici sözler söyleyerek, dînine dokunmamaları şartıyla, malını onlara bırakıp kurtulmaya muvaffak oldu. Medîne’ye vardığında, Hz. Ebû Bekir (ra) kendisini bir cemâatle karşıladı ve ona: “Alış-verişin mübârek olsun!” dedi. Süheyb (ra) da cevâben: “Allah sizin ticâretinize de zarar vermesin, fakat ne var?” deyince, ona bu âyet-i kerîmeyi müjdeleyip okudular. (İbn-i Kesîr, c. 1, 184)  

[11] Kendisini ta'at-ı bâri uğrunda feda eder. Yahut nefsini azaptan satın alır.[11] Onlara böyle denildi. Âyet-i kerime Medine'ye hicretten sonra uğradıkları zarûretten, yahut Ehzap gazvesinde duçar oldukları sıkıntıdan dolayı tatyib-i kulüp için nâzil olmuştur.  

135 Er-Ra’ûf: Himaye eden, koruyan, örten.  

(Sa’lebi şöyle diyor: “Peygamber-i Ekrem (s.a.a) Medine’ye doğru hicret etmek isteyince, Ali b. Ebu Talib’i (a.s) Mekke’de borçlarını ödemek ve yanındaki halka ait emanetleri sahiplerine geri vermek için kendi yerine tayin etti. Müşrikler peygamberin (s.a.a) evinin etrafını sardıkları bir halde Ali’ye (a.s) kendi yatağında yatmasını emretti ve ona şöyle buyurdu: “Uyurken üzerime örttüğüm yeşil parçayı üzerine ört ve benim yatağıma yat. İnşallah sana hiçbir zarar gelmeyecektir.” Hz. Ali (a.s) bu denilenleri yerine getirdi ve bu esnada Allah, Cebrail ve Mikail’e şöyle vahyetti: “Ben sizin aranızda kardeşlik bağını icat ettim ve birinizin ömrünü diğerinden uzun kıldım. Sizden hanginiz diğerini kendisine tercih eder.” Onlardan her ikisi de kendi hayatını tercih etti. Bu esnada Allah onlara şöyle vahyetti: “Neden siz de Ali b. Ebi Talib (a.s) gibi değilsiniz? Ben onunla Muhammed arasında kardeşlik bağını icat ettim. O, Peygamber’in (s.a.a) yatağına yattı ve Peygamber’i kendisine tercih etti.” Şimdi yeryüzüne ininiz ve onu düşmanlardan koruyunuz.” Bunun üzerine o melekler yeryüzüne geldiler, Cebrail baş tarafında ve Mikail ise alt tarafında yer aldı. Cebrail şöyle seslendi: Aferin! Aferin! Kim senin gibi olabilir ey Ali! Allah melekler nezdinde seninle övündü.” Peygamber (s.a.a) Medine’ye doğru hareket ettiği bir esnada mezkûr ayet Ali b. Ebi Talib hakkında nazil oldu.”)  

Yüce Allah önceki ayet grubunda dünya hayatı için başta inancı yani dini olmak üzere her şeyini satanların aksine, bu ayette de Allah rızasını kazanmak için canını, malını ve her şeyini feda edebilen yiğitlerin bulunduğunu ifade etmektedir.  

1 Mekke müşrikleri Suheyb b. Sinan’a dininden döndürmek için işkence etmişlerdi. Suheyb, Mekkelilere: “Ben ihtiyar bir adamım, benim bir miktar malım var, benim sizden veya düşmanlarınızdan olmamın size zararı da olmaz, faydası da. Ben sözümden caymam. Malımı size verir, dinimi sizden satın alırım.” demiş, onlar da buna râzı olup onu, salıvermişlerdi. Suheyb Medîne’ye gelirken bu âyet nâzil oldu. Medîne’ye girerken Hz. Ebû Bekir ona: “Alış verişin kârlı olsun ey Suheyb! Allah senin hakkında bir âyet indirdi.” dedi.  

190 Lafzen, “öyle kimse vardır ki Allah’ın rızasını dileyerek kendi nefsini satar”: yani Allah’ın rızasına uygun davranma kararlılığı öyle gerektiriyorsa, bütün şahsî menfaatlerini terk eder.  

[403] Lafzen: “satar”.  

[1] "Suheyb bin Sinan er-Rûmî" Medîne'ye hicret içün yola çıkdıkda ba'zı Kureyşler arkasından giderek kendine yetişdiler. Müşârunileyh hayvânından inüb oklarını önüne koydı. Ve "Ey Kureyşler! Benim ok atmakdaki mahâretimi bilirsiniz. Oklarım bitinceye kadar sizi urır sonra kılıcımla ölünceye değin sizinle uğraşırım didi. Kureyşler Mekke'deki malı kabûl idüb döndiler. Bu âyet onun hakkında nâzil olmuşdur.  

229 This second type of man-firm, sincere, devoted, willing to give his life for the faith that is in him -was common in early Islam. Such men were its pillars. Through persecution, obloquy, torture, threat to their own lives or the lives of those dear to them, they stood by their leader and many of them gave their lives. That is what established Islam. We are asked in the next verse to follow this type and shun the other or evil type. If we do that, our Cause is safe.