Bakara Sûresi 156. Ayet Meali

30."Biz Allah`a aidiz": Yani, biz O`nun kullarıyız. O`nun tarafından yaratıldık ve her şeyimizle O`nunuz. O, üzerimizde istediği gibi tasarrufta bulunma hak ve gücüne sahiptir.  

(2)“Mer‘ayı tecâvüz eden (sınırı aşan) koyun sürüsünü çevirmek için çobanın attığı taşlarla musâb olan(isâbet alan) bir koyun, lisân-ı hâliyle der ki: ‘Biz çobanın emri altındayız. O bizden daha ziyâde fâidemizi düşünür. Mâdem onun rızâsı yoktur, dönelim’ der. Kendisi döner, sürü de döner. Ey nefis! Sen o koyundan fazla âsî değilsin! Dâll (haktan sapmış) değilsin! Kaderden sana atılan bir musîbet taşına ma‘ruz kaldığın zaman, اِناَّ لِلّٰهِ وَ اِناَّ اِلَيْهِ راَجِعُونَ [Muhakkak ki biz, Allah’a âidiz ve muhakkak ki biz, ancak O’na dönücüleriz!] de! Ve merci‘-i hakīkī’ye (hakīkī dönülmesi gereken Zât’a) dön, îmâna gel, mükedder olma(kederlenme)! Allah da, çoban gibi seni senden daha ziyâde düşünür.” (Mesnevî-i Nûriye, Habbe, 105)  

(*) İnnâ lillâhi ve innâ ileyhi raâci‘ûn cümlesine “istircâ” denir. İslâm’ın hayat kodları arasında müstesna bir yeri olan bu cümle, aslında İslâm inancının anahtarlarından biridir. Çünkü İslâm iki temel üzerinde yükselir: Tevhid ve adâlet. İstircâ, tevhidin özeti ve varlığın kaynağına atıftır. Aynı zamanda bu, mü’minin fânî varlığını Allah’ın baki varlığına adama andıdır. Ve bir kulluk itirafıdır; bu itirafta zikir de vardır, şükür de vardır, dua da… (M: İslamoğlu Meali 156. Ayet Açıklaması)  

[4] «Biz Allah'ın kullarıyız, ancak O'na döneriz, musibetlerine razıyız.» demektir.  

Bu cümleye [istirca‘] “Yüce Allah’a teslimiyetle yöneliş” denmektedir.  

1 Peygamberimiz: “Allah, kendisine bir sıkıntı isabet edip de Allah’ın kendisine emrettiği şekilde ‘Biz, Allah için varız ve yine Ona döneceğiz, Ey Allah’ım beni bu sıkıntıdan kurtar ve bana bunun yerine bundan daha hayırlısını ver.’ diyen her Müslüman’a, ondan daha hayırlısını verir.” buyurmuştur. (Müslim) Başına gelen bir sıkıntıdan dolayı, “Biz, Allah için varız ve yine Ona döneceğiz” demeye kısaca “istirca’” denilir.  

[307] İnnâ lillâhi ve innâ ileyhi raâci‘ûn cümlesine “istircâ” denir. İslâm’ın hayat kodları arasında müstesna bir yeri olan bu cümle, aslında İslâm inancının anahtarlarından biridir. Çünkü İslâm iki temel üzerinde yükselir: Tevhid ve adâlet. İstircâ, tevhidin özeti ve varlığın kaynağına atıftır. Aynı zamanda bu, mü’minin fânî varlığını Allah’ın baki varlığına adama andıdır. Ve bir kulluk itirafıdır; bu itirafta zikir de vardır, şükür de vardır, dua da…  

Böyle demeye, bu âyetten alınan bir kelime ile istirca’ denir. Bu âyet, İslâm ümmetine Allah’ın büyük lütuflarındandır. Özellikle musîbet ve sıkıntı hallerinde “Biz Allah’a âidiz” diyerek mümin malını, canını, her şeyini Allah’a teslim etmekte, bütün kâinatın O’nun yaratıkları olduklarını, O’nun kendi mülkünde dilediği işi yapmasının yerinde olduğunu hatırlar. Kendisini o muazzam kuvvet kaynağına bağlayarak, kazandığı güçle musibetlerin üstesinden gelir.  

[2] Gerek kendine ve gerek müslümanlardan bir şahsa veyâ bir cemâ'ate her hangi bir musıbet ve felâket isâbet itse ve bir cenaze görülse, veyâhud vefât haberi alınsa "İnnâ lilâhi ve innâ ileyhi râci'ûn" dimek ve mesâibin Cenâb-ı Hak tarafından âhiretde dürlü dürlü ni'metler ile telâfi olunacağını bilerek sabır iylemek İslâmiyete mahsûs havâss-ı celîle ve müstahsinedendir. Cenâb-ı Hak bu sûretle sabır idenleri bu âyet-i kerîme ile medh ve senâ buyuruyor.  

(68) Yaptıklarımızın karşılığını almak üzere Onun huzuruna çıkacağız.