Bakara Sûresi 113. Ayet Meali

bk. Kur’ân-ı Kerim, 2/62; 22/17; 34/26.  

113.İbnu Ebi Hatim`in Abdullah bin Abbas (r.a.)`tan rivayet ettiğine göre, hıristiyanlardan olan Necran ahalisi Resulullah (a.s.)`ın yanına gelince yahudilerin hahamları da geldiler ve aralarında tartışma çıktı. Yahudilerden olan Rafi` bin Huzeyme hıristiyanlara hitaben: "Siz değer verilecek bir şey üzere değilsiniz" dedi ve Hz. İsa (a.s.)`yı ve İncil`i inkâr etti. Bunun üzerine Necran hıristiyanlarından olan bir adam da yahudilere hitaben: "Siz değer verilecek bir şey üzere değilsiniz" dedi ve Hz. Musa (a.s.)`nın peygamberliğine itiraz ettiği gibi Tevrat`ı da inkâr etti. Bunun üzerine Yüce Allah bu âyeti kerimeyi indirdi.  

[1] Ya’ni dinleri bâtıldır.  

Âyetteki “Kitap” ile Hz.İsa’yı tasdik eden Tevrat ve Hz.Mûsâ’yı tasdik eden İncil kastedilmektedir. İki kitaptan her biri, diğerini getiren peygamberi tasdik ettiği için, ikisi birden “Kitap” diye zikredilmiştir.  

(*) Yani Yahûdîler ve Hıristiyanlar, birbirlerinin dinlerinin hiçbir temelinin olmadığını, söyleyerek birbirlerinin dinlerini çürüttüler. Bilmeyenlerden maksat: Arap müşrikleri, putperestler, dinsizler olup bunlar da Yahudiliğe, Hıristiyanlığa, semâvî dinlere karşı “hiçbir hakikate istinad etmez, aslı yoktur.” dediler.  

[1] Yâni dininiz bâtıldır, dinde sahih ve mutemet bir şeye istinat etmezsiniz. Dinsizsiniz, yolsuzsunuz. Nazara şayan hiç bir şeye mâlik değilsiniz.[2] Arap müşrikleri bir takım Yahut ve Nasara, Yahut ve Nasaradan evvelki ümmetler.  

75 Her iki zümre birbirlerinin inançlarının temelsiz olduğunu, sağlam bir esasa dayanmadığını birbirlerine söylemektedirler. Hâlbuki her iki din mensupları da aynı kitabı okumaktadırlar.  

Benzer mesajlar: Yûnus 10:93: Nahl 16:124; Secde 32:25; Câsiye 45:17.  

1 Yani Yahûdîler ve Hıristiyanlar, birbirlerinin dinlerinin hiçbir temelinin olmadığını, söyleyerek birbirlerinin dinlerini, kökünden çürüttüler, kâfir olduklarını söylediler.  

93 Bu ifade, yalnız kendi zümrelerine mensup olanların öteki dünyada Allah’ın rahmetine mazhar olacaklarını iddia eden herkese işaret etmektedir.94 Başka bir deyişle, “Allah, (onların inançlarındaki) doğruları tasdik edecek ve (ondaki) yanlışların yanlışlığını da gösterecektir” (Muhammed Abduh, Menâr I, 428’de). Kur’an, sürekli olarak, ilahî vahye dayanan bütün inançlarda büyük bir hakikat payı bulunduğunu ve sonraki farklılıkların onların “kuruntu”larının (2:111) ve asıl öğretilerin zamanla tahrif edilmiş olmasının eseri olduğunu ifade eder. (Bkz. ayrıca 22:67-69.)  

[213] Burada iki zümre de birbirini yok sayıp temelsizlikle suçlarken, referans olarak kendi kitaplarını gösteriyorlardı. Bu ibare, âyette ifade edilen karşılıklı suçlama işini önce cahillerin değil okumuş-yazmışların başlattığını vurgular. Bir sonraki cümle bunun en güzel delilidir. Tarafların âlimleri bu iddiaları ileri sürer, cahil kesimleri de onları takip eder. Şu soru sorulabilir: İki zümrenin de birbirleri hakkındaki yargısı doğrudur; öyleyse bu âyetin kınayıcı üslûbunu nasıl açıklayabiliriz? Buna verilecek cevap şudur: Hayır, onların bir inanç temelinden yoksun olduğu tesbiti doğru değildir. Aksine onların inancının temeli araştırılacak olursa, karşımıza insanlığın değişmez değerlerinin öbür adı olan islâm çıkar. Hıristiyanlar Yahudileri “kâfir” ve “cehennemlik” olarak görürken, ellerinde taşıdıkları Kitab-ı Mukaddes’te Eski Ahid yer alıyordu. Bu durum, suçlamalarındaki samimiyetsizliğin ve keyfiliğin de bir göstergesiydi. [214] Kitab’ı okuyanlar yukarıdaki gibi aslında temeli tevhide dayalı olduğu hâlde sonradan tahrif edilen inancın temelini yok sayınca, cahil kitleler de onları takip ettiler. Tavandaki bu münakaşa tabanda daha da seviyesiz bir hâl aldı ve her iki zümre de din dâvâsını kan dâvâsına dönüştürdüler. Bu ifadeden yola çıkarak diyebiliriz ki: âyetin kapsamına mensup olduğu zümreyi sırf aidiyetinden ve asabiyetinden dolayı cennetlik ilan edip onun dışındakilere ebedî kurtuluş kapısını kapatan herkes girer. [215] Bu kıyameti “sosyal kıyamet” olarak anlarsak (Kıyametin bu anlamda kullanıldığı bir hadis için bkz: Buhârî, İ‘tisâm 14) Allah’ın onların tartıştıkları şeylerin birçoğunun gerçeğini Kur’an’da açıkladığını yine ondan öğreniyoruz (27:76). Kur’an kendi misyonunu şöyle tayin etmektedir: “bu Kitabı, geçmiş vahiyden geriye kalan hakikatleri doğrulayıcı ve onların doğrusunu yanlışından ayırt edici (muheyminen ‘alâ..) olarak gönderdik” (5:48).  

(kitap ehlinin kitaplarındaki hükümleri yerine getirmeyerek birbirini suçlamaları doğru olmadığı gibi, müşriklerin de yaptıkları zulümler doğru değildir.)  

Okudukları kitaba uysalardı böyle bir iddiada bulunmazlardı Bilmeyenlerden maksat: Arap müşrikleri, putperestler, dinsizler olup bunlar da, Yahudiliğe, Hıristiyanlığa, semâvî dinlere karşı “hiçbir hakikate istinad etmez, aslı yoktur.” dediler.  

[*] Kıyamet, ayağa kalkma ve kalkış demektir. Kıyamet günü, insanların yeniden dirilip kabirlerinden kalkacağı gündür.  

116 It is a sure sign of ignorance and prejudice when you study the same book as another or a similar one and yet are absolutely intolerant of the meaning which the other draws from it. You should know better, but you speak like the ignorant. In this case the primary reference in the word "ignorant" may be to the Pagan Arabs.