Âli İmrân Sûresi 77. Ayet Meali

77.Buhari ve Müslim`in rivayet ettiklerine göre Eş`as (r.a.) şöyle söylemiştir: "Benimle yahudilerden bir adam arasında bir arazi meselesi vardı. Meseleyi Resulullah (a.s.)`a götürdük. Resulullah (a.s.): "Senin bir delilin var mı?" diye sordu. Ben: "Yok" dedim. Bu kez, yahudiye: "Yemin et!" diye buyurdu. Ben de: "Ey Resulullah (a.s.)! O zaman o yemin eder ve benim malım da gider" dedim. Bunun üzerine Yüce Allah bu âyeti kerimeyi indirdi.Buhari`nin Abdullah bin Ebi Evfa`dan naklettiği bir başka rivayete göre de bu ayeti kerime bir yahudinin çarşıda malını satmak için bir Müslümana karşı yemin etmesi üzerine indirildi. İbnu Hacer el-Askalani bu iki rivayet arasında herhangi bir zıtlık olmadığını, ayeti kerimenin her iki olayla da bağlantısının olabileceğini ifade etmiştir.İbnu Cerir`in İkrime`den rivayet ettiğine göre de bu ayeti kerime yahudilerden, Tevrat`taki Allah tarafından vahyedilmiş bilgileri değiştirerek sonra kendi koydukları şeylerin Allah tarafından vahyedilmiş olduğuna yemin eden Hayy bin Ahtab, Ka`b bin Eşref vs. gibi yahudiler hakkında inmiştir.  

(*)…Burada âhiret inancına sahip olan herkese, Allah’ı kendi sözüne kalkan yaparak hak gasbetmeye çalışmanın ağır sonuçları üzerinde düşünme çağrısı yapılmaktadır. Bu âyette Allah’a verilen sözü ve O’nun yüce adı ortaya konarak yapılan beyanları dünyevî çıkarlar uğruna satma eylemi hakkında yer alan ifadeler dikkatle incelenirse, bunun haram kılınan diğer birçok fiile göre çok daha vahim sonuçları olduğu anlaşılır. Gerçekten, insanoğlu nefsinin tutkularına esir düşerek günah ve cezayı mûcip olduğunu bildiği halde bazı yasak eylemlerden uzak duramasa bile, bu âyetteki ikaza rağmen, âhiret hayatının varlığına inanan hiçbir akıl ve iz’an sahibi geçici bazı dünyevî çıkar ve hazlar uğruna ebedî âhiret nimetlerinden yoksun kalmayı, üstelik Allah’ın kendilerini muhatap kabul etmeyip yüzüne bile bakmayacağı kimselerden olmayı, dolayısıyla O’nun engin af ve mağfiretinin kapılarını kendi eliyle kendi suratına kapatmayı, sonunda da elem verici bir azaba çarptırılmayı göze alma anlamına gelen bu çirkin yola tevessül etmez. Kaynak: (Kur’an Yolu Tefsiri Cilt:1 Sayfa:609-610)  

[6] Veya sena etmez.  

Benzer mesajlar: Bakara 2:162; Âl-i İmrân 3:88; Nahl 16:85; Enbiyâ 21:40; Secde 32:29.,Benzer mesaj: Bakara 2:174.  

1 Yani; Allah adına verdiğiniz sözü, dünyalıklara değişmeyin. Zîrâ âhirete göre dünyanın tamamı ucuzdur.  

[617] Her ne kadar burada, ümmi bir toplumda yapılan yeminli ticari sözleşmelerden söz ediliyorsa da, ahdullahın çift boyutlu anlamından yola çıkarak bir nükteyi paylaşmak isterim: Ahdullah hem “Allah’ın verdiği taahhüd” hem de “Allah’a verilen taahhüd” anlamına gelir. Vicdan ve fıtrata delâlet eder. Her sapma, aslında vicdan ve fıtrata ihanettir. Fıtrat ve vicdana her ihanet ise, özünde Allah’ın ahdine ve Allah’a verilen söze ihanettir. Elbette Allah’a verilen söz kiminle ilgili olursa olsun mutlaka yerine getirilmelidir. [618] Şu âyetle birlikte okunmalıdır: “Kıyamet günü Allah onlarla konuşmayacak, onları temizlemeyecek, işte onların hakkı can yakıcı bir azaba dûçar olmaktır!” (2:174).  

412 All our duties to our fellow creatures are referred to the service and faith we owe to Allah. But in the matter of truth an appeal is made to our own self-respect as responsible beings: is it becoming that we should be false to our own word, to ourselves? And then we are reminded that the utmost we can gain by falsifying Allah's word or being untrue to ourselves is but a miserable price. We get at best something very paltry as the price for selling our very souls. 413 Even on sinners—ordinary sinners—Allah will look with compassion and mercy: He will speak words of kindness and cleanse them of their sins. But those who are in active rebellion against Allah and sin against their own light—what mercy can they expect?