Âli İmrân Sûresi 46. Ayet Meali

bk. Kur’ân-ı Kerim, 5/110; 19/29-33; ed-Dürrü’l-Masun, 3/181. Bu âyetteki “ve kehlen” ifadesi, mahzuf bir cümlenin halidir.  

(*) Kur’anda geçen “Kehlen” kelimesi, otuzu aşkın yaşında demektir. Hz. İsanın 33 yaşında vefat ettiğine işarettir.  

Hz.İsa’nın beşikte iken konuşması ile ilgili olarak ayrıca bakınız: Maide sûresi, âyet, 110; Meryem sûresi, âyet, 29-33.  

 Nitekim Meryem sûresinin 27-33. âyetlerinde ifade buyurulduğu gibi, Hz. Meryem, Hz. İsa’yı dünyaya getirince, onun iffetinden şüphelenen kavmine karşı, daha yeni doğmuş olan Hz. İsa, Allah’ın kudretiyle konuşmaya başlamış ve kendisinin Allah’ın kulu ve peygamberi olduğunu, kendisine Kitap verildiğini, Allah tarafından mübarek kılındığını… anlatmıştır.  

1- Hz. İsa beşikte konuşmuştur. Bunu başka türlü açıklamak, ayete açıkça müdahale olur. Meryem Suresi, ayet 21'de de denildiği gibi, bu olay, bir mucizedir. Hz. İsa'nın beşikte iken konuştuğu, başka ayetlerde de bildirilmektedir. (3:47; 19:29; 5:110) 2- Seçkin, samimi, dürüst, iyi, erdemli.  

(*) Bu ibare Meryem 30’da verdiğimiz mâna ışığında şöyle açılabilir: “(Kıdemli Yahudi din adamları sınıfı tarafından) daha dünkü süt bebesi olarak görüldüğü ilk gençlik döneminde de erişkin iken de insanlara hakkı konuşacak” (M. İslamoğlu Meal Açıklaması) Yani ‘beşikte iken’’ ifadesinden kasıt, çocuk yaşta iken. Nasıl ki ‘’Beşikten mezara kadar ilim öğreniniz’’ deniliyor ve bundan kasıt beşikte bir bebek iken değil, ilim öğrenilebilecek en erken yaş kast ediliyor ise, burada da aynı şey söz konusu olabilir. Ayrıca metni aşağıya alınan tefsirlerde de belirtildiği gibi Katade, er-Rabi’ ve İbni Cureyc gibi âlimler (ويكلم الناس في المهد وكهلا) ayeti, (يكلمهم صغيرا وكبيرا) yani İsa‘’Hem küçük yaşta hem de büyük yaşta insanlarla konuşacak’’şeklinde tefsir etmişlerdir. Zaten (مهد)’’mehd’’kelimesinden kasıt beşik dönemi değil, bulüğ çağından önceki çocukluk dönemidir. حدثنا القاسم، قال: ثنا الـحسين، قال: ثنـي حجاج، عن ابن جريج، قال: كلـمهم صغيراً وكبـيراً وكهلاً حدثنـي الـمثنى، قال: ثنا إسحاق، قال: ثنا ابن أبـي جعفر، عن أبـيه، عن الربـيع: {وَيُكَلِّمُ ٱلنَّاسَ فِى ٱلْمَهْدِ وَكَهْلاً } قال: يكلـمهم صغيراً وكبـيراً حدثنا بشر، قال: ثنا يزيد، قال: ثنا سعيد، عن قتادة: {وَيُكَلّمُ ٱلنَّاسَ فِى ٱلْمَهْدِ وَكَهْلاً وَمِنَ ٱلصَّـٰلِحِينَ } يقول: يكلـمهم صغيراً وكبـيرا (جامع البيان في تفسير القرآن - الطبري) كان بحسب رواية المفسرين في حجر أمه فهل حجر الأم هو المهد بالطبع كلا ؟ لو راجعت القرآن الكريم يورد المهد في عدة مواضع وكان يعني به التمهيد فيقول {وَمَهَّدتُّ لَهُ تَمْهِيداً }المدثر14 والمهد له مفهوم هو في حَجْره: في كنفهِ وحِمايته - الحَجْر من الإنسان: حِضنه (تعريف و معنى حجر في معجم المعاني الجامع) لو رتبنا الألفاظ التي وردت في الآية الكريمة وتتبعناها قرآنيًّا، واستنطقنا الكلمات لغويًّا لاتضحت الحقيقة جليًّا أن نبي الله عيسى عليه السلام، لم يتكلم وهو طفل رضيع، وإنما تكلم بكلام بليغ في فترة الصغر أو فترة الصبا، بكلام يعجز من في مثل سنه أن يتكلم به، وهذا في حد ذاته نعمة وفضل من الله، وليس كما يعتقد البعض أن نبي الله عيسى تكلم رضيعًا بشكل خارق للعادة. أتعجَّبُ كل العجب ممن يُصِرُّ على أن نبي الله عيسى تكلم رضيعًا، اعتمادًا على كلمة المهد كدليل موثوق مع أننا بيَّنا مدلولها، ولا يلقي بالًا لكلمة صبي والفرق بينها وبين طفل، وفعل كان والفرق بين كلم ونطق أو الاستدلالات الأخرى المنطقية، التي تشير جميعها إلى أن كلام نبي الله كان في سن مبكرة ولم يكن رضيعًا... لقد كان الهدف من هذا البحث هو محاولة فهم كيف يمكن للرضيع أن يتكلم، وكيف نفهم هذا الأمر الخارق للعادة، كما جرى به التراث من خلال العلم والأقدار والأسباب التي خلق الله بها كل شيء. عند تطبيق المنهج على هذه الآية الكريمة ظهر لنا أن الكلمات لا تسير في اتجاه أن الرضيع تكلم بعد الولادة مباشرة، وعند التعمق والغوص أكثر فأكثر، اكتشفنا أن كلام نبي الله عيسى لم يكن رضيعًا وإنما كان في سن مبكرة في حدود السبع أو الثماني سنوات تزيد أو تنقص قليلًا كما بيَّنا من هنا يتضح أن المقصود هنا المرحلة الزمنية التي يُرْعَى الطفل فيها؛ إذ لا يقوى على القيام بشئون نفسه، ودائمًا ما يحتاج إلى رعاية وتسهيل أموره وتوطينها من قبل آخرين. كأن الآية الكريمة تتحدث - لو جاز لنا التعبير - عن فترة الحضانة ( المهد) وفترة عزم الشباب (الكهولة) : المصدر (الفصل الرابع - كَانَ فِي الْمَهْدِ صَبِيًّا)  

[1] Beşiğe muhtaç bir halde iken, anasının kucağında iken.[2] Yetişkin iken konuşması anasının kucağındaki konuşması gibidir. Yetişkin iken nâs'a umur-u dini öğretir. Yahut çocukluğunda da büyüklüğünde de konuşur, nâs-ı dâvet eder.  

Bu ayet Meryem 19:29. ayetle birlikte okunmalıdır. Buradaki mesaj Hz. İsa’nın tekrar yeryüzüne gelip konuşması değil, normal hayatının ileri dönemindeki konuşmasıyla ilgilidir.  

33 Hz. İsa’ya çok küçük yaştan itibaren ilham kaynağı olan peygamberce bilgeliğe mecazî bir işaret. Mine’l-mukarrabîn (yani, Allah’ın “en yakınları”) ibaresi ile ilgili olarak cennet ehlinin en mükemmellerinin bu şekilde tanımlandıkları 56:11’e bkz.  

[586] Bu ibare Meryem 30’da verdiğimiz mâna ışığında şöyle açılabilir: “(Kıdemli Yahudi din adamları sınıfı tarafından) daha dünkü süt bebesi olarak görüldüğü ilk gençlik döneminde de erişkin iken de insanlara hakkı konuşacak”. Kehle “25-45 ya da 20-35 yaşları arasındaki erişkin kişi” anlamı verilmiştir (Taberî, Beğavî, Kurtubî, Ebüssuud). Bazı müfessirler “erişkin”in Hz. İsa’nın gökten inişine bir işaret olduğu görüşündedirler. Bunun için âyette karine yoktur. Hz. İsa’nın ölmeden önceki dönemiyle ilgili olduğu açıktır (Krş: Menâr ve Merâğî). O her ölümlü gibi doğan, bebelik çağını yaşayan ve büyüyen biri olarak hâl diliyle konuşmuş ve şöyle demiştir: “Ben tanrı değilim. Her insan gibi önce bebe olup sonra büyüyen tanrı olamaz. Zira tanrı küçükten büyümez; eğer büyüyorsa o tanrı olamaz.” (Bkz: 19:29, not 35).  

388 The ministry of Jesus lasted only about three years, from 30 to 33 years of his age, when in the eyes of his enemies he was crucified. But the Gospel of Luke ( 2:46 ) describes him as disputing with the doctors in the Temple at the age of 12, and even earlier, as a child, he was "strong in spirit, filled with wisdom" (Luke 2:40 ). Some apocryphal Gospels describe him as preaching from infancy.