Âli İmrân Sûresi 45. Ayet Meali

"Kelime", burada Tanrıyı birleyiş sözü, yahut Tanrı kitabı, yahut da İsa'dır. İsa, Tanrının ol sözüyle var olduğundan kelime diye anılmıştır. Peygamber olduğu cihetle Tanrı kelimesi denmiştir, nitekim Hz. Muhammed (s.a.a)'e de "Zikr" denmiştir diyenler de vardır (al-Müfredât, s. 455). Mesîh kelimesinin Süryaniciden Arapça'ya geçtiğini söyleyenler olduğu gibi bir yere el sürmek anlamına gelen mesh'ten geldiğini söyleyenler de vardır. Yeryüzünde fazla gezdiğinden, yağla meshedilmiş olarak doğduğundan, suyla vaftiz edildiğinden bu lâkapla lâkaplanmıştır diyenler ve kelimenin İbraniceden geldiğini söyleyenler bulunmuştur (Aynı kitap, s. 484). Manen yomlulukla ve bereketle meshedildiği, suçlardan arındığı, zeytin yağıyla, inananları meshettiği, körlerin gözlerini, eliyle meshederek açtığı, hastaları, eliyle sıvazlayarak iyileştirdiği için bu adla anılmıştır diyenler, hatta doğduğu vakit Cebrail tarafından, kanadıyla meshedildiği için bu adı aldığını söyleyenler bile vardır (Mecma'ül-Beyan 1, s.189).  

(*) Mesih; düzelten, pürüzleri temizleyen demektir. Nitekim Hz. İsa, Yahudi şeriatında oluşan bazı pratik sıkıntıları düzeltmiştir.  

“Mesih” formu, İbranice “mahsiah”tan türetilmiş olan Aramicedeki “meşiha”nın Arapçalaştırılmış şeklidir. Aslı “Meşih”tir. “Beğenilen, bereketli ve mübarek” anlamlarına gelen ve İbrani kralları için Kitab-ı Mukaddes’te çok sık kullanılan “Mesih”, Hz. İsa’nın bir lakabıdır.Ayetteki “Ey Meryem” ifadesi hem erkeklerin egemen olduğu Roma kültürünü reddediyor hem de Hıristiyanların İsa’nın Tanrı’nın oğlu olduğu iddiasını çürütüyor.  

 Mesîh, İbrânîce bir kelime olup aslı «meşîh»tir. Hz. İsa’nın bir lakabıdır ve «mübarek» anlamına gelmektedir.  

Isa Mesih, Allah'ın 'ol' sözüyle babasız doğduğu için Allah'ın Sözü olarak adlandırılmıştır. Kuran, İsa'yı putlaştıranları uyarmak için İsa'yı çoğunlukla "Meryem oğlu İsa" diye anar.  

1- Takdir edilmiş hüküm.  

[10] Şefaat ve nübüvvet vecah ve mansıp ve makam sahibi.  

Benzer mesajlar: Âl-i İmrân 3:39; Nisâ 4:171.  

1 Vecih: Haysiyetli, şerefli, sevgili, yüzlü demektir.  

32 Lafzen, “ismi Mesîh olacak”. Mesih formu, İbranice mâhsîah’dan türetilmiş olan Ârâmîcede’ki meşîhâ’nın Arapçalaştırılmış şeklidir -tahta çıkışları Tapınaktan alınan kutsal bir yağ sürülerek takdis edilen İbrani kralları için Kitâb-ı Mukaddes’de çok sık kullanılan bir terim. Bu yağ ile meshetme âdeti Yahudiler arasında o kadar önemli bir ayin haline gelmişti ki, “mesih” terimi, zaman içinde “kral” ile eş anlamlı olmaya başlamıştı. Bu terimin Hz. İsa için kullanılması, o’nun doğrudan -ve elbette meşru olarak- Hz. Davud soyundan geldiğine dair çağdaşları arasında yaygın olan bir kanaatten (ki bu konudaki atıflara Sinoptik İnciller’in muhtelif yerlerinde rastlanır) ileri gelmiş olabilir. (Ayrıca bunun, Hz. İsa’nın anne tarafı ile bir ilgisi bulunduğu söylenemez. Çünkü Hz. Meryem, Hz. Harun soyundan ve dolayısıyla Levi kabilesinden gelen din adamları sınıfına mensup olduğu halde Hz. Davud, Yuda kabilesine mensup idi.) Tarihî şartlar ne olursa olsun, onurlu bir sıfat olan “Mesih” sıfatının Hz. İsa’ya hayatta olduğu dönemde verildiği aşikardır. Şimdi ortada bulunmayan Ârâmîce aslından kaynaklandıkları şüphesiz olan İnciller’in Yunanca çevirilerinde bu sıfat, doğru olarak, Christos (Yunanca chriein, “meshetmek”, fiilinden türetilmiş bir isim) diye çevrilmiştir. Ve işte bu şekliyle -“the Christ”- Mesih sıfatı bütün Batı dillerinde geçerlilik kazandığı için ben de bu terimi kullanmayı tercih ettim.  

[584] “Ey Meryem” diye başlayan bir cümlede İsa’nın “Meryem oğlu” olduğunun vurgulanması üç amaç taşır: 1) Yahudilerin Meryem’in iffetine yönelik iftiralarını red. Zımnen: o nebi anasıdır. 2) İsa’nın “Tanrı’nın oğlu” olduğu iftirasını red. 3) Erkek egemen Roma kültürünü red. [585] Yani: “Allah’ın müdâhalesi dışında değil”. Âyetteki minhu (O’ndan) Câsiye 13’teki cemi‘an minhu (göklerde ve yerde olan her şey O’ndan..) ile aynıdır. Teslisçi Necranlılar bağlamında bu ifade, İsa’nın tanrılığı iddiasını reddedip onun “yaratılmış” olduğu vurgusunu taşır.  

Ağızdan çıkan mânalı bir ses veya kitapta yazılı mânalı yazı kelime olduğu gibi, âleme bakıldığı zaman, bakışta seçkinleşen ve gözden gönüle geçip duygu tesiri altında az çok bir mâna telkin eden varlıklar ve görünen yaratıklar da birer kelimedirler ki Hz. Îsâ (a.s.) bunlardan biri idi ve Meryem’e böyle bir te’sir ile gelmişti. Îsâ, Allah’tan bir kelimedir, fakat kelimelerin tümü değildir. Allah’tan bir kelimeye, “Allah’ın bir kelimesi” denebilirse de “Allah” denemez.  

[2] Cenâb-ı Mesîh'e Kelimetullah tesmiyesinin sebebi babasız olarak, bütün insânlardan gayrı bir sûretde, Allâh'ın (kün) emriyle yaradılmış olmasıdır.  

[*] Buradaki "Söz" İsa aleyhisselamdır. Babası olmadığı halde sırf Allah'ın "Ol" emri ile oluşmaya başladığı için bu adı almıştır.  

386 Christ: Greek, Christos = anointed: kings and priests were anointed to symbolise consecration to their office. The Hebrew and Arabic form is Masih . 387 Nearest to Allah: Muqarrabin, Cf. 56:11.