Âli İmrân Sûresi 129. Ayet Meali

Mü’min ya da kâfir bir kul, henüz hayatta iken, yapmış olduğu itikâdî ya da amelî günahlarına kalben, samimi bir şekilde tövbe ederse, tövbe ettiği o günahları Allah Teâlâ tarafından bağışlanır. Amelî günahlarına tövbe etmeden ölen mü’min bir kulun, âhiretteki durumu; Allah Teâlâ, âhirette o mü’min kula, ya lütfuyla muamele ederek amelî günahlarını bağışlar ya da o mü’min kula adaleti ile muamele ederek amelî günahlarının karşılığı olarak geçici bir süre cehennem azabına uğratır. Küfrü mucip olmayan itikâdî günahlarına tövbe etmeden ölen mü’min bir kulun, (ehl-i bidatin) âhiretteki durumu; Küfrü mucip olmayan itikâdî günahları sebebiyle âhirette affa uğramaz, itikâdî günahlarının karşılığı olarak geçici bir süre cehennem azabı gördükten sonra cennete girecektir. Kâfirlerin âhiretteki durumu; Kâfir olarak ölenler, âhirette affa uğramazlar. Yerleri ebedî cehennemdir.  

1- Azabı hak edene azap eder, bağışlanmayı hak edeni bağışlar.  

(*) Yani, insanın seçimine göre uygun olan karşılığı vererek, azabı gerektirecek kötü işleri yapana azap eder; bağışlanmayı gerektirecek iyi işleri de yapanı bağışlar. Bu nedenle ‘’dilediğine azap verir, dilediğini de bağışlar’’ şeklindeki tüm mealler maalesef hatalıdır. Çünkü (يشاء) deki zamirler, kendilerine en yakın olan (من)’’men’’e, yani’’o kimse’’ ye gider, Allah’ın lafzına değil. Aşağıdaki açıklamalara bkz: يعذب من يشاءُ: و هنا يأتي السؤال ، هل يشاء تعود إلى الله أم إلى من (أي الي الإنسان) ؟ هل تعني الآية : يعذب (الله) من يشاء الله ، أم يعذب الله من يختار من البشر الضلالة والانكار ويعمل الاعمال الموجيبة للنار؟؟منطقياً ، الآية تقول : يعذب (الله) من يختارمن البشرالضلالة والانكارويعمل الاعمال الموجيبة للنار و هو في المقابل غير مهتم للهداية و الرغبة الحقيقية لمعرفة (الله) و لكن الله يغفر ويرحم من يبحث (فعلياً) عن الهداية والايمان ويعمل الاعمال الموجيبة للمغفرة والرحمة ،ولم يقل الإمام الماتريدي في تفسيره “تأويلات القرآن” وهو من أقدم التفاسير أن المشيئة بمعنى الإرادة. وتفسيره للآية الرابعة من سورة إبراهيم على النحو التالي: وَمَا أَرْسَلْنَا مِن رَّسُولٍ إِلاَّ بِلِسَانِ قَوْمِهِ لِيُبَيِّنَ لَهُمْ فَيُضِلُّ اللّهُ مَن يَشَاء وَيَهْدِي مَن يَشَاء (أي يضل اللَّه من آثر سبب الضلال، ويهدي من آثر سبب الذي به يهتدي؛ يهديه ذلك) أبو منصور الماتوريدي، تأويلات القرآن، جـ. 7، صـ . 458.29)  

32 Buharî, Tirmizî, Nesâî ve İbn Hanbel’e göre, Hz. Peygamber Uhut’ta Mekkeli müşriklerin ileri gelenlerine beddua etti. Yerde yaralanmış bir şekilde yatarken: “Sadece kendilerini Rablerine çağıran Peygamberlerine bunu yaptıktan sonra bu kişiler nasıl rahat edebilirler” diye bağırdı. Bunun üzerine bu iki ayet vahyedildi. (Müslim, İbn Hanbel)  

Bu cümle “Allah dilediğini (layık olanı) bağışlar, dilediğine (layık olana) ise azap eder” şeklinde de tercüme edilebilir. Benzer mesajlar: Bakara 2:284; Mâide 5:18, 40; ‘Ankebût 29:21; Fetih 48:14.  

96 Bazı sahih Hadisler’de kaydedildiği gibi, Hz. Peygamber, Uhud Savaşı sırasında Putperest Kureyş’in önderlerine beddua etti (Buhârî, Tirmizî, Neseî ve Ahmed b. Hanbel); ve yerde yaralanmış şekilde yatarken, “Sadece kendilerini Rablerini [tanımaya] çağıran Peygamberleri’ne bunu yaptıktan sonra bu kişiler nasıl rahat edebilirler?” diye bağırdı -bunun üzerine yukarıdaki iki ayet vahyedildi (Müslim ve İbni Hanbel).