Âli İmrân Sûresi 128. Ayet Meali

bk. Kur’ân-ı Kerim, 13/40; 28/56.  

128.Ahmed bin Hanbel ve Müslim`in Enes bin Malik (r.a.)`ten rivayet ettiklerine göre Uhud günü Resulullah (a.s.)`ın ön dişlerinden biri kırıldı, yüzü yarıldı ve bu yaradan kanlar aktı. Resulullah (a.s.) da: "Peygamberleri kendilerini Rabblerine çağırırken peygamberlerine böyle yapan bir topluluk nasıl kurtulur?" diye buyurdu. Bunun üzerine Yüce Allah bu âyeti kerimeyi indirdi.Ahmed bin Hanbel ve Buhari`nin Abdullah bin Ömer (r.a.)`den rivayet ettiklerine göre de Resulullah (a.s.)`ın müşriklerin bazılarının adlarını sayarak Yüce Allah`tan onlara lanet etmesini istemesi üzerine bu ayeti kerime indirildi. Buhari de Ebu Hureyre (r.a.)`den bunun benzeri bir rivayet nakletmiştir. Hafız İbnu Hacer, ayeti kerimenin her iki olayla da bağlantılı olarak indirilmiş olabileceğini ifade etmiştir.  

 127. âyette «bir kısmı» diye tercüme edilmiş olan «taraf» kelimesinin manalarından birkaçı, «eşraf, liderler, kumandanlar»dır. Nitekim burada söz konusu edilen Bedir savaşında müşriklerin birçok ileri gelenleri öldürülmüş veya esir alınmıştı.  

[4] Onların ıslah ve tâzipleri, elinde değildir. Sana ne vahiy olunursa onu yaparsın. İşler yalnız Allah'ın elindedir. Ne isterse onu yapar.  

[656] Taberî ve Ferrâ’ya göre 128. âyet 127. âyetin devamıdır. Buna göre anlam şöyle olur: “…küfre saplananlardan bir kısmını tamamen mahvetsin veya alçaltsın ya da tevbelerini kabul etsin yahut da onlara azab etsin; çünkü onlar zalimdirler, bu işte senin yapacağın bir şey yoktur.”  

[1] Uhud gazâsı mağlûbiyetinden sonra küffâr, şehidlerin burun ve kulaklarını ve ba'zı uzuvlarını kesdiler. Bunları müslümânlar görüb Rasûl-ü Ekrem'e haber virdiler. Pek ziyâde müteessir olub beddu'â idecekidi. Bu ve bunı müte'âkib olan ayet-i kerîme nâzil olarak beddu'âdan men' buyuruldı. Çünki o gazâda bulunan müşriklerden bir çokları sonradan İslâm olacaklardı.  

[*] Allah Teâlâ elçilerine sadece, sözlerini insanlara ulaştırma (tebliğ), açıklama (beyân), müjdeleme ve uyarma görevi vermiştir. Hiçbir elçinin koruma görevi yoktur. Allah Teâlâ Rasulullah'a şöyle buyurur: "Yüz çevireceklerse çevirsinler, biz seni onlara bekçi göndermedik. Sana düşen sadece tebliğdir." (Şura 42/48) Hiçbir elçinin vekillik görevi yoktur. Ne halka karşı Allah'ın vekilliğini, ne de Allah'a karşı hal­kın vekilli­ğini yaparlar. Allah Teâlâ şöyle buyurur: " Biz seni onların üzerinde bir koruyucu yapmadık. Sen onların üzerinde bir vekil de değilsin." (En'am 6/107) "Sen sadece bir uyarıcısın. Her şeye vekil olan Allah'tır." (Hud 11/12) Elçi kimseyi yola getiremez. Allah Teâlâ şöyle buyurur: "Sen, istediğini yola getiremezsin, ama Allah, isteyeni yola getirir. Çünkü yola gelecekleri en iyi o bilir." (Kasas 28/56) Elçi sadece doğru yolu gösterir. Allah Teâlâ, Muhammed sallallahu aleyhi ve selleme şu emri vermiştir: "De ki "Benim size ne zarar vermeye gücüm vardır, ne de olgunlaştırmaya." De ki "Beni Allah'ın azabından hiç kimse kurta­ramaz. Ben ondan başka bir sığınak da bula­mam. Benimkisi yalnız Allah'tan olanı, onun gön­derdiklerini tebliğdir, o kadar." (Cin 72/21-23)  

(24) Uhud Savaşında Peygamberimiz dişi kırılmış, başı yarılmış bir halde, “Kendilerini Rablerine davet eden Peygamberlerinin başını yarıp dişini kıran bir kavim nasıl felâh bulur?” diyordu. (Müslim, Cihad: 104; Tirmizî, Tefsir 3:10.) Gerçekten de, âyetin haber verdiği gibi, Uhud’da Müslümanlara karşı savaşanlardan bir kısmına Allah daha sonra tevbe nasip etmiştir ki, Müslümanları arkadan çevirerek savaşın seyrini değiştiren Halid bin Velid bunlardan biridir.  

449 Uhud is as much a signpost for Islam as Badr. For us in these latter days it carries an ever greater lesson. Allah's help will come if we have faith, obedience, discipline, unity, and the spirit of acting in righteousness and justice. If we fail, His mercy is always open to us. But it is also open to our enemies, and those who seem to us His enemies. His Plan may be to bring sinners to repentance, and to teach us righteousness and wisdom through those who seem in our eyes to be rebellious or even defiant. There may be good in them that He sees and we do not- a humbling thought that must lead to our own self-examination and selfimprovement.