Âli İmrân Sûresi 112. Ayet Meali

16.Burada Allah`ın ipine sarılmalarıyla kastedilen iman edip Müslüman olmaları; insanların ipine yapışmaları ile kastedilen ise zimmet ehli olarak yaşamayı kabullenmeleridir. Bu durumda İslam devletine belli bir miktar cizye ödemeleri karşılığında canlarını ve mallarını güvenceye almış olur, İslam devletinin hizmetlerinden yararlanırlar. "İnsanların ipine..." ifadesinde "insanlar" denilirken mü`minler kastedilmektedir.  

* “…haksız yere peygamberleri öldürmeleridir”; Peygamberlerin öldürülmesi her hâlükârda haksız yere işlenen bir fiil olduğu halde, âyet-i kerîmede “haksız yere” kaydının konması, işlenen günahın, ne kadar büyük bir günah olduğunu vurgulamak içindir.  

1- Yahudiler. 2- Allah'ın ve mü'minlerin yoluna yönelmedikçe.  

(3)“Hayât-ı ictimâiye-i beşeriyeyi (insanlığın ictimâî hayâtını) sarsan ve sa‘y-i ameli, sermâye ile(işçileri sermâye sâhibleriyle) mübâreze (mücâdele) ettirip fukarâyı zenginlerle çarpıştıran, muzâaf ribâ (kat kat fâiz) yapıp bankaları te’sîse (kurmaya) sebebiyet veren ve hîle ve hud‘a (aldatma) ile cem‘-i mâl eden (mal toplayan) o millet olduğu gibi, mahrum kaldıkları ve dâimâ zulmünü gördükleri hükûmetlerden ve gāliblerden intikamlarını almak için her çeşit fesad komitelerine karışan ve her nevi‘ ihtilâle parmak karıştıran yine o (yahudi)millet(idir). (...) İşte şu milletin seciyelerinde (huylarında) ve mukadderâtında münderic (yerleşmiş) olan şöyle müdhiş desâtîr (düsturlar) içindir ki, Kur’ân onlara karşı pek şiddetli davranıyor. Dehşetli sille-i te’dîb (hadlerini bildirecek tokat) vuruyor.” (Zülfikār, 25. Söz, 33)  

(*) Kur’an’da “Ehl-i kitap” tabiriyle genel olarak yahudi ve hıristiyanlar kastedilmektedir. Ancak müfessirler bu âyette Ehl-i kitaba gönderilen zamirlerin sadece yahudilere ait olduğunu ifade ederler; yani Allah’ın azabına uğrayıp kendilerine alçaklık (zillet) ve aşağılık damgası vurulanların yahudiler olduğu kanısındadırlar. Nitekim yahudiler (İsrâiloğulları) hakkında indiği açıkça bilinen Bakara sûresinin 61. âyetinde de aynı konu aynı ifadelerle vurgulanmıştır. Ancak burada yahudilerin böyle bir cezaya çarptırılmalarının sebebi olarak “Allah’ın âyetlerini inkâr etmeleri, peygamberlere karşı hasmane duygular besleyip içlerinden bazılarını haksız yere öldürmeleri, isyankârlık yapmaları ve Allah’ın koyduğu sınırı aşmaları” gösterilirken, Bakara sûresinde bunlara ilâveten başka sebepler de zikredilmiştir. “İp”anlamına gelen habl kelimesi, burada mecazen “güvence” mânasında kullanılmıştır. Ayrıca Allah hakkındaki gazap, azap demektir. Zira gazap/öfkelenmek beşeri bir sıfat olup Allah’ın hakkında muhaldır. Aşağıdaki Arapça metnine bakılabilir. من الواضح أنّ الرضا والغضب من الصفات النفسانية للإنسان, والله سبحانه وتعالى ليس بجسم فلا صفات نفسانية له, ولذا يكون وصف الله سبحانه وتعالى بالغضب وصفاً مجازياً، ومرادهم من هذا: أنّ الغضب من الله سبحانه وتعالى هو العذاب, ومن الرضا الرحمة والثواب.والحاصل: إطلاق مثل هذه العناوين على الله سبحانه وتعالى إطلاق مجازي, والمراد من هذه الإطلاقات هو: أنّ الله يثيب كلّ محسن إذا عمل لله ويعذّب كلّ من عصاه وخالف أوامره ونواهيه (معنى رضا وغضب الله - الإجابة على الأسئلة العقائدية »مركز الأبحاث...)  

[2] Öldürülmek, esir edilmek, malları ellerinden alınmak — cizye vermek — her yerde müslümanlar ve hıristiyanlar arasında zelil ve hakir olmak gibi.[3] Yâni din-i islâma girmek veya cizye vermek suretiyle bundan kurtulurlar.  

27 Rezil ve rüsva yaşamaya mahkûm edilmişlerdir.  

Benzer mesajlar: Bakara 2:61; Âl-i İmrân 3:21, 181; Nisâ 4:155.  

1 Yani, onların dünyada yaşadıkları en ufak güvenlik bile kendileri tarafından kazanılmamıştır; aksine, başkalarının yardımları ile güvenliğe sahip olmuşlardır. Onlar, bunu ya Allah adına Müslüman devletlerden ya da başka sebeplerle Müslüman olmayan devletlerden almışlardır. Eğer bazı durumlarda biraz güç kazanmışlarsa, bunu; kendi çabalarıyla değil, başkaları sayesinde elde etmişlerdir. (Mevdudi)2 Yani “peygamberleri öldürmek gibi bir hakları bulunmadığı halde” demektir. Bu ayeti, “peygamberleri hak etmedikleri halde öldürüyorlardı” şeklinde anlarsak o zaman “peygamberlerin öldürülmeyi hak edebilecekleri” de anlaşılabilir ki bu, peygamberler için asla düşünülemez. Bk. (Bakara: 61, Âlu İmran: 21,181, Nisâ: 155)  

83 Yani, onlar, tüm insanlığın Rabbi ve Efendisi olarak Allah kavramına/itikadına geri dönmedikleri ve kendileri ile Tek Allah’a inanan bütün diğer insanlar arasında bir engel oluşturan “Allah’ın seçkin halkı” oldukları fikrinden vazgeçmedikleri sürece.84 Bu bölüm, bir bütün olarak (110-115. ayetler) genelde Kitâb-ı Mukaddes’in takipçilerine, yani, hem Hristiyanlara hem de Yahudilere atıfta bulunduğu halde yukarıdaki ayet -2:61’deki benzeri gibi- özelde İsrailoğulları ile ilgilidir.  

[644] Zira günaha aldırmamışlar, bunun sonucunda toplumu pasif iyiler değil aktif kötüler yönlendirmiştir.  

Yani: Onların dünyada elde ettikleri güvenlik, kendileri tarafından kazanılmış değil, başkalarının yardımı sayesinde olmuştur. Onlar bu güvenliği ya Allah’ın hükmüne göre Müslümanlardan veya başka sebeplerle gayri müslim devletlerden almaktadırlar.  

435 Duribat; I think there is a simile from the pitching of a tent. Ordinarily a man's tent is a place of tranquillity and honour for him. The tent of the wicked wherever they are found is ignominy, shame, and humiliation. It is pity from Allah or from men that gives them protection when their pride has a fall. Using the same simile of a tent in another way, their home will be destitution and misery. 436 Cf . 3:21. n. 363.