Yûsuf Sûresi 13. Ayet Meali

 Hz. Peygamber’den nakledilen bir hadiste belirtildiği gibi Ya’kub (a.s.): «Onu kurdun yemesinden korkarım» şeklindeki bu sözü ile farkında olmadan onlara, tasarladıkları planı nasıl örtbas edecekleri konusunda bir ipucu vermişti. Gerçekten 17. âyette de görüleceği üzere onlar bu ipucundan yararlanmışlardır.  

(*) Yakūb aleyhisselâm aslında oğullarına güvenmediği halde, bunu hissettirmeme nezaketini göstermiş, gerekçe olarak, onlar farkında olmadan Yûsuf’u kurtların kapıp yiyebileceğinden korktuğunu ifade etmiştir: Kur’an Yolu Tefsiri  

[8] Çünkü ayrılığına dayanamam.  

1 Âyetin bu bölümü, “Ben gerçekten, onun ayrılığına dayanamam.” diye tercüme edilebilir. 2 Hz. Yâkûb, böyle söyleyerek; onların Hz. Yûsuf’u kuyuya attıktan sonra uyduracakları bahaneyi, akıllarına sokmuş oldu.  

[1834] Bazen aşırı sakındığınız bir şeyin elinizden uçma gerekçesini de onun hasımlarına siz verirsiniz.  

1644 Jacob did not know the precise plot, but he had strong misgivings. But how could he put off'these brethren? If they were driven to open hostility, they would be certain to cause him harm. He must deal with the brethren wisely and cautiously. He pleaded that he was an old man, and would miss Joseph and be sad without him. And after all, Joseph was not of an age to play with them. They would be attending to their own affairs, and a wolf might come and attack and kill Joseph. In saying this he was really unwittingly giving a cue to the wicked ones, for they use that very excuse in verse 17 below. Thus the wicked plot thickens, but there is a counter-plan also, which is drawing a noose of lies round the wicked ones, so that they are eventually driven into a corner, and have to confess their own guilt in verse 91 below, and through repentance obtain forgiveness.