Yûnus Sûresi 47. Ayet Meali

bk. Kur’an-ı Kerim, 39/69.  

Bkz. 16/36, 39/69“Her toplumun bir resulü vardır” cümlesi, Allah’ın bütün ümmetlere elçi gönderdiğini ifade etmektedir. İslam düşüncesinde; resul-nebi ayırımı “her resul nebidir fakat her nebi resul değildir” şeklinde formüle edilse de doğru olan; her nebi resuldür ama her resul nebi değildir. “Onlar o kimselerdir ki, kendilerine kitap, hüküm ve nübüvvet vermişizdir.” (En’am 6/89)“…Allah, müjdeleyici ve uyarıcı olarak nebiler gönderdi. İnsanlar arasında, anlaşmazlığa düştükleri hususlarda hüküm vermeleri için, onlarla beraber hak yolu gösteren kitapları da indirdi…” (Bakara 2/213) Bu âyetlerde de görüldüğü gibi nebilere vahiy gelmiştir. Hz. Peygamberle ilgili “Muhammed Allah’ın resulüdür (elçisidir) ve nebilerin de sonuncusudur.” (Ahzab 33/40) buyrulmaktadır. Burada Hz. Muhammed’in hem Allah’ın elçisi olduğu anlatılıyor hem de nebiliği ve nebilerin sonuncusu olduğu özel olarak vurgulanıyor.  

[1] Îmân idenler necât ve itmeyenler mücâzât buldı.  

Bak 16:36.  

* “Her ümmetin bir peygamberi vardır”; Allah Teâlâ her ümmete hakkı/hakikati tebliğ eden bir Peygamber göndermiştir.  

1- Toplumun. 2- Bu ayet, Ahiret hayatıyla ilgilidir.  

(*) Bu ayeti kerime 2 ebedi yasayı hatırlatıyor: 1- Vahyin sürekliliğini. Peygamber ve vahiy aslında birbirinden kesinlikle ayrı değerlendirilmemesi gereken iki gerçek. Peygamber Allah insan ilişkisini düzeltmek için gönderilen bir araç. Hakikatin kaynağına işaret eden bir rehber. İnsanlığı istikamet açısından sapmış olan insanı ve insanlığı yeniden istikamet açısını gösteren bir kılavuz. Burada ayet şu ebedi yasayı hatırlatıyor. Hiçbir toplum hakikatsiz, hakikatin kaynağından habersiz ilelebet kalmamıştır. Buradaki ümmet en geniş anlamıyla uygarlık, en geniş anlamıyla medeniyet. O zaman tarihte hiçbir medeniyetin hiçbir uygarlığın baştan sona ilahi hakikatten habersiz kalmadığı gerçeğini anlıyoruz. 2- Ve ayetin ifade ettiği ikinci yasa; Allah’ın bir toplumu hakkı onlara ulaştırmadan (sorumlu tutup) cezalandırmayacağı gerçeği. Bu da ilahi adalet yasası gereğidir. Hakikatin ulaşmadığı bir toplumdan dolayı o toplum cezalandırılmaz. Aslında tarih boyunca medeniyetler ve toplumlara verilen ilahi cezalar, o toplumun Allah’la ilişkisini bilinçli bir biçimde koparması ve kendisine gelen hakikati ısrarlı bir biçimde inkâr etmesi sonucunda gerçekleşmiştir. İşte bu ayette de bize bu 2 yasa hatırlatılıyor... (M. İslamoğlu Tef. Ders. Yunus Süresi 047-077)(69) Yani Cenâb-ı Hak: “Biz, (insanlara mesajlarımızı hakkıyla tebliğ edip duyuran) bir elçi göndermedikçe kimseye azap edecek değiliz” (İsrâ 17/15) hükmü gereği, insanları sorumlu tutmak için her ümmete bir elçi gönderir. Hakkıyla tebliğ aldıktan sonra inananlar ve ona göre yaşayanlar kurtulurlar, ama inanmayan ve ona göre yaşamayanlar büyük bir vebal ve sorumluluk altında kalırlar, yani cezayı hak ederler.  

[6] Peygamberlerine uyanlar kurtulurlar, uymayanlar da azap görürler.  

Benzer mesajlar: En‘âm 6:42; Ra‘d 13:7; Hicr 15:10; Nahl 16:36, 63; Fâtır 35:24; Zuhruf 43:6. Ayrıca İsrâ 17:15’te geçtiği üzere, vahiy birilerine hiç ulaşmamış veya doğru ulaşmamış ise o kişilere de vahiyle ilgili azap edilmeyeceği ifade edilmektedir.  

1 Bk. (İsra: 15)  

68 Lafzen, “ve elçileri geldiğinde, artık onların arasında bütünüyle hakça bir karar verilir”. Bu ayet başlıca iki hususun altını çizmektedir: (a) vahyin insanlık tarihi boyunca sürekliliğini; uzun süre hiçbir toplumun, çağın ya da uygarlığın (ki ümmet terimine verilebilecek anlamlardan biri de budur) peygamberî rehberlikten yoksun bırakılmadığını ve (b) Allah’ın, “bir toplumu ya da bir ümmeti, fertleri [doğru ile yanlışın anlamından] habersiz olduğu sürece cezalandırmadığı; çünkü yargılamanın ancak onların [bilinçli] eylemlerinden dolayı yapıldığı” (bkz. 6:131-132) yolundaki doktrin ya da ilke.  

(Nitekim Zümer suresinin 69. ayetinde "Yer Rabbinin nuru ile aydınlandı; kitap ortaya kondu, peygamberler ve şahitler getirildi ve aralarında adaletle hükmolundu." buyurulmuştur) (Ey Muhammed, müşrikler onları uyardığın azap ile alay etmekten de çekinmezler)  

[*] Ahiretteki yargılamanın, elçinin şahitliğinde olduğunu gösteren ayetler yazılacak.  

1439 Every people or generation or nation had its Message or Messenger (Cf. n. 668 and 16:36 , and 35:24): Allah revealed Himself to it in some way or another. If that Messenger was ignored or rejected, or his Message was twisted or misused, the Day of Reckoning will come, when perfect justice will be done and the whole Truth revealed. The Unbelievers mockingly say: "If that is true, pray tell us when that Day will come!" The answer of the Messenger is: "It will come in good time: no one can either hasten or retard it. If you want me then to save you or if you fear that I shall harm you for your treatment of me, know that this matter is in the hands of Allah alone, Who will do perfect justice. Even in regard to myself, any harm or good that befalls me is by the command and in the power of Allah."