Yâsîn Sûresi 29. Ayet Meali

(*) Hıristiyan tebliğcilerine karşı koyan, Vezüv Yanardağının patlamasına maruz kalan Pompei şehrini kastediyor olması kuvvetle muhtemeldir.  

1- Orduya gerek de yok. Onların hakkından gelmek için ‘şiddetli bir ses, korkunç bir gürültü' yetti.  

(*) 29. âyetteki “dehşet verici ses” anlamına gelen sayha kelimesi “tek” anlamına gelen vâhide sıfatı ile nitelenmiştir. Buna göre âyetin ilk cümlesinin lafzî karşılığı “(Cezaları) tek bir korkunç sesten ibaretti” şeklinde olur. Fakat burada sesin sonuna kadar aynı şekilde devam etme özelliğine işaret bulunduğu için (İbn Âşûr, XXIII, 6), bu cümle “(Cezaları) korkunç bir sesten ibaretti” şeklinde tercüme edilmiştir. Korkunç sesin mahiyeti hakkında burada bir açıklama bulunmamakla beraber, Kur’an’ın, haklarında aynı kelimeyi kullandığı kavimlerle ilgili başka ifadelerinden hareketle bu cezanın yıldırım çarpması ve şiddetli deprem olabileceği açıklamaları yapılmıştır. Tefsir (Kur’an Yolu) Ayrıca bu elçilere karşı koyan, Vezüv Yanardağının patlamasına maruz kalan Pompei şehrini kastediyor olması kuvvetle muhtemeldir. (B. Sağlam Meali)  

1 O şahsı dinlemeyip öldüren kavmini de onun arkasından sağ bırakmadık, gerçi o şehidin arkasında ve Rasullerin elinde bir ordu yoktu. Bununla beraber onlara harp için gökten bir ordu da indirmedik. Yani bu gibi durumlarda gökten apaçık bir ordu indirivermek âdet-i ilâhiyyeden değildi. Allah’ın bir kavmi helak etmesi için öyle ordular indirmesine de lüzum yoktur. “Bedir”de, “Hendek”de Melekleri indirmesi bile mü’minlerin kalplerini tatmin için idi. O Allah, bir iş murad edince ona sâdece “ol!” der o da oluverir. Onların başına gelen hadise sâdece tek bir ses, bir sayha oldu. Bazıları bundan o toplumun helâkini anlamışlarsa da İsa (a.s)’ın daveti karşısında Roma devletinin yıkılışını anlamak daha şümullüdür. (Elmalılı) Bazı çokbilmişler ayetin başındaki (إن)’i şartiyye zannedip bu ayeti: “eğer bu gerekseydi onlara bir çığlık yeterdi” diye anlayarak mucizeleri inkârlarına veya hafife almalarına devam etmişlerdir. Hâlbuki (إلّا)’dan önce gelen (إن) şartıyye değil nafiye olur.  

[3944] Zımnen: ama bu olmadı. Buradaki in kâne kalıbının işlevi şu âyettekine benzer: İn kâne lirrahmâni veledun (“De ki (ey rasul): “Rahmân’ın bir erkek çocuk sahibi olması söz konusu değildir.” 43:81 Krş: 21:17; 35:41). Zımnen: onları cezalandırmaya gerek yoktu. Eğer bunu isteseydik bir ordu değil, tek bir çığlık yeterli olurdu. Bu okuma klasik tefsir otoritelerinin Antakya ile irtibatlı yorumlarına izin verir. Zira Antakya’da söz konusu tarihlerde böylesine kitlesel bir helâke şahit olunmamıştır.  

3973 Allah's Justice or Punishment does not necessarily come with pomp and circumstance, nor have the forces of human evil or wickedness the power to require the exertion of mighty spiritual forces to subdue them. A single mighty Blast-either the rumbling of an earthquake, or a great and violent wind-was sufficient in this case. Cf. 11:67 and n. 1561 (which describes the fate of Thamud); also, n. 3463 to 29:40, also 36:49, 3974 Cf. 21:15 . They had made a great deal of noise in their time, but they were reduced to silence, like spent ashes.