Yâsîn Sûresi 20. Ayet Meali

İsa Peygambere inandığı için öldürülen Habbi-i Neccâr'dır.  

[Not: Hadislerde; normal gündelik işlerde sakin ve dikkatli hareket edilmesi, ama cihad ve mağdura yardım gibi hayırlı işlerde acele edilmesi tavsiye edilmiştir.]  

[1] Neccâr Habib  

(1)Burada zikredilen koşarak gelen zâtın Habîbü’n-Neccâr olduğunu, tefsirlerin birçoğu beyân etmektedir. Kavmi olan Antakya halkını uyarması üzerine şehîd edilen bu mübârek insan, Hz. Muhammed(asm)’in vasıflarını ve peygamberlikle gönderileceğini bildirmiş ve kendisine îmân etmişti. (Rahmetullâhi aleyh)(Celâleyn Şerhi, c. 6, 282)  

(*) Bu adamın kimliği hakkındaki bilgilerin tamamı israiliyat kaynaklı olduğu için üzerinde durulmamıştır. Kıssanın amacı, ilâhî mesaja kulak tıkamakta ısrar eden ve Allah’ın elçilerine karşı bağnaz bir tutum sergileyenlerin akıbetleri hakkında bir örnek vermek, bir taraftan Hz. Muhammed’in peygamberliğini inkâr edenlere güçlü bir uyarı yaparken diğer yandan da ona tâbi olanların maneviyatını yükseltmektir.  

[3] Elçiler Hazret-i İsa'nın elçileriyse kasaba Antakya, bu adam da Habip Neccar olur.  

Benzer bir kullanım için bkz. Kasas 28:20. Bu ifade, “Şehrin öte ucundan koşarak bir adam geldi” şeklinde de tercüme edilmektedir. Ancak her iki kullanımda da konuşma içerikleri nedeniyle konuşan kişinin şehrin ileri gelenlerinden olduğu anlaşılmaktadır.,Bu kullanım insanların gerçekleri tebliğ için bazen “yürümesi”, bazen de “koşması” gerektiğini göstermektedir.  

1 Âyetin bu bölümü: “Şehrin ta öteki ucundan bir adam…” diye de tercüme edilebilir. Bu adamın kimliği hakkındaki bilgilerin tramamı israiliyyat kaynaklı olduğu için üzerinde durulmamıştır.  

[3939] Veya: “Şehrin ileri (gelenlerinden) bir adam”.  

Bu zat, Habib-i Neccar diye bilinir.  

[3] 'Îsâ 'aleyhisselâma îmân idenlerden Habib en-Neccâr nâm zât ki Antakya'da kabri elyevm ziyâretgâhdır.  

(8) Seyyid Kutub’un deyimiyle, bu, hak olan bir çağrıya, sağduyulu bir insanın katılmasıdır. Mevkii ve nüfuz sahibi olmayan sade bir insan, nemelâzımcılığa kapılmamış, içinde harekete geçen imanının sesine uyarak şehrin bir ucundan kalkmış, diğer ucuna koşarak hakkın yardımına gelmiştir.  

3966 While the wealthy, influential, and fashionable men in the City were doubtful of Allah's providence and superstitiously believed in Chance and evil omens, the Truth was seen by a man in the outskirts of the City, a man held in low esteem by the arrogant. He had believed, and he wanted his City to believe. So, in Arabia , when the arrogant chiefs of Quraysh exiled the Prophet, it was men from Madman and from the outskirts, who welcomed him, believed in him, and supported his mission in everyway.