Tekvîr Sûresi 9. Ayet Meali

[1] Zamân-ı câhiliyetde ’arablar kız çocuk istemediklerinden diri diri gömerlerdi.  

(*) Diri diri toprağa gömülen kızın hangi suçtan dolayı öldürüldüğünün sorulması. Câhiliye döneminde –nâdir de görülse– bazı Araplar kız çocukları yüzünden utanç duydukları (bk. Nahl 16/58-59), bazıları da onları büyütüp beslemede sıkıntı çekmekten endişe ettikleri için (bk. En‘âm 6/151; İsrâ 17/31) onları diri diri toprağa gömerlerdi. İşte âhirette sorgulama başladığında bu katiller öldürdükleri kızlarıyla birlikte mahkemeye getirilecek ve hesaba çekileceklerdir. Tefsir (Kur’an Yolu) Bu âyetin kapsamına; kürtaj ve kasten çocuk düşürmek gibi çocukları hangi şekilde olursa olsun öldürmek de dâhildir.  

Bu ayet Nahl 16:58-59 ve Zuhruf 43:17. ayetlerle birlikte okunmalıdır. Burada verilmek istenen mesaj, diri diri öldürülüp gömülen kız çocukları üzerinden bunu yapanların ne kadar korkunç bir günah işlediklerine dikkat çekilmesidir. Bu suçu işleyenlerin ilk muhatap olacakları soru cinayetle ilgili olacak, bu gibilerin amel defterleri daha sonra açılacaktır.  

1 Mev’ûde: Küçükken diri diri toprağa gömülüp öldürülen kız çocuğu demektir. Câhiliyye Arapları bu işi; kızları yüzünden başlarına bir ar gelmesinden korktukları, onları besleyememe korkusu veya Melekleri Allah’ın kızları kabul ettiklerinden dolayı kızlarının melekleşmeleri için yaparlardı. Bu adet yaygın olmakla birlikte bunu yapmayanlar da vardı. Bu âyetin kapsamına; kürtaj ve kasten çocuk düşürmek gibi çocukları hangi şekilde olursa olsun öldürmek de dâhildir. Hattâ Peygamberimiz, doğum kontrolünün de “gizli çocuk öldürme” olduğunu ifâde buyurmuştur. (Ebu Davud, Tirmizî, İbnu Mâce)2 Burada; cinâyetin sebebinin doğrudan doğruya caniye sorulmayıp da masum çocuğa sorulmasında; o işi yapan katilin vicdanını sızlatacak, hamisiz gördüğü mazlumun karşısında mağlûbiyetini duyuracak ve haksızlığını tam manasıyla tanıtarak, Hakkın huzurunda hiç bir müdafaaya kadir olamayacağı bir şekilde ihtar vardır. (Elmalılı)  

4 Barbarca bir gelenek olan kız çocuklarını diri diri gömme, çoğunlukla zannedildiği kadar olmasa da, İslam öncesi Arabistan’da oldukça yaygın bulunmaktaydı. Bunun sebepleri iki yönlüydü: kız çocukları sayısındaki bir artışın ekonomik yükümlülükleri ağırlaştıracağı korkusu ve kızların sık sık düşman kabileler tarafından esir alınmaları ve sonunda kendilerini esir alanları ailelerine ve kardeşlerine tercih etmelerinin yarattığı aşağılanma korkusu. İslam’dan önce bu geleneğe muhalif olanların önde gelenlerinden biri, Ömer b. Hattâb’ın akrabası ve Muhammed (s)’in manevî habercilerinden biri olan Zeyd b. ‘Amr b. Nufeyl idi (karş. Buhârî, Fezâilu Ashâbi’n-Nebî, Abdullah b. Ömer’den rivayet): bu zat Muhammed (s)’in nübüvvetinden kısa süre önce ölmüştü (Fethu’l-Bârî VII, 112). Başka bir adam, Sa‘sa‘ah b. Nâciye et-Temîmî -şair Ferazdak’ın dedesi- bu şekilde ölüme mahkum edilen kız çocuklarının kurtarıcısı olarak şöhret yaptı. O da sonra İslam’ı kabul etti. İbni Hallikân (II, 197), Sa‘sa‘a’nın yaklaşık otuz kızı ailelerine fidye ödemek suretiyle kurtardığını zikreder.  

[5591] Maddî gelişmeyle övünen ilk muhataplara, refahın felahın garantisi olmadığını, öz çocuklarını diri diri gömmek gibi vahşice bir cinayeti güzel gösteren gelenekle övünmelerinin gülünçlüğünü ifade eder.  

5977 (8) In this world of sin and sorrow, much unjust suffering is caused, and innocent lives sacrificed, without a trace being left, by which offenders can be brought to justice. A striking example before the Quraysh was female infanticide: cf. 16:58-59, and n. 2084. The crime was committed in the guise of social plausibility in secret collusion, and no question was asked here. But in the spiritual world of Justice, full questions will be asked, and the victim herself-dumb here-will be able to give evidence, for she had committed no crime herself. The proofs will be drawn from the very means used for concealment.