Ey peygamber, (sizinle yaptıkları antlaşmaları bozan ve size saldıranlarla işbirliği yapan o) inkârcılar ve ikiyüzlüler ile amansızca cihat (mücadele) et ve onlara karşı kararlı ve ödünsüz davran. Ve (eğer bu tutum ve davranışlarından vazgeçmezlerse) varacakları yer cehennem olacaktır. O, ne kötü bir varış yeridir! *
(*) Cihadın savaştan farklı bir şey olduğunun bir diğer kanıtı da Hz. Peygamberin münafıklarla hiçbir zaman savaşmamış olmasıdır, nifakla sadece cihad etmiştir. Nifakla yapılan cihad ise, mücahede/gayret ederek ince bir siyasetle nifakın maskesini düşürmek, zararını önlemektir. Ayrıca Kur’an’daki savaş terimi hep (قتال)’’kıtal’’ olarak geçmektedir. Cihad ise, her türlü gayret ve fedakârlığı göstermek, vargüçleriyle çalışıp çabalamak, hiç ödün vermeden kararlılıkla mücadele etmek, kanıt ve delillerle davasını anlatmak vs. gibi anlamlara gelir. İşte cihadın savaş anlamında olmadığına dair Furkan-25/52. ayet ve ilgili tefsirler aşağıdadır: ) (فَلَا تُطِعِ ٱلْكَٰفِرِينَ وَجَٰهِدْهُم بِهِۦ جِهَادًا كَبِيرًا ’’ Ey Resulüm! Öyleyse, (sana vahyettiğimiz Kur’an’ı insanlara tebliğ etmemek veya ihmal etmek suretiyle) o inkârcılara itaat etme ve (hiçbir ödün vermeden) Kur’an’la (Kur’an’ı anlatmak ve tebliğ etmekle) onlara karşı büyük bir cihad yap (Kur’an’ı anlatmak ve tebliğ etmek suretiyle büyük bir mücadele ver)! şeklindeki (Furkan-25/52) ayetle Kur’an’daki cihadın, savaş değil, ikna edici akli ve ilmi delillerle mücadele vermek olduğunu görüyoruz. Zira Kur’an bir kitaptır, silah değildir ki onunla savaş yapılsın! İşte konuyla ilgili aşağıdaki tefsir metinlerine bakılabilir. *
ولو شئنا لبعثنا في كل قرية نذيرًا، يدعوهم إلى الله عز وجل، وينذرهم عذابه، ولكنا جعلناك - أيها الرسول - مبعوثًا إلى جميع أهل الأرض، وأمرناك أن تبلغهم هذا القرآن، فلا تطع الكافرين في ترك شيء مما أرسلتَ به، بل ابذل جهدك في تبليغ الرسالة، وجاهد الكافرين بهذا القرآن جهادًا كبيرًا، لا يخالطه فتور: المصدر: (لتفسير الميسر).تيأمر [الله] وهذا شامل لجهادهم، بإقامة الحجة [عليهم ودعوتهم] بالموعظة الحسنة، وإبطال ما هم عليه من أنواع الضلال : المصدر: (تفسير تيسير الكريم الرحمن في تفسير كلام المنان