Tâhâ Sûresi 121. Ayet Meali

1- Aşındırmak, zenginleşmek, küpünü doldurmak, azık, aş. 2- Ayette; “sev'atu-huma” sözcüğüne, “avret yerlerinin açığa çıkması” veya “ayıp yerlerinin gözükmesi” şeklinde anlam verilmesi İsrâîliyyât'tan kaynaklanmaktadır. İnsanın yaradılış itibariyle “bizatihi” çirkin olan bir organı yoktur. Bu nedenle cinsel organlar için çirkin nitelemesi yapmak doğru değildir. Ayette geçen “sev'ete” sözcüğü “sue” sözcüğünden türemiştir. “Sue” sözcüğü; kötü ve çirkin olan iş, söz ve durum demektir. Dolayısıyla; “örtülmüş çirkinliklerin gösterilmesi, avret yerlerinin açığa çıkarılması değil, olsa olsa insanın fıtratında bulunan “hasenenin (iyiliğin)” karşıtı olan “kötülük” egosunun harekete geçmesi, açığa çıkması şeklinde anlaşılmalıdır. Dikkat edilirse, “ağaç yaprakları” değil, “cennet yaprakları” denmektedir. “Varak” sözcüğü, burada “yaprak” anlamında değil, “mal varlığı” anlamındadır.  

(*) Ayette; "fe bedet lehuma sev’atuhuma" cümlesine, "ikisine avret yerlerinin açığa çıkması" veya "ayıp yerlerinin gözükmesi" şeklinde anlam verilmektedir. Oysa burada bir kinaye de söz konusu olabilir. Buna göre; " avret yerlerinin açığa çıkmasının anlamı; ‘’ikisinin içinde bulunduğu konum ve saygınlığının yitirmesi’ ’anlamında olabilir. Ama en doğrusunu Allah bilir. Er- Razi’nin (مفاتيح الغيب) adlı tefsirinde geçen aşağıdaki ilgili görüşe bakılabilir. Ayrıca aşağıya metinleri alınan tefsirlerdeki bazı görüşlere göre (فغوي) nın anlamı ‘’Âdem’in yaşayışı/huzuru bozuldu’’ şeklindedir. Yine meallerde (وعَصَى) cümlesiyle ilgili’’ Âdem Rabbine karşı geldi, Rabbine isyan etti veya Rabbine başkaldırdı’’ gibi şeklinde kullanılan ifadeler asla doğru değildir. Haşa Hz. Âdem yüce Allah’ın emrine karşı mı gelecek, ona baş mı kaldıracak? Böyle bir şey nasıl düşünülebilir? Yoksa (عصي)‘’âsa’’ kelimesinin birkaç anlamı olduğunu ve burada olduğu gibi bunlardan biri de Allah’ın verdiği emre aykırı davranmak olduğunu bilmiyorlar mı? Zaten söz konusu meyveyle ilgili yasak, günah olduğundan değil, Âdem’in yemesi hâlinde o has cennetin/bahçenin dışında başka bir yaşamı sürdürmeye mahkûm olacağından dolayı ilahi bir uyarıdır. Aşağıdaki açıklamalara bakılabilir. =فيه وجهان: أحدهما: أن يجعل بدو العورة كناية عن سقوط الحرمة وزوال الجاه، والمعنى: أن غرضه من إلقاء تلك الوسوسة إلى آدم زوال حرمته وذهاب منصبه (مفاتيح الغيب )، الخامسة: قوله تعالى: {فَغَوَىٰ } أي ففسد عليه عيشه، حكاه النقاش واختاره القشيري.( تفسير المر المراغي) وقال ابن الأعرابي: أي فسد عليه عيشه، وصار من العزِّ إلى الذل، ومن الراحة الى التعب (معالم التنزيل) والثاني: فسد عليه عيشه، لأن معنى الغيّ: الفساد.( زاد المسير في علم التفسير).ما هي جنة ادم ؟ إنها غابة من تلك الغابات الكثيفة، التي تكثر فيها الفاكهة والظلّ والماء تلك- فى رأينا- هى جنة آدم، وهى جنة أرضية، وآدم فى هذه الجنة، أو الغابة لم يكن إلا الثمرة الأولى التي نضجت على هذه الأرض، من شجرة الحياة..( التفسير القرآن.للقرآن) فإن الظاهر من القرآن و معاجم اللغة أنّ العصيان هو خلاف الطاعة، قال ابن منظور: العصيان خلاف الطاعة عصي العبد ربه: إذا خالف ربّه، و عصي فلان أميره، يعصيه، عصيا و عصيانا و معصية: إذا لم يطعه ،و علي ذلك فيجب علينا أن نلاحظ الأمر الذي خولف في هذا الموقف، فإن كان الأمر مولوياً إلزامياً كان العصيان ذنباً، و إذا كان م.أمراً إرشادياً أو نهيا تنزيهيا لم تكن المخالفة ذنبا في‏المصطلح، لأجل ذلك لا يصلح التمسّك بهذا اللفظ و إثبات الذنب علي آدم عليه السلام و إمّا اللفظة الثانية: أعني (فغوي) فالجواب عنها: انّ الغي يستعمل بمعني الخيبة - إذا عرفت ذلك فنقول: إنّ المراد من الغي في الآية هو خيبة آدم و خسرانه و حرمانه من العيش الرغيد الذي كان مجردا عن الظمأ و العري، بل من المنغصات و المشقات، و ليس كل خيبة تتوجه الي الإنسان ناشئة من الذنب المصطلح، كما أنّه يحتمل أن يكون المراد منه هو الفساد، و بذلك فسر ابن منظور المصري في لسانه قوله سبحانه (وَ عَصي‏ آدَمُ رَبَّهُ فَغَوي) أي فسد عليه عيشه (معني قوله تعالي; (و عصي آدم ربّه فغوي) إن الأمر الإلهي الذي أمر به آدم بعدم الأكل من الشجرة لم يكن أمراً مولوياً بحيث لو خالفه لقدح ذلك الفعل بعصمة آدم بل كان أمراً إرشادياً فإن التكاليف الدينية المولوية لم تكن مجعولة على آدم في الجنة بعد. (تفسير الميزان)  

[2] Ağaçtan yedi, yine matlubuna eremedi. İşi olmayan işi işledi.  

Benzer mesaj: A‘râf 7:22.  

1 Bk. (A’raf: 22)2 Bazıları, 118. Ayeti sanki okumamış gibi Âdem ve eşinin cennette çıplak olduklarını var sayarak, “onların ağacın meyvelerinden yiyince cinselliklerinin farkına vardıklarını ve ayıp yerlerini örtmeye başladıklarını” ifade etmektedirler. Öncelikle (بَدَتْ) fiilinin faili Âdem ve eşi değil (سَوْاٰتُهُمَا)kelimesidir ve Âdem ve eşi o fiilin mef’ulüdür. Yani o zamana kadar Âdem ve eşi cennette ayıp yerleri açıkta mı dolaşıyorlardı? Ayrıca Allah’ın kendisine her türlü bilgiyi verdiği Âdem (a.s.)’ı cehaletle suçlamaya gerek yoktur. Bunların tamamı, Allah’ın Âdem kıssasını akılcıklarına uydurma gayretkeşliğinden başka bir şey değildir.  

107 Hz. Âdem ile Havvâ’nın “kendi çıplaklıklarının farkına varmaları” şeklindeki sembolik anlatım hakkında bkz. yukarıda 105. not ve ayrıca 7:26-27’de, kaybedilmesi insanın atalarını “kendi çıplaklıkları”nın, yani mutlak çaresizliklerinin ve dolayısıyla Allah’a karşı bağımlılıklarının farkına vardıran “takvâ (Allah’a karşı sorumluluk bilinci) giysisi”ne ilişkin atıf.  

[2648] Ğavâ, “bâtıl inançtan kaynaklanan cehalet” anlamına gelen el-ğayyu kökünden türetilmiştir. Kelimeye “kaybetti, kendini yitirdi, günah işledi” anlamları yanında, “hayat düzenini bozdu” (fesede ‘ayşuhu) anlamı da verilmiştir (Râğıb).  

Ölümlülükten kurtulup ebedî yaşamak arzusunda olan insanın ataları, şeytânın ölümsüzlük ağacı diye sunduğu ağaçtan yediler. Bu konuya işâret eden âyetin sözgeliminden bu ağacın cinsel üremeden kinâye olduğu anlaşılır. Demek ki bireysel varlıklarının sonlu olduğunu gören insanın ataları: Âdem ile Havvâ, varlıklarını, kendilerinden üreyecek çocuklarda sürdürebilmek için cinsiyet ağacının meyvasından yemek zorunluluğunu hissettiler. Muhakkak ki bu meyvadan ilk yiyen onlar da değildi. Kendilerinden önceki canlılar da bu yolla ürüyorlardı. Ancak hilâfet düzeyine getirilmiş olan insanın ataları, rastgele değil, evlenmeyi, edep yerlerini kapatmayı gerekli görmüşler ve böylece medeniyetin temellerini atmaya başlamışlardır.  

2644 Hitherto they were clothed in the garb of Innocence and knew no evil. Now, when disobedience to Allah had sullied their soul and torn off the garment of their Innocence, their sullied Self appeared to themselves in all its nakedness and ugliness, and they had to resort to external things (leaves of the Garden) to cover the shame of their self-consciousness. 2645 Adam had been given the will to choose, and he chose wrongly, and was about to be lost in the throng of the evil ones, when Allah's Grace came to his aid. His repentance was accepted, and Allah chose him for His Mercy, as stated in the next verse.