O, [insanlar] bütün ümitlerini yitirdikten sonra yağmuru indiren ve [bu suretle] rahmetini sergileyendir: ³² çünkü [insanların] koruyucusu yalnız O’dur, hamd O’na mahsustur.
32 Hayat kaynağı yağmur sembolüne yapılan bu atıf, daha önce geçen “O, [rahmetini] gereği kadar dilediğince ihsan etmektedir” ifadesi ile bağlantılıdır ve bir sonraki ayette geçen, bütün varlıklar âleminin Allah’ın varlığının, etkinliğinin ve aynı zamanda hayatın öteki dünyadaki devamlılığının görünen bir “işaret”i veya “tecelli”si olduğu ifadesine bir giriş mahiyetindedir.