Şuarâ Sûresi 227. Ayet Meali

İstisnâ edilenler, Ravâhaoğlu Abdullah, Mâlik oğlu Kâ'b, Sâbitoğlu Hassân gibi Hz. Muhammed (s.a.a)'i öven, müşrik şâirlerinin hecivlerini reddeden iman sâhibi şâirlerdir.  

bk. Kur’ân-ı Kerim, 40/52.  

227.İbnu Ebi Hatim`in Urve`den rivayet ettiğine göre yukarıda üzerinde durduğumuz, şairlerle ilgili ayeti kerimeler (214 ve 215. ayeti kerimeler) indirilince Abdullah bin Revaha: "Allah biliyor ki ben de onlardanım (yani şairlerdenim)" dedi. Bunun üzerine bu ayeti kerime indirildi.1:655368.Yahut nasıl bir sarsıntıyla sarsılacaklarını yakında bilecekler.  

[386] Şu‘arâ sûresinden çıkarılacak genel ilkeler için bk. Bayraklı, KUR’ÂN TEFSÎRİ, XIV, 169-173.  

(*) Basılı iki nüshasında da 228 olarak gösterilen bu ayet mevcut mushaflarda 227 ayettir.  

 Sahih hadis kitaplarında yer alan birçok hadisten de anlaşıldığı üzere, kötülüğü ifade etmeyen ve iyi maksatla kullanılan şiir, yukarıda kötülenen şiirden istisna edilmiştir. Nitekim ashâb-ı kiram arasında Resûl-i Ekrem’in takdirlerini kazanmış birçok şairler bulunmaktaydı. Meselâ Hz. Peygamber’in, Hassân bin Sabit’e, «Müşrikleri (şiirlerinle) hicvet, bil ki muhakkak Cebrail de seninle beraberdir» buyurduğu rivayet olunmuştur.  

1- Şairler. 2- Nasıl bir devrimle devrileceklerini.  

(*) Âyetin bu son cümlesi aynı zamanda, İslâm dininin dünya hayatında zâlim ve müstekbirlere karşı yapacağı hak ve adâlet inkılabının ehemmiyetini hatırlatmaktadır. Haksızlık edenler, nasıl bir devrimle devrileceklerini ileride bileceklerdir  

[6] Şiirin kendini Allah'ı anmaktan alıkoymadığı zat.[7] Kâfirler mü'minleri hiciv ettikten sonra mukabeleten kafirleri hiciv eden zevat.  

36 Bu ayete binaen, Hz. Peygamber, manevi değerleri yücelten şiirleri tasvip etmiştir. İslam düşmanlarını yeren şairleri teşvik etmiştir. Hatta bir hadisinde: “İnne fi’ş-şi’ri hikmeten” (Bazı şiirler mahza/katıksız hikmettir) demiştir. Hz. Peygamber zamanında kâfirleri hicveden şairlerden bazıları şunlardır: Abdullah bin Revaha, Hassan bin Sâbit, Ka’b. Bin Malik ve Ka’b bin Züheyr. Yine Hz. Peygamber bir başka hadisinde ise: “Beyanın sihirli olanı, şiirin de hikmetli olanı vardır” demiştir. (Bkz. Buhari, Edeb, 92; Tıp, 51; Müslim, Şiir, 7-9; İbn Mâce, Edeb, 41)  

1 Abdullah b. Revaha, Hassan b. Sâbit, Kâ’b b. Malik ve Kâ’b b. Züheyr gibi mü’min şairler.2 Bu âyet; İslâm dininin âlemde zâlimlere karşı yapacağı hak ve adalet devriminin önemine ve geleceğine işaret etmektedir.  

101 Bu ifadeyle Kur’an, gerçek müminlerin ancak kendilerini savunmak amacıyla savaşa girebileceklerini açıklığa kavuşturmaktadır: karş. bu anlamda savaşla ilgili ilk atfın yer aldığı 22:39-40 ve savaşı meşru kılan şartlar konusunda ayrıntılı açıklamaların geçtiği 2:190-194.102 Lafzen, “ne [tür] devrilişle devrileceklerini”.  

[3274] Veya âhirete ilişkin bir okumayla: “..nasıl bir dönüşle (Allah’a) döneceklerini günü gelince öğrenecekler”. Esasen zulmün ve zalimin sadece âhiretteki değil dünyadaki sonu da “kötü”dür. Âyet, her iki dünyaya da mesaj vermektedir. Herkes emin olsun ki: Zulm ile âbâd olanın âhiri berbâd olur. Zira zulüm bir şeyi yerinden etmek’tir. Bir şeyi yerinden eden, er-geç yerinden edilir.  

Cahiliye dönemi Arap şiirinde şehvet, intikam, ırkçılık gibi duygular hakim olup fazilet temaları az yer alırdı. Onun için Hz. Peygamber, genellikle şiir karşısında olumsuz bir tavır takınmıştır. Fakat bu arada bazen şiir dinlemiş, bir keresinde: “Bazı şiirler hikmet doludur” buyurmuştur. Ümeyye b. Ebi’s-Salt hakkında: “Şiiri iman etti, ama kendisi kâfirdir” demiştir. Bu olumlu tavır 227. ayetin istisnasının tefsiri kabilindedir. Bu ayet: 1. İman, 2. Makbul işler işleme, 3. Allah’ı sık sık hatırlama, 4 - Şahsî hislerle hareket etmeyip kamunun haklarını savunma şartları ile şiiri mübah kılmıştır. Bu itibarla Hz. Peygamber (a.s.) Kâb b. Mâlik, Hassan b. Sâbit gibi şairleri övmüştür.  

(11) İmana, güzel işlere, Allah’ın anılmasına, hakkın savunmasına dair şiirleri Peygamberimizin teşvik ettiğine ve okutup dinlediğine dair pek çok rivayet vardır. Örnek için bk. Buhârî, Edeb: 91; Müslim, Şiir: 1, Fedâilü’s-Sahâbe: 157; Ebû Davud, Edeb: 95; Tirmizî, Edeb: 70.  

3238 Poetry and the fine arts which are to be commended are those which emanate from minds steeped in the Faith, which try to carry out in life the fine sentiments they express in their artistic work, aim at the glory of Allah rather than at self-glorification or the fulsome praise of men with feet of clay, and do not (as in Jihad) attack anything except aggressive evil. In this sense a perfect artist should be a perfect man. Perfection may not be attainable in this life, but it should be the aim of every man, and especially of one who wishes to become a supreme artist, not only in technique but in spirit and essentials. Among the commendable poets contemporary with the Holy Prophet may be mentioned Hassan and Labid: the latter had the honour of being one of the seven whose poems were selected for "hanging" (the Mu'allaqat) in the Days of Ignorance. 3239 These were the scurrilous rhymsters, who were doomed to come to an evil end.