Şuarâ Sûresi 213. Ayet Meali

bk. Kur’ân-ı Kerim, 6/92; 11/17; 36/6; 51/19.  

7.Başka bir ilâha tapma.  

 Hz. Peygamber’in şahsında, insanlığa hitap edilmektedir. Bak. Kasas 28/86-88.  

(*) Mekkeli bazı müşrikler risâlet görevinin ilk yıllarında Peygamber efendimizin karanlık güçler ve kötü ruhlarla ilişkisi olan bir kâhin olduğunu iddia ediyor, Kur’an’ı ona bir şeytanın getirdiğini söylüyorlardı (krş. Tûr 52/29); zira onların inançlarına göre kâhinlerin söylediklerini onlara şeytanlar telkin ediyordu. Bu sebeple onlara göre Resûlullah’ın getirdiği Kur’an da, olsa olsa, bir şeytan sözü olabilirdi. Söz konusu âyetler bu tür yersiz iddiaları reddetmektedir (Râzî, XXIV, 171; İbn Âşûr, XIX, 198). Hz. Peygamber’in şahsında genel olarak insanlığa hitap eden 213. âyet, Kur’an’ın Allah kelâmı olduğu delilleriyle ispatlandıktan sonra artık insanın şeytanların vesvese ve telkinlerine aldanıp da Allah’a ortak koşmaması, O’nunla birlikte başka ilâhlara tapmaması gerektiğini, aksi takdirde şiddetli cezaya çarptırılacağını haber vermektedir. Tefsir (Kur’an Yolu)  

34 Hz. Peygamber’in şahsında bütün insanlara hitaptır.  

Burada hitap Hz. Muhammed’e olsa da mesaj evrenseldir.  

92 Cümlenin başında yer alan fe (çeviride “bunun içindir ki” sözcükleriyle aktarılmıştır) edatının 208. ayetle bağlantı sağladığı açıktır. Aşağıda 94. notta da gösterildiği gibi, bu pasajın tamamı genel olarak insana hitab etmektedir.  

(Bu hitap Hz. Peygamberin şahsında müminleredir. Maksat, müşriklerin ümitlerini büsbütün kırmak ve Hz. Peygambere, müşriklere karşı bu konularda açık kapı bırakmamasını tavsiye etmektir. Çünkü, Allah'ın Resulünden böyle bir davranış asla sadır olamaz.)