Sâffât Sûresi 6. Ayet Meali

bk. Kur’an-ı Kerim, 15/16-18; 67/5.  

(*) Ayette yıldız ifadesi yoktur. Çünkü Arapça da Yıldızlara (نجوم) ‘’nücum’’, Gezegenlere de (كواكب)’’ kevakib’’ denir. Bu ayette de kevakib, yani gezegenler ifadesi geçmektedir. Ayrıca bu ayette ‘’dünyaya yakın gök…’’diye bir ifade de yoktur. Zaten dünyanın kendisi sema, yani Güneş sisteminin de içinde bulunduğu uzay içindedir, bu nedenle bu semaya dünya seması denilmiştir. Yani burada dünyanın da içinde bulunduğu Güneş Sistemi kastedilmiş olabilir. Çünkü burada (نجوم) ‘’nücum’’ yani yıldızlar sözcüğü değil, yıldızlar gibi parlayan ve ışık yansıtan (كواكب) ‘’kevakib’’ yani gezgenler sözcüğü kullanılmıştır. Demek ki burada Güneş sisteminde bulunan gezgenler, onların uyduları, cüce gezegenler, kuyruklu yıldızlar, "kirli kartopu" ya da "buzlu çamur topu" olarak anılırlar. İsimlerinde yer almasına rağmen yıldız değildirler, buz (su ve donmuş gazlar) ve (bir nedenle Güneş Sistemi’nin oluşumu sırasında gezegenlerde yoğunlaşamamış) kozmik toz karışımından oluşurlar.) ve Güneş sisteminde bulunan milyarlarca küçük gök cisimlerinden söz edilmiş olabilir. Kur’an yedi semadan (manyetik alandan) söz ediyor. Bu semalardan birincisi (1. ٍSema) dünyanın de içinde bulunduğu Güneş sistemidir. Bu birinci sema (yani Güneş sistemi ile birlikte temsil ettiğimiz uzay mekânı), yaklaşık olarak 6. 5 trilyon km’dir. Kaynak: (Kur’an-ı Kerim’den Ayetler ve İlmi Gerçekler) Dr. Nurbaki. İşte dünyamız da bu sema (manyetik uzay mekânı) içindedir, bu nedenle buna dünya seması denilmiştir. (الله اعلم) Ayrıca Kur’an’ın genel şiirsel ve edebi dili kapsamında bu gök cisimleri için süs benzetmesi yapılmasında sıradışı bir durum bulunmamaktadır. Kozmik gözden gök cisimleri devasa yapılar olsa da, dünyadan bakan insan açısından göze hoş gelen, adeta karanlık gökyüzünü süsleyen noktacıklar olarak görülebilir. Bu nedenle Kur’an da insana gönderilmiş bir kitap olduğundan, onun bakış açısına göre bir benzetme barındırmasında bir tuhaflık yoktur. (إِنَّا زَيَّنَّا السَّماءَ الدُّنْيا بِزِينَةٍ الْكَواكِبِ) أي إنا جعلنا الكواكب زينة في السماء القريبة منكم بما لها من البهجة والجمال، وتناسب الأشكال وحسن الأوضاع، ولا سيما لدى الدارسين لنظامها، المفكرين في حسابها، إذ يرون أن السيارات منها متناسبة المسافات، بحيث يكون كل سيار بعيدا من الشمس ضعف بعد الكوكب الذي قبله (تفسير المراغي)  

Benzer mesajlar: Hicr 15:16; Sâffât 37:6; Fussilet 41:12; Mülk 67:5.  

[3987] Lafzen: “gezegenlerin”. Burada kastedilen gök cisimlerinin kendileri değil ışıklarıdır. Dolayısıyla “yakın gök” ifadesi, ışığı dünyaya ulaşan yıldızların bulunduğu tüm uzayı kapsar.  

Gökler sınırsız olmayıp birtakım sınırları vardır. Hiçbir âsi şeytan o hudutları aşamaz. Hiçbir gök cismi kendi ekseni dışına çıkamaz. Onların yollarına da başka cisim giremez. Uzay boş sanılır, ama oradaki sınırlar çok kesin hatlarla çizilmiştir. İnsanın Ay’a gitmesinin ne kadar zorluklardan sonra gerçekleştiği pek iyi bilinmektedir. Oysa dünyanın uydusu olan Ay, bize en yakın gök cismidir.  

(5) “Dünya semâsı” aynı zamanda “en yakın semâ” olarak da çevrilebilir. Bu durumda, yıldızların bulunduğu Samanyolu galaksisi, en yakın gök olarak nitelendirilmiş ve onun ötesinde daha nice âlemlerin bulunduğuna işaret edilmiş olur. Veya, Güneş Sisteminin kastedilmiş olma ihtimali de vardır ki, bu takdirde kevâkib sözcüğü, “gezegenler” anlamını ifade edecek şekilde kullanılmış olur.  

4035 Cf. 67:3-5. 4036 'Stars' may be taken here in the popular sense, as referring to fixed stars, planets, comets, shooting stars, etc. On a clear night the beauty of the starry heavens is proverbial. Here they are meant to illustrate two points: (1) their marvellous beauty and their groupings and motions (apparent or real) manifest and typify the Design and Harmony of the One true Creator: and (2) the power and glory behind them typify that there is a guard against the assaults of Evil (see verse 7 below).