Ra'd Sûresi 26. Ayet Meali

bk. Kur’an-ı Kerim, 23/55-56; 87/16-17.  

1- Günü birlik haz. Kısa vadeli geçici lezzet.  

(*) Şüphe yok ki Allah, her konuda olduğu gibi rızık konusunda da yasalar koymuştur. Bu yasaların başında, insan çabasının karşılıksız kalmayacağı (وأن ليس للانسان الا ما سعي)’’ Şüphesiz (gerek dünyada, gerek ahirette) her insana kendi emeğinden başkası verilecek değildir/ herkes ancak emeğinin karşılığını alacaktır’’ şeklindeki ilâhî kuralı gelir (53: 39). Bir başka ayet, rızık konusunda ilk adımın insandan beklendiğini ifade eder (65: 3). Bu nedenle ayetin meali ‘’Elbet senin Rabbin dileyen (yani Rabbinin kâinatta geçerli tabii kanunlarını gözeterek, çalışıp, çabalayan ve rızkı kazanmak için sebeplere sarılan) kimseler için rızkı yayıp bir ölçüye göre takdir eder/ verir’’ şeklinde olması Kur’an’ın bütünlük açısından daha doğru ve isabetlidir. Çünkü rızkın kaynağını yaratan ve rızkı veren Allah Teâlâ’dır. Kul, Allah’ın kâinatta geçerli tabii kanunlarını gözeterek, çalışır, çabalar, sebeplere sarılır ve rızkı kazanmak için tercihte bulunur. Allah da onun bu tercih ve çabasına göre rızkını yaratır. Rızkı kazanmak için gerekli girişimde bulunmak kuldan, rızkın kaynağını yaratmak ise Allah’tandır. Ayrıca rızkı dilemek, onun için çalışıp çabalamak kula ait, kulun rızkını yaratıp vermek ise Allah’a ait olduğunu şûrâ 20. ayetin de bunun açık göstergesidir. İşte Şûrâ-20. ayete göre hem dünya kazancını ve rızkını isteyen, hem de ahiret kazancını isteyen insanlardır, onların bu isteklerine karşılık veren ise yüce Allah’tır. Demek ki, dileyen ve isteyen kuldur, yaratan ve veren ise yüce Allah’tır. Aşağıdaki tefsir metnine bkz: (اللَّهُ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشاءُ) أي الله يوسع الرزق لمن يشاء من عباده ممن هو حاذق في جمع المال، وله من الحيلة في الحصول على كسبه واستنباطه بشتى الوسائل ما يخفى على غيره، ولا علاقة لهذا بإيمان وكفر ولا صلاح ومعصية (تفسير المراغي ) وقيل يقدر يعطي بقدر الكفاية (تفسير القرطبي - تفسير فتح القدير - تفسير الألوسي)  

Benzer mesajlar: İsrâ 17:30; Kasas 28:82; ‘Ankebût 29:62; Rûm 30:37; Sebe’ 34:36, 39; Zümer 39:52; Şûrâ 42:12.  

[1965] Meta’, “uzama, yükselme” anlamındaki el-mutû’ kökünden türetilse de, “günübirlik haz” anlamına gelir. Daha çok “kısa vâdeli geçici lezzetleri” ifade için kullanılır (Mekâyîs ve Müfredât). Öyle anlaşılmaktadır ki meta’, sahibine verdiği sahte tatmin duygusuyla onu aldatan “yalancı lezzet”tir (“aldanış” ile birlikte kullanıldığı yer için bkz: 3:185’in sonu). Cennet’in kalıcı nimeti na‘îmin zıddına metâda üç şey yoktur: kemal, devam, sebat.  

1840 Allah, the Sustainer and Cherisher of all His creatures, gives sustenance to all—the sustenance including all means for their physical, moral, intellectual, and spiritual growth and development according to their needs and capacities. To some He grants it in abundance; to others He gives it in strict measure. No one can question Him, for His Will is supreme, and it is the measure of all good (Cf. 29:61-62). 1841 Cf. 9:38. The meaning here may also be: This present life is just a furniture, a convenience, a stepping stone, a probation, for the life to come. In itself it is less important than the Hereafter.