Nûr Sûresi 39. Ayet Meali

bk. Kur’ân-ı Kerim, 25/23.  

(*) Dünya hayatı, çölde oluşan bir serap gibidir. İnsan susayıp peşinde koşar, nihayet hiçbir şey olmadığını anlar. Fakat iş işten geçer. Çünkü Allah, artık onun canını almıştır, hesabını görmektedir. Bazıları için de dünya hayatı:  

Bkz. 18/104, 88/2-7  

 İman, insanın hayatına ve bu hayat süresince sarfettiği gayretlere, yapmış olduğu işlere bir mana ve değer katan yegâne âmildir. Çünkü inanan insan, bütün amellerini, faaliyetlerini üstün bir gaye için, Allah rızası için yapar; üstün bir talimata, Allah’ın emir ve yasaklarına uygun olarak yapar; nihayet yaptığı her işten dolayı ince bir hesap vereceği kaygı ve disiplini içinde yapar. Halbuki inançsız insanların faaliyetleri, bu iman ve sorumluluk disiplininden yoksun olduğundan -âyette de veciz bir teşbih ile ifade buyurulduğu gibi- boş, değersiz ve anlamsız bir meşguliyetler yığınından ibaret olmakla kalmaz, fazla olarak sahibini ağır bir sorumluluk ve hesabın altına sokar.  

1- Gittiği yolun bir serap gibi gerçek dışı olduğunu anlar ve gerçekle baş başa kalır. Allah'ın vahyinin gerçek olduğunu görür.  

İnkarcılar dünyada yapıp ettiklerinin bir su gibi onları ahirette beklediğini sanmalarına karşılık, mahşerde herhangi bir iyilikle buluşamayacaklardır. Dünyada yapıp ettikleri onlar için bir seraptan öte herhangi bir anlam taşımayacaktır.  

1 Zîrâ Allah’ın nûru devamlı, serap ise aldatıcıdır. Bu âyette kâfirlerin iyi ve hayırlı görerek yaptıkları bir kısım davranışlarının kendilerine bir faydasının olmayacağına işaret vardır.  

59 Yani, dünya hayatında gerçeğin sesine kulak vermeye bilerek yanaşmadığı için, “iyi ve güzel” sandığı bütün yapıp-etmelerinin Kıyamet Günü’nde bütünüyle değersiz olduğunun farkına varır. (Zemahşerî, Râzî).  

[3030] Lafzen: “yanında”. [3031] İnsanoğlu olmayan yerde suyu görür de, olan yerde Allah’ı göremez; kendisine “şah damarından daha yakın olan” Allah’ı…  

3010 We have had various metaphors to give us an idea of the beneficent Light of Allah in the spiritual world. Now we have contrasted metaphors to enable us to see those who deny or refuse that Light, and are overwhelmed in utter darkness. The Light (of Allah) is an absolute Reality, and is mentioned first, and the souls that follow that Light are a reflected reality and are mentioned after the Light. On the other hand the Darkness is not a reality in itself, but a negation of reality; the reflected existences that refuse the Light are mentioned, and then their state, which is Unreality. Two metaphors are given: a mirage, in this verse, and the depths of darkness in the sea, in the next. 3011 The mirage, of which I have seen several instances in the Arabian deserts and in Egypt , is a strange phenomenon of illusion. It is a trick of our vision. In the language of our Parable, it rejects the Light which shows us the Truth, and deceives us with Falsehood. A lonely traveller in a desert, nearly dying of thirst, sees a broad sheet of water. He goes in that direction, lured on and on, but finds nothing at all. He dies in protracted agony. 3012 The rebel against Allah finds himself like the man deluded by a mirage. The Truth which he rejected is always with him. The mirage which he accepted leads to his destruction.