Nûr Sûresi 2. Ayet Meali

Dayakta, üsteki palto, kürk gibi şeyler çıkarılır, diğer elbise çıkarılmaz. Sopanın, yalnız deriyi incitmesi, ete tesir etmemesi şarttır. Bunun için vuran kişinin, dirseğini bedeninden ayırmaması gerektir. Bu bakımdan dayak, adeta bir teşhir cezasından ibarettir. Zinada dayağın şartı, zina edenle zina edilenin evli olmamalarıdır. Aksi takdirde ayrı bele kadar toprağa gömüp taşlayarak öldürme cezası tatbik edilir.  

[Not: Ancak bu cezaların tatbiki, zina olayını bizzat gören dört adil şahidin itirafını gerektirdiği, bunun da pratikte pek mümkün görülmediği için Kur’an; karısını suçlayan kocanın iddialarının doğru olduğuna dair dört sefer Allah adına yemin ettikten ve "eğer yalan söylüyorsam Allah’ın laneti üzerime olsun!" denildikten ve karşı taraf da aynı şekilde bu isnadı reddettikten sonra, hâkim tarafından boşanmalarını öngörmektedir.]  

[363] Zinanın hükmü ve iftira hakkında geniş bilgi için bk. Bayraklı, KUR’ÂN TEFSÎRİ, XIII, 326-339.  

Utandırma, yani kamu oyunun cezalandırmaya tanık olması, islamın cezalandırma sisteminin bir parçasıdır. Celde, herhangi bir değnek değil, sadece deriyi acıtan bir nesnedir. Zinanın cezası toplum huzurunda kınamaya yönelik sembolik bir cezadır. Zina eden evliler için taşla öldürme cezasını uyduranlar, bu ayetin açık olmadığını iddia etmişlerdir. İlk iki ayet, bu tip sapıkların iddialarına cevap oluşturur. Bu konu üzerinde tartışmamız için "Müslüman Dinadamlarına 19 Soru" adlı kitabımıza bakabilirsiniz. Sosyo-psikolojik bir cezanın, yani utandırmanın, istenen etkinliği gösterebilmesi için, bazı koşullar bulunmalı: (1) suçlu belli bir grubun üyesi olmalı; (2) grup, verilen cezayı onaylamalı; (3) utandırma cezası gruba iletilmeli ve grup, suçluyu fiziksel, duygusal ve ekonomik açıdan bir süre ihmal etmeli; (4) utandırılan kişi grubun kendisiyle ilgiyi kesmesinden korkmalı; ve (5) utandırılan kişi grubun güvenini tekrar kazanmanın yollarına sahip olmalı.  

1- Ayete zinanın cezasının ne olduğu açıkça belirtilmektedir. Uydurulan dinin dediği gibi zina yapmanın cezası recmetmek, yanı taşlayarak öldürmek değil, yüz sopa vurmaktır. Recmetmek kesinlikle Allah'ın dininde yoktur; bu ceza İsrâîliyyât'a ait bir uygulamadır. Kur'an'da olmayan bir hükmü dinde hüküm yapmak, Kur'an'ın ifadesiyle, “kendi yanından uydurduğu şeyi din edinmektir.”  

(1)İslâm hukūku ıstılâhında bu çeşit cezâya “Hadd” ta‘bîr edilir. Âyet-i celîlede tatbîkı emrolunan husus, bekârlara âiddir. Şâyet evli olanlar zinâ ederse, recmolunurlar. (Nesefî, c. 3, 196)“Bu zamanda, zındıka dalâletinin (dinsizlik sapıklığının) İslâmiyet’e karşı muhârebesinde nefs-i emmârenin plânıyla, şeytanın kumandasına verilen fırkalardan en dehşetlisi, açık bacak kadınlarla yarım çıplak hanımlardır ki, açık bacaklarıyla dehşetli bıçaklarla ehl-i îmâna taarruz edip saldırıyorlar. Nikâh yolunu kapamaya ve fuhuşhâne yolunu genişlettirmeye çalışarak, çokların nefislerini birden esîr edip, kalb ve ruhlarını kebâirle (büyük günahlarla) yaralıyorlar. Belki o kalblerden bir kısmını öldürüyorlar.” (Lem‘alar, 24. Lem‘a, 209-210)  

(*) İslâm dîninin gerçekleştirmek istediği hususlardan biri de nesli korumak ve sağlıklı bir cemiyet teşkil etmektir. Zamanımızın en büyük meselelerinden biri de ahlâkî tahribattır. Nesli ve âile hayatını mahveden fuhuş, insanın ahlâkını ve mâneviyâtını tahrip eder. Aynı zamanda pek çok maddî hastalıklara da sebebiyet verir. İnsan sağlığını tehdit eden gayrimeşru beraberlikler, insanın sağlığı için de zararlıdır. Pek çok zührevi hastalıkların kaynağının zina olduğu tıbben sabit olmuştur. Hatta bugün insan sağlığını tehdit eden AİDS hastalığı da çoğunlukla üreme organları yoluyla bulaşmaktadır. Fuhuş, insanlık tarihinin ayrılmaz bir parçası. Tarihin her döneminde görülegelmiş toplumsal bir illet. Frengi de bu illete eşlik eden bir başka dert. Geçmişte pek çok toplumda kitlesel ölümlere yol açan frengi, gelecek nesillerin sakatlanmasına yol açmasıyla zararı asimetrik büyüyen bir özellik taşıyor...Ayrıca aşağıdaki tefsir metinlerinde de zina/fuhuş yapanlara vurulacak olan kamçı hakkında bilgi verilmektedir. Yani bu suçu işleyenlere vurulacak 100 değnek veya 100 sert sopa değil, 100 kamçıdır. Bu nedenle meallerde geçen 100 değnek veya 100 sopa ifadesi Kur’an’ın kullandığı (فاجلدوا) ‘’feclidu’’ ifadesiyle uyumlu değildir. Ayrıca bu ayetin hükmü genel olup hem evli hem de dul ve bekârları kapsamaktadır. Ama Kur’an’ın mesajını genel anlamından çıkarıp bekârlarla tahsis ettiğini iddia edilen sünnet ise, Kur’an’ı tahrif etme çabasından başka bir şey değildir. Yani Kur’an, zina eden herkese 100 kamçı vurun diyecek, ama sünnet hayır, sadece bekârlara vurun, evli olanları ise taşlayarak öldürün diyecek! Oysa Kur’an’ın bu genel mesajını tahsis eden/genel anlamından saptıran böyle bir sünnet Resulullah’ın sünneti olamaz! Bu, ancak Resulullaha iftira eden, onun adına hadis ve sünneti uyduran zihniyetin sünneti olabilir. Ayrıca hem Resulullah’ın hem de her dört halifenin recmi uyguladıklarına dair rivayetlerin senedleri incelendiğinde, görülecektir ki hepsinin senedleri zayıf, müdelles, tutarsız, çelişkili, münker ve hatta uydurma olup asla hüccet ve delil olamazlar. Yani Hz. Peygamberin ve ondan sonra her dört halifenin recmi uyguladığına dair bütün rivayetler uydurma olmaktan başka bir şey değildir. Eğer çok uzun olmasaydı recimle ilgili buütün bu uydurma hadis ve rivayetleri burada zikredecektik. Ama Arapça bilenler bu konuyla ilgili aşağıdaki Arapça metinlerine de bakabilirler. Özetle, İslam’ın tek ve ana kaynağı Kur’an’dır. Bu nedenle İslam dini adına herhangi bir hüküm ortaya atılıyor veya iddia ediliyorsa, Kur’an’da buna dair mutlaka bir delilin bulunması gerekir, yoksa söz konusu hüküm ve iddia batıldır dinde yeri yoktur. Yani yüce Allah’ın kitabına dayanmayan hüküm, görüş ve içtihatlar hükümsüz ve batıldır. Recm, değil İslamla, insanlıkla bile açıklanamayan bir canilik ve psikopatlıktır. Recm’in kaynağı asla Kur’an ve İslam değildir. Ne sonsuz merhametli olan yüce Allah bu vahşiliğe onay verebilir ne de yüce Allah tarafından âlemlere rahmet olarak gönderilen Hz. Peygamberin Kur’an’a aykırı böyle vahşi bir uygulamaya onay verebilir. Peki, bu nereden çıktı? Bu, hadis adı verilen aslında Resulullah’a iftira olan rivayetlere dayanır. Hatta Allah’ın düşmanları bu rivayetlerin içine peygamberimizin de recmi uyguladığı yalanını sokmayı başarmışlardır. Bu, Hz. Muhammed’e bir iftiradır. Hz. Peygambere ve İslam’a recmi yakıştıranlar farkına varmadan yüce Allah’ın kitabı Kur’an’ın hükmüne tecavüz etmiş olup adeta ona savaş açmış olurlar. Kur’an zaten zina eden insanlar hakkında net ve kesin hükmünü vermiştir. Bu da recm değil, yüz kamçı vurmaktır. Bunun dışında başka bir hükmü aramak, Allah’ın hükmüne razi olmamaktır. هذه عقوبة الزنى، ونعتقد أن حكم الآية عام، والظاهر من الألفاظ أنها تعم المحصن وغير المحصن (زهرة التفاسير - محمد أبوزهرة) ، والألف واللام في قوله: {الزانية والزاني} للجنس وذلك يعطي أنها عامة في جميع الزناة (المحرر الوجيز في تفسير الكتاب العزيز) فإذا تزوجن فعليهن نصف ما على المحصنات من العذاب، وإن الرجم لا ينصف، وإذن يكون ما على المحصنات المتزوجات َ جلدا قابلا للتنصيف، وإن هذا يدل بدللة الإشارة أو القتضاء على أنه لا رجم ،أن الآية الكريمة التي وردت بشأن عقوبة الزنا وهي (الزَّانِيَةُ وَالزَّانِي ) نلاحظ فيها أن الألف واللام تدل علي العموم ،) (النور -2) أي أن الزاني أو الزانية علي السواء يجب أن يجلدا سواء كان قبل الإحصان (أي الزواج) أو بعده ، أما الإمام فخر الدين الرازي فيقول في تفسيره (ان ثبوت الزنا مخصوص بالشهود الأربعة، فمع المبالغة في استقصاء أحكام الزنا، َ قليلا وكثيرا، لا يجوز إهمال ما هو أجل أحكامها، وأعظم آثارها، ومعلوم أن الرجم لو كان مشروعا لكان أعظم الآثار، فحيث لم.يذكره الله تعالي في كتابة، دل علي أنه غير واجبَ - وثالثها: قوله تعالى: {ٱلزَّانِيَةُ وَٱلزَّانِى فَٱجْلِدُواْ } يقتضي وجوب الجلد على كل الزناة، وإيجاب الرجم على البعض بخبر الواحد يقتضي تخصيص عموم الكتاب بخبر الواحد، وهو غير جائز. لأن الكتاب قاطع في متنه، وخبر الواحد غير قاطع في متنه، والمقطوع راجح على المظنون، - فيه إثنان وعشرون مسألة... السادسة: الألف واللام في قوله:«الزانية والزاني» للجنس، وذلك يعطي أنها عامة في جميع الزناة الخ (الجامع لاحكام القرآن) وأما الكلام على الآية بالنظر إلى سائر المذاهب، فاعلم أن لفظ هذه الآية ظاهره العموم في المسلمين والكافرين، وفي الأحرار والعبيد والإماء وفي المحصن وغير المحصن، (التسهيل لعلوم التنزيل – الغرناطي) واتفق فقهاء الأمصار على أن ضرب الجلد بالسوط. والسوط : هو ما يضرب به الراكب الفرس وهو جلد مضفور ((نظم الدرر في تناسب الآيات والسور) يقول ابن عاشور: ففرض حد الزنى بهذه الآية جلد مائة فعمّ المحصن وغيره، وخصصته السنة بغير المحصن من الرجال والنساء الخ) أما هذا التخصيص تحريف لحكم الاية ؟ لان الاية تقول (الزَّانِيَةُ وَالزَّانِي فَاجْلِدُوا كُلَّ وَاحِدٍ مِّنْهُمَا) أي فاجلدوا كل من زني ! ولكن السنة المفتري تقول لا تجلدوا كل من زني ! وهذا خلاف لامر القران ) احاديث رجم الزاني كلها لم تثبت صحتها رواها البخاري و مسلم و غيرهما و كل طرقهم فيها رجال بيان الضعيف في البخاري و مسلم مجروحين مشكوك في عدالتهم امثال ابن شهاب الزهري و هو مشهور بالتدليس صنفه ابن حجر العسقلاني في كتابه طبقات المدلسين في المرتبة الثألثة وهم من اكثر من التدليس فلم يحتج الأمة من احاديثهم الا بما صرحوا فيه بالسماع ، و منهم من رد حديثهم مطلقا و منهم من قبلهم كأبي الزبير المكي وذكره السيوطي في كتابه اسماء المدلسن مع المشهورين بالتدليس و طريق آخر عن هشيم و هو من المكثرين من التدليس انظر كتاب اسماء المدلسين للسيوطي - وطريق آخر عن سماك بن حرب قال عنه النسائي في حديثه شيء و تجنبه البخاري و اخرج له مسلم و طريق آخر عن _وكيع ابن الجراح بن مليح من حفاظ المحدثين العراقين من الكوفه قيل كان يشرب النبيذ و يحلله . المصدر سير اعلام النبلاء_الطبقة التاسعة و طريق آخر عن عبد الأعلى و قيل عنه ليس بقوي و قيل عنه ضعيف انظر سير اعلام النبلاء للذهبي و طريق آخر عن بشير بن المهاجر و قال عنه احمد بن حنبل منكر الحديث و قال عنه ابو حاتم لا يحتج به و انظر تهذيب التهذيب لإبن حجر و طريق آخر عن يحي ابن كثير و هو مشهور بالتدليس انظر كتاب اسماء المدلسين للسيوطي وطريق آخر عن قتادة بن دعامة بن قتادة بن عزيز البصري تهذيب التهذيب لإبن حجر و طريق آخر عن يحي ابن كثير و هو مشهور بالتدليس انظر كتاب اسماء المدلسين للسيوطي وطريق آخر عن قتادة بن دعامة بن قتادة بن عزيز البصري (وهو من المشهورين بالتدليس) . قال معتمر بن سليمان عن آبي عمرو بن العلاء كان قتادة و عمرو بن شعيب ل يغث اثنان عليهما شيء يأخذان عن كل أحد اي لا يبا ليان يخذان عن الضعيف و عن الكذاب وعن الثقة . و قال جرير عن مغيرة عن الشعبي قتادة حطاب ليل مصدر ا الترجمة كتاب تهذيب التهذيب و انظر ايضا كتاب اسماء المدلسين للسيوطي و طريق آخر عن عبدالله ابن جريج و هو من المكثرين من التدليس انظر كتاب اسماء المدلسين للسيوطي .و حديث ابن مسعود رضي الله عنه الذي يقول لا يحل دم امرئ مسلم الا بثلاثة الثيب الزاني و النفس بالنفس و التارك لدينه رووه اصحاب كتب السنن التسعة و كلهم عن طريق سليمان الأعمش و هو مشهور بالتدليس انظر كتاب اسماء المدلسين للسيوطي و حديث عثمان ابن عفان رضي الله عنه الذي يقول لا يحل دم امرئ مسلم الا بثلاثة رجل كفر بعد اسلامه او زنى بعد احصانه او قتل نفس بغير نفس رواه ابن ماجه و الترمدي و أبي داود و كلهم عن طريق يحيى بن سعيد الأنصاري قال ابن حجر في طبقات المدلسين هو يحيى بن سعيد بن قهد بالقاف بن قيس النصاري المدني تابعي صغير مشهور وصغه بذلك اي التدليس - علي المديني فيما ذكره عبد الغني بن سعيد الزدي وكذا وصفه به الدارقطني ... الخ أنظر (احاديث رجم الزاني كلها لم تثبت... - بيان الضعيف في البخاري و مسلم) الخلاصة : أن رواة أحاديث الرجم ورواياتهم كلها ضعيفة لايحتج بها وكلها أحاديث موضوعة أومكذوبه عن رسول الله صلى الله عليه وسلم  

[2] Yani bu haddi icra hususunda.[3] Teşhir hasıl olacak kadar cemaat.  

1 Kur’an’da zina edene verilebilecek en ağır ceza “had” adı verilen bu cezadır. Bu cezanın Osmanlı kanunnamelerinde paraya çevrildiği görülmektedir. “Recm” (taşlayarak öldürme) cezası, İslam’da yoktur. Bu ceza türü Yahudilikte vardır. Bkz. Tevrat/Tesniye, Bab: 22/23-24  

[Celde], etkisi ciltle sınırlı olacak şekilde değnek ile vurmak demektir.,Bu ayet zina suçunun cezasını içerir. Nisâ 4:15-16’da ise kadın kadına ve erkek erkeğe yapılan ahlaksızlıkların cezası üzerinde durulmaktadır.  

1 Bu zina edenlerden kastedilen bekâr olanlardır. Evli iken zina edenler “recm” edilirler. Bu da sünnetle sâbittir. Bk. (Tecrid-i Sarih: 1162, 1482, 2176 nolu hadisler.) “Zâniye” zina eden kadın, “zâni” ise zina eden erkek demektir. İkrah (zorlama) ile zina edilen kadın ve erkeğe zâni ve zâniye denilemez. Zira o zina suçunu kendi rızası ile işlememiştir. Ayette ikrah olunana had lâzım gelmeyeceğini anlatmak için zâniye (zina eden) denilmiş, “mezni veya mezniyye” (zina edilen) denilmemiştir. 2 Celde: Kelime olarak deriye vurmak veya deriyle vurmak anlamına gelir. Dini terim olarak celde; “zina eden bekâr mükellef erkek ve kadın ile zina iftirasında (kazf) bulunanların ve şarap içenlerin belirli yerlerine, belirlenen ölçülerde değnek veya kamçı ile vurmaktan ibaret bir ceza çeşididir.” Zina suçu için, uygulanacak ceza yüz değnektir. Kazf suçu için belirlenen ceza seksen değnek olup, şarap içme suçu için de, yine seksen değnektir. Müslümanların kendilerinden olan Devlet Başkanlarının takdirine bırakılan suçlar için de celde (ta’zir) uygulanır. Fakat ta’zirde uygulanacak celde “üç”ten az, “otuz dokuz”dan fazla olamaz. Celde uygulaması yapılabilmesi için, suçlunun “cezaî ehliyete” sahip bulunması gerekir. Bu itibarla akıllı ve bâliğ olmayan veya suçu iradesiyle işlemeyen kimseye celde vurulmaz. Celde için kullanılacak değnek veya kamçının, kısa-ince veya kalın-iri olmayıp bu ikisi arasında orta yumuşaklıkta budaksız bir değnek veya düğümsüz bir kamçı olması gerekir. Celde, kadın-erkek farkı gözetilmeksizin herkese eşit şekilde uygulanır. Köle ve cariyelere, hür kimseye uygulanan celdenin yarısı uygulanır. (Nisa: 25) İslâm toplumunda yaşayan zimmî ve müste’menler (şarap içme hariç), diğer suçlarda Müslümanlarla aynı hükümlere tabidirler. Celde cezası uygulanırken, suçlunun helâkine sebep olacak veya derisini parçalayacak şiddette olmamasına dikkat edilir ve hep aynı yere vurulmayıp, baş, yüz ve diğer sakıncalı organlar hariç vücudun muhtelif yerlerine dağıtılır. Yine celde çıplak vücuda vurulmayacağı gibi çok kalın elbise üzerine de uygulanmaz. Celde cezası, diğer insanların ibret almaları için alenî olarak uygulanır. Ayrıca gizli uygulamalarda işkence ihtimali de söz konusu olabilir. Celde cezasını uygulamaya devlet başkanı yetkilidir. Bu itibarla, devletin yetkili organlarına haber vermeden celde uygulaması yapılamaz. 3 Recm: Taşla öldürme, taşa tutma, lânet etme, kovma, evli veya dul bulunan erkek veya kadının zina etmesi halinde İslâm mahkemesi kararıyla taşlanarak öldürülmesi anlamında bir fıkıh terimidir. Kur’an-ı Kerim’de bu anlamda “recm” ifadesi bulunmamaktadır. Zinanın cezası, fiili işleyenin evli veya bekâr oluşuna, İslâmî emir ve yasaklarla yükümlü bulunup bulunmamasına göre kısımlara ayrılır. Dayak, taşla öldürme, sürgün ve İslâm Devleti’nin koyacağı ta’zir cezası bunlar arasındadır. Bekâr erkekle bekâr kadının zina etmesi halinde, ceza her birine yüz değnek vurulmasıdır. (Nûr: 2) Hz. Peygamber’in evli olarak zina edene “recm cezası” uyguladığı, tevatüre ulaşan hadislerle sabittir. Hz. Ömer’in: “Rasulullah (s.a.v) recmi uyguladı, ondan sonra biz de uyguladık. Korkarım, zaman geçince birileri çıkıp, ‘Biz Allah’ın kitabında recmi bulamıyoruz,’ der ve Allah’ın indirdiği bir farzı terk ederek sapıklığa düşerler” diyerek recmi, Medine minberinden ilân etmesi, içlerinde birçok sahabe bulunan cemaatten hiç birinin buna karşı çıkmaması, recmin sabit olduğunu gösterir. Hz. Peygamber’in emri üzerine Üneys’in karısı, Mâiz b. Mâlik (r.a) ve Gâmid’li bir kadın recm edilmiştir. Recm’le öldürülen kimse yıkanır, kefenlenir, cenaze namazı kılınır ve defnedilir. Çünkü Hz. Peygamber, recmedilen Mâiz için, “kendi ölülerinize yaptığınız şeyleri ona da yapınız” buyurmuştur.  

2 Zinâ, birbiriyle evli olmayan bir erkekle bir kadın arasında, bunların her biri bir başkasıyla evli olsun ya da olmasın, ihtiyarî olarak gerçekleştirilen cinsî münasebet demektir. Bu sebeple, Batı dillerinin çoğunda bu konudaki adlandırmanın tersine, Arapça’da evli bir erkeğin başka bir kadınla ya da evli bir kadının kocasından başka bir erkekle cinsî münasebette bulunmasıyla (adultery) bekar cinsler arasındaki cinsî münasebet (fornication) arasında adlandırmada bir fark yoktur; yani her iki suç da zinâ olarak adlandırılmaktadır.3 Bu cezanın uygulamasına tanık olacakların sayısı kasden belirsiz olarak bırakılmıştır; böylece, uygulamanın açık olması gerektiğine, ama “seyirlik bir tören”e dönüştürülmesinin de lüzumlu olmadığına işaret edilmiştir.  

[2970] Zina, Allah’ın tanıklığına başvurularak yapılan ve hukukî bağlayıcılığı olan meşru bir sözleşme olmaksızın iki insanın birbirleriyle cinselliklerini paylaşmaları olayıdır. Cinselliği hayvanî bir içgüdünün eseri olmaktan çıkarıp insanî bir faaliyet kılan nikâh sözleşmesidir. Sosyal bir varlık olan insanın oluşturduğu toplumun yapı taşı olan aile kurumu bu sözleşme üzerine bina edilir. [2971] Celde, etkisi insan derisiyle sınırlı olup onun altındaki kasa işlemeyen “vuruş” ve bu vuruşta kullanılan “vurma aracı”. Kelime, “zorlamak, zora koşmak” anlamını da taşımakta (Mekâyîs ve Lisân). Bu ceza, âyetin sonunda yer alan kamunun tanıklığı şartından da anlaşılacağı gibi, suçlunun canını yakmaktan daha çok suçtan caydırma amacına yöneliktir. Zina suçunun Kur’an’ın öngördüğü şekilde isbatı, ancak suçun kısmen de olsa kamuya açık bir biçimde işlenmiş olması durumunda mümkündür. Bu ise vahyin, zina suçunu, sadece insan tekinin onuruna yönelik bir saldırı olmakla sınırlı tutmayıp, aynı zamanda toplumsal ahlâk katsayısını düşüren bir cürüm olarak gördüğünün delilidir. [2972] Azâb kelimesinin Kur’an’da sıklıkla “ceza” anlamında kullanılmasının açık bir örneği. [2973] Zina yasağı, eşlerin birbirine güvendiği bir ahlâk toplumunda olmazsa olmaz bir şarttır. Bu yasak aynı zamanda toplumun yapıtaşı aileyi kurmaya ve korumaya teşviktir. Özetle İslâm ceza hukuku üç vicdanı teskin eder: Mağdurun vicdanını, kamunun vicdanını ve suçlunun vicdanını. Bunun için de önce suçluda bir vicdan inşâ etmek gerekir. İşte vahiy bunu yapar.  

İslâm hukukuna göre, bu ceza, bekârlara ait olup, evli zinakârlara recim uygulanır. Değnek diye çevirilen celde, cild kökünden gelip cilde tesir eden, ete geçmeyecek şekilde vurmadır. Ceza uygulanırken kürk, palto gibi kaba elbiseler çıkarılır, fakat gömlek gibi giyecekler çıkarılmaz. Cezanın uygulanması, esnasında en az dört kişi bulunmalıdır.  

(1) Âyette geçen celde sözcüğü, cilde vurulacak değneği ifade etmektedir ki, bundan, “cildin altına nüfuz ederek eti çürütmeyecek ve tehlike doğurmayacak” bir vurma anlamı çıkarılmıştır.  

2954 Zina includes sexual intercourse between a man and a woman not married to each other. It therefore applies both to adultery (which implies that one or both of the parties are married to a person or persons other than the ones concerned) and to fornication, which, in its strict signification, implies that both parties are unmarried. The law of marriage and divorce is made easy in Islam, so that there may be less temptation for intercourse outside the well-defined bonds of marriage. This makes for greater self-respect for both man and woman. Other sex offences are also punishable, but this Section applies strictly to Tina as above defined. 2955 Cf. 4:15, n. 523 and 33:30. 2956 The punishment should be public, in order to be deterrent.