Nisâ Sûresi 86. Ayet Meali

[80] Selamlaşmak hakkında geniş bilgi için bk. Bayraklı, KUR’ÂN TEFSÎRİ, V, 256-261.  

 Selam, müslümanlar arasında sevgi ve barış sağlayan, mevcut sevgi ve samimiyeti artıran güzel bir vasıtadır. Selamı veren, sevgi ve iyi niyetini ifadede öncülük ettiğinden, selamı alan da bir-iki kelime fazlasıyla cevap vererek bu güzel davranışa karşılık vermelidir.  

1- Tahiyyat, selamlaşma, iyi dileklerde bulunma, esenlik dileme, demektir.  

(2)Selâm vermek sünnet, selâm almak ise farz-ı kifâyedir. Kur’ân-ı Kerîm okuyan, hadîs-i şerîf rivâyet eden, ilmî müzâkerede bulunan, ezan okuyan ve kāmet getiren kimse, verilen selâma cevab vermekle mükellef değildir. (Nesefî, c. 1, 351)  

(*) Tahiyyat (selamlaşma), güven, esenlik, huzur, sağlık, barış ve kurtuluş gibi manalara gelir. Selam vermek, “sağlık, huzur ve barış üzere ol” demektir. Böyle olunca ilk selam verene, karşı tarafın da ya aynı şekilde ya da daha güzeliyle selam vermesi gerekir. Selam, müslümanlar arasında sevgi ve barış sağlayan, mevcut sevgi ve samimiyeti artıran güzel bir vasıtadır.  

[12] Veya atıyye ile.[13] Ona göre ceza verir, yahut Allah elverir demektir.  

Buradaki [ev] edatı, Nisâ 4:77. ayette de olduğu gibi, “yani” anlamında yorumlanabileceği gibi “veya” anlamında da yorumlanabilir.,Bu ayette selam vermenin de almanın da dinî bir gereklilik olduğu ve öneminin büyüklüğü dile getirilmek istenmektedir. Bu buyruk, En‘âm 6:54 ve Nûr 24:62. ayetlerle birlikte okunmalıdır. Ayrıca bu ayette “Size barış teklif edildiği zaman, siz de ondan daha güzeli ile barışa karşılık verin” şeklinde bir mesaj da vardır.  

1 Müslümanların birbirlerine olan selamı (اَلسَّلاَمُ عَلَيْكُمْ), bunun daha güzeli ise (اَلسَّلَامُ عَلَيْكُمْ وَ رَحْمَةُ اللّٰهِ وَ بَرَكَاتُهُ)’dur.  

105 Lafzen, “ondan daha iyisi ile selamlayın veya aynen karşılık verin”. Bu ifade -yukarıdaki bağlamda- müminlerin savaş halinde olduğu insanlar tarafından yapılan barış teklifine, ayrıca düşman saflarında olduğu halde dış görünüşüyle barışçıl niyetler taşıyan tek tek kişilere işaret eder. “Eğer onlar barıştan yana eğilim gösterirlerse sen de barıştan yana ol” (8:61) ve “ama (savaştan) vazgeçerlerse ... tüm düşmanlıklar sona erecektir” (2:193) buyrukları gereğince müminler, makul bir çözüme ulaşmak istediğini gösteren bir düşman ile barış yapmak yükümlülüğü altındadırlar; aynı şekilde, çatışmalarda aktif olarak rol almayan düşmanlar arasındaki münferit kişilere gerekli anlayışı göstermek zorundadırlar (bkz. bu surenin 94. ayeti).  

[818] Ya da: “Barış teklifi aldığınızda daha güzel bir teklifle mukabele edin”.  

Bu ve daha başka âyetlerde emredildiği gibi, Müslümanların daima insancıl ve nezaketli davranış göstermeleri gerekir. Mesela: Selâm veren kimseye, daha candan, daha güzel, en azından onunki kadar güzel karşılık vermelidir. Zira kaba, nazik olmayan davranışlar insanları uzaklaştırır. İnsanlar arası ilişkilerin gergin olduğu dönemlerde ise bu güzel davranış, kat kat gerekli olur.  

[1] Rasûl-u Ekrem hazretleri "Nefsim yedinde olan Allâh Te'âlâ'ya kasem iderim ki mü'min olmadıkca cennete giremezsiniz, birbirinizi sevmedikce mü'min olamazsınız. Aranızda teessüs-ü muhabbete sebeb olacak şeyi size delâlet ideyim mi? Aranızda selâmı ifşâ idin". Ve yine "Hasâil-i İslâmiyeden hangisi hayırlıdır" diye suâl olundukda Cenâb-ı Risâletmeâb "Fukarâ ve mesâkîne yemek yedirmek, bildiğin, bilmediğin kimselere selâm virmek" buyurmuşlardır. Süfyân bin 'Uyeyne radiyallahu'anh "Bu âyet-i kerîme yalnız selâm hakkında değildir, her ihsâna ihsân ile mukâbeleyi âmirdir. Sana eyilik idene sen de eyilik it, kudretin yetmezse senâsında bulun" dimişdir. İslâm'ın emir iylediği hüsn-ü mu'âşerete bir misâl olan bu âyet-i kerîme şâyân-ı teemmül ve tefekkürdür.  

605 The necessary correlative to the command to fight in a good cause is the command to cultivate sweetness and cordiality in our manners at all times. For righting is an exceptional necessity while the sweetness of daily human intercourse is a normal need. Further, we give kindness and courtesy without asking, and return it if possible in even better terms than we received, or at least in equally courteous terms. For we are all creatures of One God, and shall be brought together before Him.