Nisâ Sûresi 49. Ayet Meali

İnsan hayatı boyunca yaptıklarının yanı sıra yapması gerektiği halde yapmadıklarından da sorumludur. Dolayısıyla kendisini günahsız görme yetkisinin olmadığı, değerlendirmeyi sadece Rabbimizin yapacağı ifade edilmektedir.  

1- “Men yeşâu”: “Şey edeni”, yani temize çıkmaya gayret göstereni.  

(*) Yani, kendilerini “Allah’ın seçkin halkı” olarak gören ve bu nedenle peşinen (a priori) Allah’ın rahmetini hak etmiş sayan Yahudilerin ve Hz. İsa’nın kendisini insanoğlunun günahlarından dolayı “onlar adına feda ettiği”ne inanan Hristiyanların. Burada, aynı zamanda bu tespit ile bundan önceki ayette şirke yapılan atıf arasında bariz bir ilişki vardır. Çünkü Yahudiler ve Hristiyanlar, aslında Allah’tan başka hiçbir gücün varlığına inanmazlarken belli bazı insanlara çeşitli derecelerde ilahî veya yarı-ilahî vasıflar izafe ederler: Hristiyanlar, Hz. İsa’yı Allah’ın insan şeklindeki bir tezahürü konumuna yücelterek ve bir azîzler hiyerarşisine açıktan açığa tapınarak; Yahudiler ise, yaptıkları hukukî (fıkhî) yorumların kutsal metinlerin buyruklarından daha üstün olduğuna inandıkları büyük Talmud bilginlerine kanun-koyma gücü izafe etmek suretiyle (karş. Bu konuda 9: 31). Elbette bu kınama, aynı zamanda, kutsal addedilen şahsiyetlere tapınma günahını işleyen ve yalnızca Allah’a gösterilmesi gereken saygı ve bağlılığı onlara gösteren Müslümanlar için de geçerlidir. Sonuç olarak, “kendilerini temiz sayanlar” ibaresi, bu bağlamda, kendilerini tek Allah’a inanıyor sayan (çünkü birden çok tanrıya bilinçli olarak tapınmayan), ama yine de terimin en derunî anlamıyla şirk günahına saplanmış bulunan herkesi kapsar. (M. Esed. Ayet Açıklaması) Kısaca bu ayet, “Allah’ın seçilmiş halkı” olduğunu iddia eden Yahudilerle, Hz. İsa’nın kendilerini “ilk günah”tan arındırma adına çarmıha gerildiğine inanan Hıristiyanların bu yaklaşımlarına atıf yapmaktadır.  

[10] Ehl-i Kitap «biz Allah'ın dostlarıyız, oğullarıyız; Cennete ancak bizler gireriz, babalarımız peygamberlerdir. Bizlere şefa'at eder» derlerdi.[11] Paklıkla ve öğmekle sena eder.[12] Nazm-ı Celîl âdet-i Arap üzere temsil olunmuştur. Zerre kadar demek olur.[13] Kendilerini nahak vere tezkiye edenler ukubetlerinde ne eksik, ne ziyade mağdur olmazlar.  

Benzer mesajlar: Nûr 24:21; Necm 53:32.,Ayette geçen [fetîl] kelimesi “kıl kadar, en küçük bir şekilde, zerre kadar, çekirdekteki ince zar kadar” demektir.  

66 Yani, kendilerini “Allah’ın seçkin halkı” olarak gören ve bu nedenle peşinen (a priori) Allah’ın rahmetini hak etmiş sayan Yahudilerin ve Hz. İsa’nın kendisini insanoğlunun günahlarından dolayı “onlar adına feda ettiği”ne inanan Hristiyanların. Burada, aynı zamanda bu tesbit ile bundan önceki ayette şirke yapılan atıf arasında bariz bir ilişki vardır. Çünkü Yahudiler ve Hristiyanlar, aslında Allah’tan başka hiçbir gücün varlığına inanmazlarken belli bazı insanlara çeşitli derecelerde ilahî veya yarı-ilahî vasıflar izafe ederler: Hristiyanlar, Hz. İsa’yı Allah’ın insan şeklindeki bir tezahürü konumuna yücelterek ve bir azîzler hiyerarşisine açıktan açığa tapınarak; Yahudiler ise, yaptıkları hukukî (fıkhî) yorumların kutsal metinlerin buyruklarından daha üstün olduğuna inandıkları büyük Talmud bilginlerine kanun-koyma gücü izafe etmek suretiyle (karş. bu konuda 9:31). Elbette bu kınama, aynı zamanda, kutsal addedilen şahsiyetlere tapınma günahını işleyen ve yalnızca Allah’a gösterilmesi gereken saygı ve bağlılığı onlara gösteren Müslümanlar için de geçerlidir. Sonuç olarak, “kendilerini temiz sayanlar” ibaresi, bu bağlamda, kendilerini tek Allah’a inanıyor sayan (çünkü, birden çok tanrıya bilinçli olarak tapınmayan), ama yine de terimin en derunî anlamıyla şirk günahına saplanmış bulunan herkesi kapsar.67 Lisan otoritelerinin çoğuna göre (mesela Kâmûs) fetîl “bir kimsenin parmakları arasında büktüğü zayıf iplik”tir ki aynı zamanda, -ama bazan- hurma çekirdeğinin yarık tarafına sarılan herhangi bir ince lif için de kullanılır (karş. Lane VI, 2334). Deyimsel manasıyla en iyi karşılığı, “bir saç teli kalınlığı” olabilir. Yukarıdaki pasaj, ilk olarak, ruhsal temizliğin herhangi belli bir topluluğun veya grubun imtiyazında olmadığına, ikinci olarak, bir kimsenin ancak Allah’ın rahmetiyle temiz olabileceğine veya kalabileceğine işaret eder; zira “insan zayıf yaratılmıştır” (yukarıdaki 28. ayet). Aynı zamanda bkz. 53:32’nin ikinci paragrafı ile ilgili not 27.  

[789] “Allah’ın seçilmiş halkı” olduğunu düşünen Yahudilerle, Hz. İsa’nın kendilerini “ilk günah”tan arındırma adına çarmıha gerildiğine inanan Hıristiyanların bu yaklaşımlarına atıf.  

[1] Yahûdîlerin "Biz Allâh'ın ahbâbı ve sevdiği adamlarız. Bizim günâhımız derhâl 'afv olunur. Tıfl-ı nevzâd gibi pâkiz" diye kendilerini medh itmederi üzerine nâzil olmuşdur. İnsânın kendisini medh itmesinin mezmûm oldığına delâlet ider.  

[*] Tevbe.  

570 The sanctimonious or self-sanctified people are the farthest from sanctity or purity, which can only proceed from Allah. They cannot play with Allah's Truth and yet go on claiming co be guided and purified or justified by Allah. Their falsehood in itself condemns them; no further proof is needed of their selfishness and evil. 571 Literally, the small skin in the groove of a date stone, a thing of no value:fatila.