Nahl Sûresi 103. Ayet Meali

Müşriklerin, Hz. Muhammed (s.a.a)'e, Ahd-i Atıyk ve Ahd-i Cedid'deki olayları söyleyip bellettiğini sandıkları adam hakkında çeşitli rivâyetler vardır. İbn-i Abbas'a göre Mekke'de demircilikle geçinen Bel'âm adlı bir Rum Hıristiyandır. Dahhak, Selman-ı Farisi'dir demiştir. Mücahid ve katade, Ya'ış, yahut Ayiş denen bir Rumdur, sonra Müslüman olmuştur diye rivayet etmişlerdir. Müslim oğlu Abdullah, Cahiliyye devrinde Yesar ve Hıbr adlı iki Hıristiyan vardı, demircilikle geçinirler, kılıç yaparlardı. Hz. Muhammed (s.a.a) onların dükkanına uğrar, onlar Kitab-ı Mukaddes okurlarken dinlerdi. Kureyş, Hz. Muhammed (s.a.a)'in bunlardan öğrendiğini sandılar der (Mecma, 2, 58-59). Hz. Muhammed (s.a.a), on yaşlarındayken, amcası Ebu-Talib'in kervanıyla Şam yakınlarındaki Busra'ya gitmişti. Orda Sergius adında bir Nasturi rahibiyle görüşmüştü. Ayette buna işaret ediliyor diyenler de olmuş, fakat Kur’an'ı İngilizce’ye çeviren Sale, Hz. Peygamber'in yaşı dolayısıyla bu iddiayı reddettiği gibi Selman'ın Medine'de Müslüman olduğundan bahsederek bu adamın Selman olduğu hakkındaki rivayeti de reddetmiştir (Ömer Rıza Doğrul: Tanrı Buyruğu, İst. Muallim Ahmet Halit Kitaphanesi - 1934, c. 2, s. 406, not. 2).  

103.İbnu Cerir`in Abdullah bin Abbas (r.a.)`tan rivayet ettiğine göre Resulullah (a.s.) Mekke`de Bel`am adında demircilikle uğraşan hıristiyan bir köle tanıyordu. Resulullah (a.s.) zaman zaman ona uğrayarak kendisini İslâm`a davet ederdi. Resulullah (a.s.)`ın onu bu şekilde İslâm`a çağırdığı bir sırada müşrikler ikisini birlikte görmüşlerdi. Bu yüzden Resulullah (a.s.)`ın onun yanına giderek okuduğu şeyleri ondan öğrendiğini ileri sürüyorlardı. Oysa o kasdettikleri adamın dili Arapça değildi.  

[277] İlhâd hakkında geniş bilgi için bk. Bayraklı, KUR’ÂN TEFSÎRİ, XI, 100-101.  

Bkz. 24/4 ve dipnotu.İnkârcılardan bazıları Kur’an’da dile getirilen mesajlara Hz. Peygamberin kendi “uydurmaları” gözüyle bakarken, bazıları da bunların ona Cebra veya Yaiş isminde Rum ve Hıristiyan olan bir köle tarafından öğretildiğini düşünüyordu. Bu tahminler bütünüyle spekülatif nitelikte olup herhangi bir değer ifade etmemektedir. Çünkü Kur’an’ın fesahat ve belagati karşısında hayretlerini gizleyemeyen Arap edip ve şairleri de çok iyi biliyorlar ki, ümmî olan yani daha önce herhangi bir ilahi kitap üzerinde çalışma yapmamış bulunan bir peygamberin ya da Arapça bilmeyen ve Rumca konuşan yabancı bir adamın böyle mükemmel ifadeler kullanması, cümleler kurması asla mümkün değildir.  

Müşrikler, Kur’an’ın Allah tarafından indirilmiş olduğunu inkâr ediyorlar ve okuma yazma bilmeyen Hz. Peygamberin de, böyle son derece yüksek edebî yapıya sahip olan Kur’an’ı yazmış olacağına da ihtimal vermiyorlar, olsa olsa onu Arap olmayan birinden öğrenmiş olabileceğini iddia ediyorlardı. Bu âyette bu tür iddialara cevap verilmektedir.  

 Müşrikler, insanları şüpheye düşürmek ve onların kalplerini çelmek maksadıyla, Kur’an’ı Peygamber’e Rum ve Hıristiyan dinine mensup Cebrâ veya Yaiş adında bir kölenin öğrettiğini ileri sürdüler. Halbuki köle, Rum olduğu için, Arapçayı doğru dürüst bilmiyordu. Kur’an’ın fesahat ve belâğatı karşısında ise, bütün Arap edipleri hayretlerini gizleyememişlerdi. Kur’an indikten sonra, Kâbe duvarında askıda bulunan, en üstün şiirlerini bile askıdan almışlar ve «Kur’an varken bu şiir askıda kalamaz» diyerek, Kur’an’ın üstünlüğünü itiraf etmişlerdi. Arapçayı doğru dürüst bilemeyen yabancı bir köle böyle üstün bir eser meydana getirebilir miydi? Elbetteki hayır. İşte bu âyet onların bu tutarsız iddialarına cevap vermektedir.  

Kuran'ın dışındaki mukaddes kitaplar kısmen tahrife uğramışlardır. Kuran'ı mevcut Tevrat ve İncil çevirileriyle karşılaştırırsak Kuran'ın orijinalliği ortaya çıkar. Örneğin, Tevrat'ın Çıkış 32:20 ayetiyle Kuran'ın 2:93 ayetini karşılaştırınız. Dr. Maurice Bucaille'nin "The Bible, the Quran and Science" (Tevrat-İncil, Kuran ve Bilim) adlı kitabı bu konuda bir klasiktir. Bu ayetin son bölümü şu biçimde de anlaşılabilir: "Amaçladıkları kişinin dili anlaşılmaz bir dil, bu ise mükemmeldir, apaçıktır." Bak 43:3.  

1- İlahi hiçbir özelliği olmayan, sıradan bir insan.  

(1)Müşriklerin, okur-yazar Rum bir kölenin, Peygamber Efendimiz (asm)’a Kur’ân’ı öğrettiğini ileri sürmeleri üzerine bu âyet nâzil olmuştur. (Beyzâvî, c. 1, 557) “Nasıl bir usta, binâ ettiği ve idâre ettiği iki hâneden bahseder. Programını ve işlerinin liste ve fihristesini yapar. Kur’ân dahi, şu kâinâtı yapan ve idâre eden ve işlerinin listesini ve fihristesini -ta‘bîr câiz ise- programını yazan, gösteren bir Zât’ın beyânına yakışır bir tarzdadır. Hiçbir cihetle eser-i tasannu‘ ve tekellüf (sun‘îlik ve zorlama) görünmüyor. Hiçbir şâibe-i taklid (taklid şübhesi) veya başkasının hesâbına ve onun yerinde kendini farzedip konuşmuş gibi bir hud‘anın (hîlenin) emâresi olmadığı gibi bütün ciddiyetiyle, bütün safvetiyle (sâfîlîğiyle), bütün hulûsuyla (samîmiyetiyle) sâfî, berrak, parlak beyânı, nasıl gündüzün ziyâsı ‘güneşten geldim’ der. Kur’ân dahi: ‘Ben, Hâlık-ı âlem’in (âlemin yaratıcısının)beyânıyım ve kelâmıyım’ der. Evet şu dünyayı antika san‘atlarla süslendiren ve lezzetli ni‘metlerle dolduran ve san‘atperverâne ve ni‘metperverâne (san‘atı ve ni‘metlendirmeyi sever bir tarzda) şu derece san‘atının acîbeleriyle(hârikalarıyla), şu derece kıymetdar ni‘metlerini dünyanın yüzüne serpen, sıravâri tanzîm eden (sıra sıra dizen) ve zemînin yüzünde (yeryüzünde) seren, güzelce dizen bir Sâni‘ (san‘atkâr), bir Mün‘im’den (ni‘met verenden) başka, şu velvele-i takdir ve istihsanla ve zemzeme-i hamd ü şükranla (takdir ve beğenme, övgü ve şükrân sesleriyle) dünyayı dolduran ve zemîni bir zikirhâne, bir mescid, bir temâşâgâh-ı san‘at-ı İlâhiyeye (ilâhî san‘atların sergi yerine) çeviren Kur’ân-ı Mu‘cizü’l-Beyân (beyânı mu‘cize olan Kur’ân) kime yakışır ve kimin kelâmı olabilir? O’ndan başka kim ona sâhib çıkabilir? O’ndan başka kimin sözü olabilir? Dünyayı ışıklandıran ziyâ, güneşten başka hangi şeye yakışır? Tılsım-ı kâinâtı keşfedip (kâinâtın sırlarını açıp) âlemi ışıklandıran beyân-ı Kur’ân (Kur’ân’ın îzahları), Şems-i Ezelî’den (ezelî olan Allah’dan) başka kimin nûru olabilir?” (Zülfikār, 25. Söz, 29)  

(*) Ayrıca Tevrat dili Arapça değil İbranicedir. Hz. Muhammed İbraniceyi bilmediği hâlde, bu dildeki Tevrat’ı anlaması da mümkün değildi. “Eski ahdi/Tevratı ilk tercüme eden Yuhanna Uskuf el-İşbilî’dir. Bu tercüme miladî 724’te yapılmıştır." (el-A’zamî, el-Yahudiyetu ve’l-Mesihiye, 178) Mesudî’nin bildirdiğine göre, bu konuda üç farklı tercüme söz konusudur: 1. Eski Ahdi ilk tercüme eden Hanîn b. İshak en-Nasturî’dir.(Ö: 260 h./873 m.). Bu ilk Arapça tercüme “et-Tercümetu’s-sebînıye”den yapılmıştır. (a.g.e). İşte görüldüğü gibi ilk rivayete göre Tevrat ilk defa miladi- 724’ te tercüme edilmiştir. Yani Hz. Peygamberin vefatından yaklaşık 100 yıl sonradır. Mesudi’nin rivayetine göre ise, miladi -873’te olmuştur. Yani Hz. Peygamberin vafatından 241 yıl sonra tercümesi yapılmıştır. İşte görüldüğü üzere Hz. Peygamber döneminde Arapçaya tercüme edilen hiçbir Tevrat nushası bulunmuyordu ve kendisi de İbranice bilmiyordu. Hâl böyleyken İbranice Tevrat’ından nasıl istifade etmiştir? Bu nedenle Hz. Peygamber (a.s.m)’in Tevrat ve İncil’den istifade ederek Kur’an’ı ortaya koyduğuna dair iddia, ne tarihî gerçeklerle, ne de o iki kitabın muhtevasıyla izah edilebilir. Konuyla ilgili aşağıdaki tefsir metnine bakılabilir. والتوراة لسان (أَعْجَمِيٌّ) أي لغة عبرية فكيف يفهم محمد اللغة العبرية لكي يدرس التوراة ؟ (المتسابه من القران)  

(Muhammed İbn-i İshak, siretinde diyor: “Bu bağlamda, hadisler, Mekkelilerin Hz. Peygamber (s.a.a) ile ilgisi olduğunu düşündükleri birçok şahsın adını verir, bunlardan biri Amr bin el Hadrami’nin Rum kölesi Ceber’dir.” Fakat bu şahısların tek ortak özelliği hepsinin de Arap olmayan köleler olmalarıdır. Düşmanlıklarının kendi gözlerini körelttiği bu insanlar, saf Arapça olan Kur’an’ı, Tevrat ve İncil’le ilgili yüzeysel bir bilgiye sahip olan bir yabancıya isnat ediyorlardı.)  

Benzer mesaj: Furkân 25:4-5 Mekkeli müşrikler, vahyi Hz. Muhammed’e bir insanın öğrettiğini söyleyerek, vahyin insan sözü olduğunu iddia etmişlerdir. Onu öğreten kişinin müşrik mi hristiyan mı yahudi mi Acem mi [hanîf] mi olduğu konusunda çeşitli iddialar vardır. Meselâ bunun Huvaytıb b. Abdüluzzâ’nın daha sonra müslüman olan ‘Âiş (veya ‘Addâs) adındaki İran’lı kölesi olduğu ifade edilmektedir (bkz. Zemahşerî, [el-Keşşâf], III, 256; Ferrâ, [Me‘âni’l-Kur’an], II, 113). Elbette bu kişinin kim olduğu çok da önemli değildir; önemli olsaydı Yüce Allah onun adına yer verirdi. Ancak bu kişinin konuştuğu dilin yabancı bir lisan olduğu ayetin devam eden cümlesinde ifade edilmektedir. Ana dili Arapça olanlar da dahil, dili yabancı olan birinin böyle Arapça bir şaheser meydana getirmesi elbette imkânsızdır. Bu nedenle Kur’an’da meydan okuma ayetleri vardır Benzer mesaj: Şu‘arâ 26:195.  

1 Kâfirler 101. âyette “Kur’an’ı Muhammed kendisi uyduruyor” diyorlardı, burada ise “birisi öğretiyor” diyorlar. Yani ne diyeceklerini bir türlü bilemiyorlar…2 Yani bir yabancı bu kadar güzel bir Arapçayı Hz. Muhammed’e nasıl öğretebilir? Bu âyetin iniş sebebi ile ilgili rivâyetlere göre: Mekke’de Cebrâ adında ehl-i kitap Rum bir köle varmış ve Rasûlullah (a.s), bazen onunla konuşurmuş, Kureyş müşrikleri buna kızar, “Kur’an’ı Muhammed’e bu Hıristiyan öğretiyor” diye alay ederlermiş. Bu tip yakıştırmalar, Cebra ve Yesâra adındaki iki Rum ve daha sonra Müslüman olan Âbisâ isimli birisi hakkında da yapılmıştır.  

129 Yani, Muhammed (s)’e. Bu ifadeyle, onun, vahiy aldığı yolundaki beyanının yalan olduğunu söylemek istiyorlar.130 Müşrik Kureyşlilerden bazıları Kur’an’da dile getirilen öğretilere Muhammed (s)’in kendi “uydurmaları” gözüyle bakarken, bazıları da bunların ona bir yabancı tarafından, belki, o zamanlar Mekke’de oturan yahut Muhammed (s)’in hayatının erken dönemlerinde karşılaştığı farzedilen bir Hristiyan tarafından öğretildiğini düşünüyorlardı. Şüpheci Mekke’lilerin bu konuda kasdetmiş olabilecekleri kişi ya da kişilerin “kimliği” hakkında hem ilk Müslüman müfessirler, hem de çağdaş oryantalistler tarafından çeşitli tahminler yürütülmüştür; ama bu tahminlerin hepsi bütünüyle spekülatif nitelikte olup herhangi bir tarihsel değer taşımamaktadır. Müşrik Mekke’lilerin bu kuruntusu sadece bir tek tarihsel gerçeğe işaret etmektedir ki, bu da, derinliğini, eşsizliğini inkar edemedikleri Kur’an’ın o’nun tarafından “telif edildiğini” söylemeyi bile o’na yapılmış bir iltifat olarak gören Hz. Peygamber’in düşmanlarının böylece onun (Kur’an’ın) telifini, yahut en azından esinini, hayal ürünü bir yabancı “öğretmen”e, Arap olmayan efsanevî bir kişiliğe izafe etmeleridir.131 Tanımlayıcı mübîn terimi için seçilen bu uzun ve kapsamlı karşılık hk. bir açıklama için bkz. 12. sure, 2. not. Sözkonusu terim burada, hiçbir insanın -ve özellikle hiçbir yabancının (Arap olmayan anlamında)- Kur’an’daki pürüzsüz ve yüksek Arapça dil ve ifade tarzını ortaya koyamayacağı gerçeğini vurgulamak için kullanılmaktadır.  

[2194] Krş: 25:4-6. İnkârcı muhalifler, bununla hem vahyin kaynağı hakkındaki kuşkularını, hem de vahyi bir üstteki âyette dile getirilen Kutsal Ruh’un getirdiği hakkındaki kuşkularını sergilemiş oluyorlardı. Onların nasıl bir şaşkınlık yaşadıkları, bu itirazda açıkça görülmektedir. Bir kısmı vahyi Allah Rasûlü’nün kendisinin uydurduğu iftirasını yayarken, Kur’an vahyinin ihtişamını fark eden diğer bir kısmı ise bunu dahi ona yapılmış bir iltifat kabul edip, daha tutarsız bir iddiayla çıkıyorlardı: Vahyi ona biri öğretiyor… Onların îmâ ettiği kişinin kimliği konusunda klasik tefsirlerde birbirini tutmayan bir çok rivayet yer almaktadır. Bu spekülatif rivayetlerde, îmâ edilen bu kişinin adı konusunda dahi altı ayrı ihtimalden söz edilir. Yine müşriklerin îmâ ettiği bu ismin köle mi, hür mü, Hıristiyan mı, Yahudi mi, hanif mi, müşrik mi, Arap mı, Acem mi olduğu hakkında da spekülasyonlar vardır. Birtakım önyargılı oryantalistler, tarihsel hiçbir zemine yaslanmayan bu söylencelere dayanarak vahyin kaynağına gölge düşürmeye çabalamışlarsa da, bu ilmî olmayan tavra ilk itiraz yine Sale ve W. M. Watt gibi kendi meslektaşlarından gelmiştir. Mekke’de bulunan bir ya da iki Hıristiyan kölenin, Rasulullah’ın ilâhî mesajına ilgi duymuş olması, Rasulullah’ın da bu ilgiyi karşılıksız bırakmamak için herkesle olduğu gibi ilâhî vahyi tebliğ çerçevesinde onlarla da ilgilenmesi gayet muhtemeldir. Ne ki, Kur’an vahyinin kadim düşmanı Mekke müşrikleri ve onların düşmanca söylemini tekrarlamaktan başka bir şey yapmayan Kur’an’ın modern düşmanlarının, kitap ehli bir köleden Kur’an gibi tüm zamanlar ve mekânlara meydan okuyan ilâhî bir hitabı Allah Rasûlü’ne öğretecek çapta bir “süper(öğret)men” çıkarmaya çalışmaları, kara mizah olmaktan öte ilmî hiçbir değer taşımamaktadır. Burada asıl insanı hayran eden, Kur’an vahyinin kendi kaynağına dair özgüvenidir. Zira bu söylentiyi vahiy bize haber vermeseydi, bundan kimin haberi olurdu? Tek başına bu bile, vahyin kaynağının İlâhîliğine delildir. [2195] ‘Arabiyyunun türetildiği ‘arab kelimesi “açık ve anlaşılır konuşan” demektir (Mekâyîs). Mubîn sıfatı ile birlikte bu terkip hem manayı taşıyan dil kabının, hem de o kabın taşıdığı muhteva olan mananın “açık ve anlaşılır” niteliğine delâlet eder (Bkz: 43:3, not 3). Zımnen: Ezeli ve biricik hakikatin insanlığın son çevrimindeki tezahürü olan Kur’an vahyi, açık ve anlaşılır manaların açık ve anlaşılır bir dil kalıbına dökülerek insanlığa sunulduğu İlâhî bir hitaptır. Dolayısıyla hiç kimse gerek yüceltme bahanesiyle gerek başka bahanelerle “Biz bu vahyi anlayamayız” mazeretinin ardına sığınamaz.  

[1] Evvelce beyânı geçdiği vecihle Rum esirlerinden iki kişinin Rasûl-ü Ekrem'e Kur'ân'ı öğretdiğine dâir iftirâlarıdır.  

[*] İnsan  

(26) Daha önceki âyet-i kerimede de müşriklerin Peygamberimize “Kur’ân’ı sen uyduruyorsun” dediklerine işaret edilmişti. Ancak, içerdiği hakikatler, verdiği gayb haberleri ve geçmiş kavimlere dair naklettiği hadiseler itibarıyla Kur’ân’ın, Peygamberimiz gibi ümmî bir zat bir yana dursun, o günkü Arap toplumunun en bilge kişilerine dahi yakıştırılamayacağı meydanda idi. Bu durum da Kur’ân’ın muhaliflerini yeni yakıştırmalar bulmaya zorlamış; bu yakıştırmalar ise daha başka açmazlar doğurmuş ve en önde gelen Arap ediplerini âciz bırakan belâgatiyle Kur’ân’ın yabancı bir kimse tarafından nasıl öğretilebileceği sorusuyla onları karşı karşıya getirmiştir. Böylelikle Kur’ân, kendisine karşı çıkanları, kaçabilecekleri her köşeden kıstırmakta ve onlara hiçbir hareket alanı bırakmamaktadır.  

2143 The wicked attribute to Prophets of Allah just such motives and springs of action as they themselves would be guilty of in such circumstances. The Pagans and those who were hostile to the revelation of Allah in Islam could not and cannot understand how such wonderful words could flow from the tongue of the Prophet. They must postulate some human teacher. Unfortunately for their postulate, any possible human teacher they could think of would be poor in Arabic speech if he had all the knowledge that the Qur'an reveals of previous revelations. Apart from that, even the most eloquent Arab could not, and cannot, produce anything of the eloquence, width, and depth of Quranic teaching, as is evident from every verse of the Book (Cf. 41:44). (R).