Muzzemmil Sûresi 13. Ayet Meali

Benzer mesajlar: Ra‘d 13:5; Hacc 22:21; Sebe’ 34:33; Mü’min 40:71; Hâkka 69:32; İnsân 76:4.,Benzer mesajlar: İbrâhîm 14:16-17; Ğâşiye 88:6.  

7 Râzî, öteki dünyadaki azabın bu sembolizmini izah ederken şunları söyler: “Bu dört durum, [kişinin hayatta iken yaptıklarının] ruhî sonuçları olarak görülebilir. ‘Ağır prangalar’, ruhun [önceki] maddî ilgilerine ve bedenî zevklerine mahkumiyetinin devam etmesinin bir sembolüdür... Bunların gerçekleşmesinin imkansız hale geldiği o gün bu prangalar ve zincirler, [yeniden dirilen] insan kişiliğini (nefs) yücelik ve safiyet katına çıkmaktan alıkoyar. Ardından, bu ruhî prangalar ruhî ‘ateşlere’ sebebiyet verir; çünkü kişinin beden zevklerine güçlü bir eğilim duyması, onlara erişmenin imkansızlığı ile birleştiğinde, ruhî olarak, şiddetli bir yanıp tutuşma [duygusu] oluşturur: ‘yakıcı alev’in (cahîm) anlamı budur. [Günahkar,] bu durumda, [arzuladığı şeylerden] kopmanın acısını ve yoksunluğun boğucu baskısını boğazında hisseder: bu da ‘boğaza takılan yiyecek’ ifadesinin karşılığıdır. Ve sonunda, bu şartlardan dolayı, Allah’ın nuru ile aydınlanmaktan ve kutsanmış kişilerle bir arada olmaktan yoksun kalır: ‘şiddetli azap’ ifadesinin anlamı budur. Ama [yine de] bilin ki [Kur’an’ın] bu ayetleri[nin] anlamının [yukarıda] söylediklerimden ibaret olduğunu iddia ediyor değilim...”  

[5387] İnsanın dünyadayken aklına ve ruhuna vurduğu pranga ve çektirdiği eziyetin âhirette azaba dönüşeceğini ifade eder. Râzî’nin dediği gibi burada sayılan dört hal, insanın dünyada yaptıklarının âhiretteki ruhî sonuçlarıdır. Bir seferinde Allah Rasûlü bu âyeti okurken “Allah!” diye haykırmıştı. Hasan Basri bu âyeti okuduktan sonra yeme içmeden kesilmiş, dostları ancak üç gün sonra bir şeyler yedirebilmişti.  

5764 Cf. 44:43-44; 56:52; 69:36-37, and 88:6. [Eds.]. 5765 In general terms, the Penalty of sin may be described as a Penalty Grievous, an Agony. It may come in this very life, but that in the Hereafter is certain! See next verse. We can also consider punishments from another aspect. The first object of punishment is to protect the innocent from the depredations of the criminal; we have to bind him. The next object is to produce in his heart the fire of repentance, to consume his evil proclivities and to light his conscience. Where that is not enough, a more drastic punishment for the callous is something which causes him pain in things which ordinarily cause him pleasure, such as food, drink, and the satisfaction of physical needs. People in whom the higher spiritual faculties are dead may perchance be awakened through the lower physical features of their life, which appeal to them. Where this also fails, there is finally the complete Agony, a type or symbol too terrible to contemplate,