Meryem Sûresi 50. Ayet Meali

4.Tefsirlerde bu ifade ile kastedilenin onlardan bütün dinlerde övgüyle sözedilmesi olduğu belirtilmiştir.  

1- Hoşnut ettik.  

(2)Asr-ı Saâdetten bu yana beş vakit namazda getirilen salavâtlarda Hz. İbrâhîm (as)’ın da zikri, bu medhe, açık bir mazhariyettir. (Nesefî, c. 3, 61)  

[6] Veya nübüvvet.[7] Onları bütün ehl-i edyan sena eder, onlar senaya da lâyıktır.  

13 Ayette geçen “Lisâne sıdkın” ifadesi “doğru sözlü”, “hakkında güzel sözler söylemek” gibi anlamlara geldiğinden “arkasından övgüyle ve hayırla bahsedilen kişi” anlamını tercümeye yansıttık.  

Ayetin son cümlesi “Kendilerine sadakatin yüksek dilini (ününü), üstün bir anlatım gücü nasip etmiştik” şeklinde de tercüme edilebilir.  

1 Lisan-ı sıdk: Dünyada kıyamete kadar eseri baki kalacak güzel bir nam, demektir. Onun için her ümmet, Hz. İbrahim (a.s)’ı seve gelmiştir. Bk.(Şuara: 84)  

36 Lafzen, “Doğru olanın [yahut “doğruluğun/gerçekliğin”] üstün dilini”. Lisân (“lisan” yahut “dil”) terimi, burada, dille aktarılabilecek, dille ulaştırılabilecek şeyleri ifade için mecaz olarak kullanılmıştır (Zemahşerî). Bu cümle için pek çok müfessir tarafından öne sürülen alternatif bir açıklama da: “Doğrudan/doğruluktan yana üstün bilinmelerini” yahut daha yakın bir ifadeyle “iyi anılmalarını sağladık” şeklindedir.  

[2507] Yani: “Doğruluğu ve hakikati başkalarına ulaştıracak yüksek bir anlatım yeteneği ve üstün bir dil verdik”. Bu ibârenin klasik tefsirin tercihi olan alternatif bir anlamı da “Doğruluklarını dillere destan yaptık” olabilir. Fakat Zemahşerî’nin de isabetle belirttiği gibi lisân burada “söz, söylem, ifade” gibi dilin aracılık yaptığı konuşma gücü yerine mecaz olarak kullanılmıştır (Benzer bir kullanım ve Bakara 124’le irtibatlı muhtemel daha başka bir anlam için bkz: 26:84, not 50).  

Bütün dîn mensuplarınca onların, övülüp hayr ile yad edilmelerini sağladık. Herkes onları doğrulukla andı.  

2502 Abraham and his son and grandson Isaac and Jacob, and their line, maintained the banner of Allah's spiritual truth for many generations, and they won deservedly high praise—the praise of truth—on the tongues of men. Abraham prayed that he should be praised by the tongue of truth among men to come in later ages: 26:84. Ordinary praise may mean nothing: it may be due to self-flattery on the part of others or artful management by the person praised. Praise on the tongue of sincere truth is praise indeed!