İbrâhîm Sûresi 31. Ayet Meali

bk. Kur’an-ı Kerim, 2/254; 57/15.  

Ahiret yurdunda dostluk, arkadaşlık, akrabalık kimseye bir fayda sağlayamayacak; hiçbir şeyin pazarlığı da yapılamayacaktır. İnfitar, 82/19 “O gün kimse kimseye hiçbir fayda sağlayamayacaktır” Necm, 53/39 “İnsan için ancak kendi çalıştığı vardır”, Bakara, 2/254 “İçinde hiçbir alışverişin, dostluğun ve iltimasın bulunmadığı bir gün (kıyamet) gelmeden önce, size verdiğimiz rızıktan hayır yolunda harcayın” ayetleriyle de insanın tamamen dünyada yaşadıklarıyla baş başa kalacağı ve ahretteki hayatının dünyada yaşadıklarına göre şekilleneceği vurgulanmaktadır.  

1- Hiçbir pazarlığın. 2- Kulluğu, Allah'a yönelmeyi, dua ve ibadeti şirkten arındırılmış bir bilinçle yapsınlar; yardımlaşmayı, dayanışmayı ve destek olmayı canlı ve diri tutsunlar. 3- İhtiyaç sahiplerine yardım etsinler.  

(1)Bu âyetin meâlinde geçen “gizlice” ta‘bîri nâfile olarak verilen sadakalara işâret etmektedir. Nâfile olan ibâdetlerin, riyâ (gösteriş) olmaması için gizli yapılması daha efdâldir. “Açıkça sarf etmek” ta‘bîri ise, farz olan zekâta işâret etmektedir. Zîrâ farz olan ibâdetlerin, başkalarına misâl olması için açıktan yapılması daha fazîletlidir. (Celâleyn Şerhi, c. 4, 151)  

[7] Veya fidye i necat.[8] Âhirette dostluk, alım ve satım yoktur ki bir ivaz alınsın, artık dünyada harcediniz ki âhirette ivaz alasınız.  

Benzer mesajlar: Bakara 2:274, 254.  

1 Mü’minlere, “kullarım” diye hitâp hakkı sadece Allah’a aittir. Bu yüzden mü’minlere “kullarım” diye hitâp edenler ve onları kul olarak görenler bir nevi ilâhlık taslıyor, demektir. 2 Buradaki (يُقِيمُوا) muzâri olup önündeki (ل), baştaki (قُلْ) emrinden dolayı düşmüştür, meczumdur ve (لِيُقِيمُوا) manasına emr-i ğaib’tir. Yani bu sebeple (يُقِيمُوا) ve (يُنْفِقُوا) filleri emir manası verilerek tercüme edilmiştir. 3 Allah’ın size rızık olarak verdiği; mal, ilim, sıhhat, evlat gibi her türlü nîmetten...4 İnfak: malın elden çıkarılması, harcanıp sarf edilmesi demektir. Dini terim olarak ise; Allah’ın verdiği mal, ilim, sıhhat ve evlat gibi her türlü nîmetten, sadece Allah’ın rızasını kazanmak amacıyla, ihtiyacı olanlara, karşılıksız vermektir.  

44 Bkz. 2. sure, 4. not.45 Karş. 2:254. Râzî’nin kaydettiğine göre dilbilimci Ebû ‘Ubeyde’ye göre, bey‘ (“alış veriş” ya da “pazarlık”) tabiri, burada, mecazî olarak “fidye [alıp verme]” anlamına gelmektedir ki Kur’an bunun Hesap Günü’nde kimseden kabul edilmeyeceğini sık sık belirtmektedir (karş. 3:91 ve ilgili 71. not; ayrıca 5:36, 10:54, 13:18, 39:47 ve 70:11-15); hilâl’in (Ebû ‘Ubeyde’ye göre, bu anlam örgüsü içinde, muhâle, yani “karşılıklı dostluk, arkadaşlık” terimiyle eş anlamlıdır) olmayışı ise, Hesap Günü’nde aracılığın, kayırıcılığın iş görmeyeceğini göstermektedir; çünkü “İşte şimdi bize yapayalnız geldiniz, tıpkı sizi ilk yarattığımız gibi” (6:94).  

[*] Ayette gizli ve açık olarak buyrulduğundan bu harcamalar ihtiyaçları gidermek için değil, sadaka ve zekat kapsamında yapılan harcamalardır.  

1905 Putting ourselves back in the position which the Muslim community found themselves in Makkah just before the Hijrah, we can imagine how much encouragement and consolation they needed from the preaching, the Faith, and the steadfast character of Al Mustafa. Intolerant persecution was the order of the day; neither the life nor the property or reputation of the Muslims was safe. They are asked to find strength and tranquillity in prayer and in helping each other according to their needs and resources. 1906 Here, as elsewhere, "Sustenance" is to be taken in the literal as well as the metaphorical sense. There were many among the Muslims who were poor, or slaves, or depressed, because they were deprived of the means of livelihood on account of their Faith. They were to be fed, clothed, and sheltered, by those who had means. There were those who were ignorant and needed spiritual sustenance: they were to be taught and strengthened by those to whom Allah had given knowledge and firmness of character. Charity was to be ordinarily secret, so as to cut out all show or parade, and perhaps also lest the enemy should dry up those sources by unprincipled violene; but there must be much that had to be open and organised, so that all the needy could know where to go to be relieved. 1907 The great Day of Reckoning would be one on which all values would be changed. Wealth, as understood in this world, would no longer count. Should we not therefore use any wealth we have in this life, to give here and receive there? Bay' includes all bargaining-barter, purchase and sale, etc. In this world, where wealth has some value, let us spend it and get for ourselves "treasures in heaven." In the next life each man will stand on his merits and personal responsibility. One man cannot help another. Let us here help each other to become true and righteous, so that our personal account may be favourable there.