Hûd Sûresi 71. Ayet Meali

bk. Kur’an-ı Kerim, 2/133; 15/54.  

Bkz. 2/133, 15/54Hz. Yâkûb, Hz. İshak’ın oğludur, İshak da Hz. İbrahim’in. Hz. İshak, Sâre’den dünyaya gelmiş, Hz. İbrahim’in diğer eşi Hacer’den de Hz. İsmail dünyaya gelmiştir. Yani bu durum da Hz. İbrahim iki peygamber babası ve bir peygamber dedesidir.  

1- Rahatladı.  

25 Krş. Enbiyâ, 21/72; Zâriyât, 51/28-29  

Hz. Sâre’nin aldığı haberle ilgili durumunu ifade eden [dahıket] fiili Mücâhid ve İkrime gibi müfessirlere göre “hayız görmek” anlamına gelmektedir. Bu fiil eğer “gülmek” anlamına geliyorsa, Hz. Sâre gülmeyi hem şaşkınlıktan dolayı gerçekleştirmiş olabilir; hem de bu gülme bir sevinç görüntüsü olarak yorumlanabilir.  

1 (ضَحِكَ) fiili Arapçada mecâzen “hayız görmek” anlamına da gelir. Esasen Hz. İbrahim’in eşinin önce gülüp, sonra çocukla müjdelenmesi âyetin zahirine pek uymadığı düşüncesiyle yukarıda mecâzî anlam tercih edilmiştir. (Kurtubî, Taberî) Ancak bu fiile “gülmek” anlamı da verilebilir. (Celâleyn) Bu durumda âyetin anlamı; “(Bunun üzerine İbrahim’in) ayakta duran karısı(nın yüzü) güldü. Biz de o (kadı)na İshak’ı, İshak’ın arkasından da Yâkûb’u müjdeledik.” şeklinde olur.2 Yâkûb (a.s), İshak (a.s)’ın oğludur.  

103 Yani, yabancıların Allah’ın elçileri olduğunu ve kendilerinin onlardan korkmaları için bir sebep bulunmadığını anladığı için sevinç ve rahatlama içinde gülüyordu (Zemahşerî); parantez içindeki “sevinçle” ifadesi bu durumu belirtmek içindir. Kitâb-ı Mukaddes’de (Tekvîn xviii, 12-15), Sarah’ın kocamış kadın haliyle çocuk doğuracağı kendisine bildirilmesi üzerine “kendi kendine güldüğü”nü ifade eden anlatım Kur’an’ınkinden ayrılmaktadır, çünkü Kur’an’da yukarıda görüldüğü gibi, doğacak çocuğun müjdelenmesi kadının güldüğünü nakleden ifadeden sonra gelmekte ve bu anlatım akışı içinde “bunun üzerine” ya da “bundan sonra” anlamı ifade eden fe bağlacıyla başlamaktadır.  

[1767] Veya: “..haber üzerine gülmeye başladı”. Tercihimiz ed-dahikin “inkişaf, uyanma, olgunlaşma ve buluğ” anlamından dolayıdır (Mekâyîs). Allame Tabatabâi de bu mânayı tercih etmiştir (Bkz: el-Mîzân). Aşağı aldığımız yaygın mâna olan “gülmeye başladı” da muhtemel olmakla birlikte, tercihimiz olay örgüsüyle daha bir uyumludur. [1768] Müjde Sâre’ye verildi, çünkü çocuk hasretini o çekiyordu. Zira Hz. İbrahim’in Hacer’den bir oğlu vardı. Eski Ahid’i tahrif edenlerin zannına göre Sara’yı Tanrı hamile bırakmıştır: “Tanrı, demiş olduğu gibi Sarayı ziyaret etti. Ve Rab Sara’ya söylemiş olduğu gibi etti. Ve Sara gebe kaldı.” (Tekvin 21:1-2) Bu cümleler, “insana dönüşen Tanrı” (Antropomorfik) tasavvurunun birçok örneğinden sadece biridir. Bu, sorunlu Yahudi tanrı tasavvurunun nerelere kadar varabileceğinin ibretlik bir örneğidir.  

[1] Melekler Sâre'ye İshak ve onun oğlı Ya'kûb ile tebşîr iderek Cenâb-ı Hak sana İshak nâmında bir oğul virecek ve onun da Ya'kûb nâmında evlâdı olacak didiler.  

1567 The narrative is very concise, and most of the details are taken for granted. We may suppose that the angels gave the news first to Abraham, who was already, according to Gen. 21:5, a hundred years of age, and his wife Sarah was not far short of ninety (Gen. 17:7). She was probably screened. She could hardly believe the news. In her scepticism (some say in her joy) she laughed. But the news was formally communicated to her that she was to be the mother of Isaac, and through Isaac, the grandmother of Jacob. Jacob was to be a fruitful tree, with his twelve sons. But, hitherto, Abraham had had no son by her, and Sarah was past the age of childbearing. "How could it be?" she thought. (R).