Furkân Sûresi 37. Ayet Meali

bk. Kur’ân-ı Kerim, 3/184; 69/11-12; Tefsîru Ebüs-suûd 6/218. Bu âyette “rasûl” yerine “rusul” olarak çoğul kullanılmasının sebebi, peygamberlerden herhangi birisini yalanlayıp iman etmeyenlerin peygamberlerin tamamını yalanlayıp iman etmemiş sayıldığı içindir. Çünkü bütün peygamberler, tevhidi ve İslâm’ı tebliğde, ittifak halinde müştereken hareket etmişlerdir. Peygamberleri inkâr, tevhidi inkârdır. Bk. Kur’ân-ı Kerim, 4/36, 150; 10/100.  

Nûh kavmine gelen peygamber sayısı “bir” olduğu hâlde, çoğul bir ifade ile “peygamberleri” ifadesi kullanılmasının sebebi, bütün peygamberlerin ümmetlerine itikâden yapmış oldukları tebliğlerin, istisnasız aynı olmasıdır. Bir peygamberi yapmış olduğu tebliğden dolayı yalanlayan, bütün peygamberleri yalanlamış gibidir.  

1- İbret.  

Buradaki “elçiler”in kim olduğu önemli bir sorudur. Bazı âlimler, tercümeyi “elçiler(den birin)i yalanladıklarında” şeklinde yaparak, kastedilenin sadece Hz. Nuh olduğunu düşünmüşlerdir. Hâlbuki sadece burada değil, Şu‘arâ 26:105’te de o kavmin yalanladığı “elçiler” için [el-murselîne] kelimesi kullanılmaktadır. Hz. Nuh şeriat sahibi ilk peygamber olarak kabul edildiği için, bu tür yorumların yapıldığı kanaatindeyiz. Oysa Hz. Âdem ve ondan sonra pek çok peygamber gönderilmiş olmalıdır. “Hz. Nuh’un kavminin yalanladığı elçiler”, Hz. Nuh da dâhil olmak üzere “önceki bütün peygamberler” olabilir. Hatta bu ifadenin Hz. Nuh’tan “sonra gelen peygamberler”i içermesi de mümkündür.  

1 Peygamberlerin çoğul kullanılmasının sebepleri; 1- Nûh (a.s) ve ondan evvelki Peygamberleri inkâr etmeleri, 2- Yalnız Nûh’u (a.s) inkâr, bütün Peygamberleri inkâr anlamına geldiği, 3- Peygamberlik müessesesini toptan inkâr etmeleri, 4- Nûh’un (a.s) gönderdiği elçileri inkâr etmeleri, olabilir.  

[3123] Çoğul gelen “elçiler” ile Hz. Nûh’un görevlendirdiği elçiler kastedilmiş olabilir. “Bir elçiyi yalanlamak tüm elçileri yalanlamaktır” anlamına da gelebilir (Krş: 26:105). [3124] Zulmün bu şekildeki çevirisi için bkz: 21:29, not 37.  

3093 The stories of Noah, of the prophets of 'Ad and Thamud (and of other prophets), in the reactions of their communities to their teaching are told in 26:105-159, below. Here they are just mentioned to illustrate how little respect past ages had for their prophets and teachers of Truth. But Allah's Truth did not suffer: it was the blind rejecters of spiritual Truth who were wiped out.