Furkân Sûresi 27. Ayet Meali

27-29.İbnu Cerir`in Abdullah bin Abbas (r.a.)`tan rivayet ettiğine göre Ubeyy bin Halef Resulullah (a.s.)`ın yanına gitmek istiyor, ancak Akabe bin Ebi Mu`it onu alıkoyuyordu. Bu ayeti kerimeler de onun hakkında indirildi.  

(*) “O gün (âhiret günü) inkârcılar için çok zor bir gün olacaktır.” Çünkü onlar, Allah’ın kendilerine bahşettiği söz konusu yetkiyi, egemenliği, özgürlüğü sorumluluk bilinciyle ve akıllıca kullanmamışlar; kendilerine bu imkânları bağışlayan Allah’ı tanıyıp O’na şükür ve minnet borçlarını gerektiği şekilde ödememişlerdir. Dünyada iken akıl ve iz‘anlarını kullanarak Peygamber’in davetine uyup onunla birlikte, onun gösterdiği yoldan gitmeleri gerekirken zararlı duygularına ve hırslarına kapılarak yanlış kişileri dost edinip onların yolundan gitmişler; böylece inkâr ve isyan yolunu seçmişlerdir. İşte bütün gerçeklerin apaçık ortaya çıkacağı hesap gününde onlar, kendi kendilerine duydukları öfke ve pişmanlık duygularıyla ellerini ısırarak haktan sapmış olmanın acısını ve elemini yaşayacaklardır. Zira dünyada görülmez şeytanların ve şeytan tabiatındaki kötü önderlerin, kendilerine uyanlara âhirette verecekleri şey sadece “yapayalnız ve yardımcısız” bırakılmaktır. Kur’an dilinde bu acı âkıbetin adı hızlândır. 29. âyetteki hazûl kelimesiyle aynı kökten olan hızlân dinî bir terim olarak, “Allah’ın, kendi buyruklarına karşı gelen insanlardan yardımını kesmesi, onları yapayalnız ve yardımcısız bırakması” anlamına gelir. (Kur’an Yolu Tefsiri)  

Bu ayette dinde peygamberin önemi ortaya konulmakta, bir anlamda peygambersiz din algısının ne kadar korkunç bir hata olduğuna dair uyarıya yer verilmektedir.  

1 O zâlim; Ukbe b. Ebi Muayt’tır. (Celâleyn)2 “El ısırmak,” hiddet ve hasretle pişmanlıktan kinâyedir. 3 Âyetin son bölümü; “keşke o Peygamberle birlikte bir yol tutsaydım!” şeklinde tercüme edilebilir. Yukarıdaki meâl Türkçeye daha uygun olduğu için tercih edilmiştir.  

21 Lafzen, “Rasûl’le birlikte bir yol tutsaydım”. Ayette “rasûl” ve “zalim” (“haksızlık yapan”/“haksızlığı kendisine yol edinen”) terimleri, Allah’ın bütün rasûllerini ve o’nlara bilinçli olarak karşı çıkan herkesi ifade etmek üzere cins ya da tür belirtici anlamda kullanılmaktadır. Benzer şekilde, sonraki ayette geçen “falanca” (fulân) tabiri de, kişinin yoldan çıkmasına vesile olan kişi yahut kişileştirilmiş güçleri dile getiren genel bir ifadedir.  

3084 The words are general, and for us the interest is in a general sense. A man who actually receives the Truth and is on the right path is all the more culpable if he is diverted from that path by the machinations of a worldly friend. The particular person whom some Commentators mention in this connection was one 'Uqbah who received the light of Islam, but was misled afterwards by a worldly friend into apostasy and blasphemy. He came to an evil end afterwards.