En'âm Sûresi 51. Ayet Meali

bk. Kur’ân-ı Kerim, 13/21; 23/57.  

Bkz.2/123, 255, 70, 10/3, 20/109, Ayrıca şefaat konusunda Sebe suresinin 34/23. ayetinin dipnotuna bakabilirsiniz.  

Bak 2:48.  

(*) Not: Burada başta iman edenler dâhil, ahirette Allah’tan başka hiçbir kimsenin ne velisi (sahibi ve koruyucusu), ne de şefaatçisi (arka çıkanı, yardım edebileni) vardır. Demek ki, o gün mü’minlere şefaat (yardım) edilecekse, sadece Allah trafından şefaat (yardım) edilebilir. Yani ne melekler ne peygamberler ne de veliler vs. şefaat (yardım) edebilirler. Çünkü burada net ve kesin bir dil ile kendileri için Allah’tan başka ne bir veli (sahip ve koruyucu) ve ne de bir şefaatçi (arka çıkanı, yardım edebileni) vardır. Yani Şefaat (yardım) etmek sadece Allah’ın elindedir. Peygamberler dâhil Allah’tan başka hiçbir kimse şefaatta, yanı yardımda bulunamaz, insanları kurtaramaz! هذا القرآن نذارة للخلق كلهم، ولكن إنما ينتفع به [ ص: 476 ] الذين يخافون أن يحشروا إلى ربهم فهم متيقنون للانتقال، من هذه الدار، إلى دار القرار، فلذلك يستصحبون ما ينفعهم ويدعون ما يضرهم. ليس لهم من دونه أي: لا من دون الله ولي ولا شفيع أي: من يتولى أمرهم فيحصل لهم المطلوب، ويدفع عنهم المحذور، ولا من يشفع لهم، لأن الخلق كلهم، ليس لهم من الأمر شيء. لعلهم يتقون الله، بامتثال أوامره، واجتناب نواهيه، فإن الإنذار موجب لذلك، وسبب من أسبابه (تفسير السعدي)  

[6] Veya vahiy ile.  

Kur’an ile uyarıda bulunulması noktasında Kâf 50:45’te şöyle bir ifade yer almaktadır: “Tehdidimden korkanlara (gerçeği) Kur’an’la hatırlat!” Bu emir her çağın insanına tebliğin ne ile yapılması gerektiğini öğretmektedir. vahiy Yüce Allah’ın bir kitabıdır. Her yönüyle insan ise diğer kitabıdır. İki kitabın sahibi Yüce Allah olduğuna göre, eğer tebliğ vahiy ile ve doğru bir şekilde yapılırsa bu iki kitabın birbirini yadırgaması mümkün değildir. Benzer mesajlar: En‘âm 6:70; İbrahim 14:52; Enbiyâ 21:45; Furkân 25:52; Sebe’ 34:50; Kâf 50:45.  

1 Gerçi âhireti inkâr edenleri yahut âhirete inanmakla beraber Allah’ın azabından kendilerini kurtaracak velîleri, şefâatçileri, babaları, dedeleri, pîrleri bulunduğuna inananları uyarmak mümkün değilse de; sen yine onlara bir hatırlat. Belki akıllarını başlarına toparlar, Allah’tan hakkıyla sakınmasını öğrenirler.2 Bu âyet; kendilerinin Allah’ın oğulları olduklarını ve âhirette babalarının kendilerini koruyacağına inanan Yahûdî ve Hıristiyanlara, putlarının Allah’la aralarında şefâatçi olacağını zanneden müşriklere ve Allah’ın belirlediği kimselerin yine Allah’ın belirleyeceği kimselere şefâati dışında kendilerine bir kısım şefâatçi ilâhlar, efendiler icat edip, bunlarla avunanlara verilecek en güzel cevaptır.  

40 Kullanıldığı bağlamdan açıkça anlaşıldığı gibi, bu ayet, Kur’an’a uyanlar gibi ölümden sonraki hayat inancını benimseyen geçmiş vahiylerin mensuplarına -mesela, Yahudilere ve Hristiyanlara- (Zemahşerî) ve bu konuda kesin bir inanca sahip olmaksızın ölümden sonraki hayatın imkanını kabul eden bilinmezcilere (agnostics) işaret eder.  

[1050] Bu âyet bağlamı itibarıyla müslüman olsun ya da olmasın, âhirete iman ettiği hâlde bu imanı problemli olanlara hitap etmektedir (Taberî, Râzî ve Zemahşerî).  

Meallerin çoğunda net mânanın pek verilmediği bu âyete, çeşitli tefsirlerden yararlandıktan sonra, özellikle Ebu’s-suûd’un tercihine göre mâna verdik. Burada günâhkar müminlerin mahşerdeki durumu değil, müşriklerin durumu vurgulanmaktadır.  

869 There are some men, sinners, who yet believe in Judgement; let them be warned of their personal responsibility to guard against evil; let them not rely upon protectors or intercessors before Allah; their sins can only be forgiven by Allah's own Mercy.