En'âm Sûresi 142. Ayet Meali

16.Ayeti kerimenin metninde geçen "ferş" kelimesi hakkında müfessirler farklı açıklamalarda bulunmuşlardır. Bazılarına göre bununla kesim için beslenen hayvanlar kastedilmektedir. Çünkü bunlar kesilmek için yere yatırılır. Bazı müfessirler ise bununla binek olarak kullanılmaya elverişli olmayan küçük hayvanların kastedildiğini söylemişlerdir. Bir başka açıklamaya göre de burada kastedilenler yünlerinden veya kıllarından döşek vs. yapılan hayvanlardır.  

“Şeytan”, Arapça “Şetane” kelimesinden rahmetten uzaklaştı, Hakk ’tan uzak oldu; “Şata” kökünden ise, “öfkeden tutuştu, kahroldu” gibi anlamlara gelir. İnsandaki bütün şer dürtülerin ortak adı olarak da değerlendirilir Şeytan. Dini ıstılahta ise, Kehf suresinin 18/50. ayetinde de anlatıldığı gibi; Allah’ın Âdem’e secde emrine karşı gelip isyan ettiği için Allah’ın rahmetinden kovulan ve insanların amansız düşmanı olan, cin taifesinin inkârcı kesiminden gizli bir varlık olarak tanımlanır. “Şeytan” kelimesi Kur’an’da tekil olarak 63 ve çoğul/şeyatîn olarak 17 yerde geçmektedir. Ayette, verilen nimetler hatırlatılıyor ki, bu nimetlerin sahibi hatırlansın ve insanın en büyük düşmanı olan şeytanın ardına düşülerek cehenneme gidilmesin.  

Âyetin bu kısmı, “O, hayvanlardan yük taşıyanları ve tüylerinden döşek yapılanları yaratandır” şeklinde de tercüme edilebilir.  

 Âyette geçen «hamûle», yük taşıyan hayvan demektir; «ferş» ise henüz binilme çağına gelmemiş küçük hayvan veya yününden, kılından yaygı, sergi ve döşek yapılabilen hayvanlardır. Yatırılıp kesilen hayvan manasına da gelir.  

(2)“Şeytanların kâinâtta îcad cihetinde hiçbir medhalleri (müdâhaleleri) olmadığı, hem Cenâb-ı Hakk rahmet ve inâyetiyle (yardımıyla) ehl-i hakka tarafdâr olduğu (...) hâlde, hizbü’ş-şeytanın (şeytan tarafdarlarının) çok def‘a ehl-i hakka galebe etmesinin hikmeti nedir? Ve ehl-i hak, her vakit şeytanların şerrinden Cenâb-ı Hakk’a sığınmasının sırrı nedir? El-cevab: Hikmeti ve sırrı şudur ki: Ekseriyet-i mutlaka ile (çoğunlukla) dalâlet ve şer, menfîdir, tahribdir, ademîdir (yokluktan ibârettir), bozmaktır. Ve ekseriyet-i mutlaka ile hidâyet ve hayır, müsbettir, vücûdîdir (varlığa dâirdir), i‘mardır, ta‘mirdir. Herkesçe ma‘lûmdur ki: Yirmi adamın yirmi günde yaptığı bir binâyı, bir adam, bir günde tahrîb eder. (...)İşte bu sırdandır ki: Ehl-i dalâlet, hakīkaten zaîf bir kuvvetle pek kuvvetli ehl-i hakka bazen gālib oluyor. Fakat ehl-i hakkın öyle muhkem (sağlam) bir kal‘ası var ki, onda tahassun ettikleri (sığındıkları) zaman, o müdhiş düşmanlar yanaşamazlar ve bir halt edemezler. Eğer muvakkat bir zarar verseler, وَالْعاَقِبَةُ لِلْمُتَّق۪ينَ [(Güzel) âkıbet, takvâ sâhiblerinindir] sırrıyla, ebedî bir sevab ve bir menfaatle o zarar telâfi edilir. O kal‘a-i metîn, o hısn-ı hasîn (sağlam kale) ise, şeriat-ı Muhammediye Aleyhissalâtü Vesselâm’dır ve sünnet-i Ahmediye Aleyhissalâtü Vesselâm’dır.” (Lem‘alar, 13. Lem‘a, 71)Ayrıca, şeytanın yaratılıp insana musallat edilmesindeki hikmetler için bakınız; (sahîfe 141, hâşiye 1)  

(*) “Şeytan”, Arapça “Şetane” kelimesinden rahmetten uzaklaştı, Hakk ’tan uzak oldu; “Şata” kökünden ise, “öfkeden tutuştu, kahroldu” gibi anlamlara gelir. İnsandaki bütün şer dürtülerin ortak adı olarak da değerlendirilir Şeytan. Dini ıstılahta ise, Kehf suresinin 18/50. ayetinde de anlatıldığı gibi; Allah’ın Âdem’e secde emrine karşı gelip isyan ettiği için Allah’ın rahmetinden kovulan ve insanların amansız düşmanı olan, cin taifesinin inkârcı kesiminden gizli bir varlık olarak tanımlanır. “Şeytan” kelimesi Kur’an’da tekil olarak 63 ve çoğul/şeyatîn olarak 17 yerde geçmektedir. Ayette, verilen nimetler hatırlatılıyor ki, bu nimetlerin sahibi hatırlansın ve insanın en büyük düşmanı olan şeytanın ardına düşülerek cehenneme gidilmesin. (C. Külünkoğlu Meal Açıklaması)  

[7] Öküz gibi yük yükletilecek, koyun, keçi gibi zebh olunup tüyünden döşek yapılacak hayvanlar.  

Benzer mesajlar: Bakara 2:168, 208; Nûr 24:21.  

1 Hamule: Yük götüren, ağırlık çeken tahammüllü demektir ki çektiği yüke “humule” denilir. Bunu lisanımızda hamule şeklinde söyleyenler yanlış söylerler. Ferş: Kelime anlamıyla döşek demektir. Burada kastedilen anlamı ise; döşek gibi yere döşenen, yatırılıp kesilen veya yünlerinden, kıllarından döşekler, sergiler, ayakkabılar yapılan veya yer yüzüne serilip yayılan demektir. Yani, “enam denilen yumuşak hayvanattan da hamule ve ferş (yükler taşıyan ve yatırılıp kesilen şeyler) yarattı” demektir.  

129 Yani, Allah’ın insana helal kıldığını bâtıl inançlara dayanarak yasaklamak suretiyle. Hem 138-140. ayetlerde, hem de 142-144. ayetlerde anlatılan İslam öncesi tabulara bütün atıflar, Allah’ın vahiy yoluyla açıkça yasaklamadığı her türlü yiyeceğin (ve dolayısıyla, başka bedenî zevklerin) helal olduğunu vurgulamayı amaçlar.  

[1134] Ferşen, “yaygı ve sergi” anlamına gelir. Karnı yere yakın olduğu için yük vurmaya elverişli olmayan hayvanlardan kinaye kullanılmış olmalıdır. Kimileri lafzî anlamdan yola çıkarak “yününden sergi, döşek yapılan” karşılığını verir. Tercihimiz, bu ibareyle ma‘rûşâtin ğayra ma‘rûşâtin (141) arasındaki benzerliğe dayanır.  

Âyetteki ferş kelimesi, sergi anlamına geldiği gibi, yatırmak anlamına da gelebilir. Yatırmak, boğazlamaktan kinâyedir. O zaman mânâ şöyle olur: "Hayvanlardan kimini yük taşımak, kimini yatır(ılıp bağazlan)mak için yaratmıştır.  

967 Superstition kills true religion. We come back to the Arab Pagan superstitions about cattle for food. The horse is not mentioned, because horse flesh was not an article of diet and there were no superstitions about it. Sheep and goats, camels and oxen were the usual sources of meat. Sheep and goats were not used as beasts of burden, but camels (of both sexes) were used for carrying burdens, and oxen for the plough, though cows were mainly used for milk and meat. The words "some for burden and some for meat" do not differentiate whole species, except that they give you the first two and the last two as categories.