(O insan zevk, eğlence ve gösteriş uğruna malını mülkünü israf etmekle övünerek,) “Ben (bu yolda) yığınla mal, servet tükettim!” diyor. *
(*) Söz konusu malın iyilik yolunda değil, boşuna tüketilerek kaybedilmiş bir servet olduğuna işaret etmektedir. Çünkü hayır için verilen mal zâyi olmaz; ama zevkü sefa ve paylaşmamak veya gösteriş için tüketilen malın veya yapılan işin, nihai manada hiçbir değeri olmayacaktır. Allah yolunda değil de Allah’ın değerlerine karşı tüketilen her şey kişiyi helâke sürükleyecektir. (Kurandan Hayata) Ayrıca burada Kendi kaynaklarını -ve dolayısıyla, imkânlarını- bitip tükenmez gördüğüne işaret. “İnsan” teriminin burada “insan soyu” anlamında kullanıldığını unutmamalıyız: bu nedenle, yukarıdaki övünme, -dinî gerilemenin ve zayıflamanın yoğunlaştığı bütün dönemlerin karakteristiği olan-insanın önündeki güç imkanlarının sınırsız olduğu ve bu nedenle dünyevî “menfaatler”in doğru ile yanlışın tek ölçüsü olduğu şeklindeki yaygın inancın mecaz yoluyla ifadesidir. (M. Esed Beled- 6. Ayet Açıklaması)