Bakara Sûresi 89. Ayet Meali

bk. Kur’ân-ı Kerim, 98/1-3.  

89.Hakim`in el-Mustedrek`te Abdullah bin Abbas (r.a.)`tan rivayet ettiğine göre, Hayber yahudileri Gatafan kabilesine karşı savaşıyorlardı. Yahudiler onlarla ne zaman karşı karşıya gelseler yeniliyorlardı. Bunun üzerine yahudiler Allah`tan yardım dileyerek: "Ey Allah`ımız! Bize son zamanda (ahir zamanda) çıkaracağını vaad ettiğin ümmi peygamber olan Muhammed`in hakkı için onlara karşı bize zafer vermeni diliyoruz" diye dua ettiler. Bundan sonra Gatafan kabilesi ile her karşılaşmalarında bu duayı okuyor ve onlara üstün geliyorlardı. Ancak Peygamber (a.s.) gönderilince onu yalanladılar. Bundan dolayı Yüce Allah bu ayeti kerimeyi indirdi.İbnu Ebi Hatim`in bir başka tarıktan Abdullah bin Abbas (r.a.)`tan rivayet ettiğine göre de yahudiler Hz. Peygamber (a.s.)`in gönderilmesinden önce onun hakkı için Evs ve Hazrec kabilelerine karşı Allah`tan yardım diliyorlardı. Ama Allah onu Arapların içinden çıkarınca yalanladılar ve daha önce söyledikleri sözleri de inkâr ettiler. Bunun üzerine Muaz bin Cebel (r.a.), Bişr bin Bera ve Davud bin Seleme (r.a.) onlara: "Ey yahudiler topluluğu! Allah`tan korkun ve Müslüman olun. Biz şirk üzere insanlar iken siz Muhammed`in hakkı için bize karşı Allah`tan yardım istiyordunuz, bize onun gönderileceğini haber veriyor ve özelliklerinden de sözediyordunuz" dediler. Buna karşılık Nudayr oğulları kabilesinden olan Selâm bin Mişkem: "Bize bildiklerimizden bir şey getirmedi. Bu bizim size daha önce sözünü ettiğimiz kişi değildir" dediler. Bunun üzerine Yüce Allah bu ayeti kerimeyi indirdi.17.Resulullah (a.s.) gelmeden önce yahudiler onun geleceğini biliyor ve "Tevrat`ta kendisinden söz edilen peygamber çabuk gelsin de biz onunla birlikte kâfirleri yenip eski şerefimizi elde edelim" diye dilekte bulunuyorlardı. Hz. Muhammed (s.a.s.) peygamber olarak gönderilince, onu özellikleri ile tanıdıkları halde, kendi içlerinden değil de Arapların arasından gönderilmiş olması dolayısıyla inkar ettiler.  

Müslümanlarla Yahudiler arasında bu hadiseler yaşanırken, Yahudilerin elindeki Tevrat’ın tahrif edilmemiş bölümlerinde ise aynen şöyle yazıyordu: “Onlar için kardeşleri arasından senin gibi bir elçi çıkaracağım ve sözlerimi onun ağzına koyarak ona emredeceğim her şeyi onlara aktaracak.” (Tesniye 18)  

 83. âyette geçen açıklamaya bakınız.  

1- Tevrat. 2- Kur'an. 3- Kitap  

(1)“Ey ehl-i kitab! (Hristiyanlar ve yahudiler!) İslâmiyet’i kabûl etmekte size bir meşakkat yoktur. Size ağır gelmesin! Zîrâ size bütün bütün dîninizi terk etmenizi emretmiyor. Ancak i‘tikādâtınızı ikmâl(inançlarınızdaki eksikliklerinizi tamamlayınız) ve yanınızda bulunan esâsât-ı dîniye (dînin temelleri)üzerine binâ ediniz diye, teklifte bulunuyor. Zîrâ Kur’ân, bütün kütüb-i sâlifenin (geçmiş kitabların)güzelliklerini ve eski şeriatlarının kavâid-i esâsiyelerini (temel kāidelerini) cem‘ etmiş (toplamış) olduğundan, usûlde (asıl mes’elelerde) muaddil ve mükemmildir (düzeltici ve tamamlayıcıdır). Yani ta‘dîl ve tekmîl edicidir. Yalnız, zaman ve mekânın teğayyür etmesi (değişmesi) te’sîriyle tahavvül ve tebeddüle (değişikliğe) ma‘rûz olan fürûât kısmında (esâsa âid olmayan mes’elelerde) müessistir (yeni hükümler getirir). Bunda aklî ve mantıkī olmayan bir cihet yoktur.” (İşârâtü’l-İ‘câz, 44)(2)“Pek çok yahudi ulemâsı (âlimleri) ve nasârâ (hristiyan) ulemâsı, ikrâr (kabûl) ve i‘tirâf etmişler ki: ‘Kitablarımızda Muhammed-i Arabî Aleyhissalâtü Vesselâm’ın evsâfı (vasıfları) yazılıdır.’ (...) Ulemâ-i yehûdun en meşhurlarından İbn-i Sûriyâ ve İbn-i Ahtâb ve onun kardeşi Kâ‘b ibn-i Üseyd ve Zübeyr ibn-i Bâtıyâ gibi meşhur ulemâ ve reisler, gayr-ı müslim kaldıkları hâlde ikrâr etmişler ki: ‘Evet, kitablarımızda onun evsâfı vardır, ondan bahsediyorlar!’ ” (Zülfikār, 19. Mektûb, 67)Ayrıca Tevrât, İncîl ve Zebûr’da Peygamber Efendimiz Aleyhissalâtü Vesselâm’dan bahseden yerler için, bakınız; (Zülfikār, 19. Mektûb, 66-73)  

(*) Yahudiler son peygamberin kendilerinden gelmesini umuyorlardı, böyle olmayınca inkâr etiller. Bkz: konu ile ilgili 83.ayetin açıklamasına.  

[1] Arap müşriklerine.[2] Yani «Yâ Rab! Bize Tevrat'ta na'ti mubareki mezkûr olan ahırzaman peygamberi ile müşriklere karşı nusrat ihsan et» derlerdi. Nazm-ı Celildeki «sin» talep için olmayıp mübalâğaya hamlolunursa mânâ şöyle olur: Arap müşriklerine peygamberin yakında ba's olunacağını haber verirlerdi.  

1 Kâfir: İslâm’ı inkâr eden, nimete nankörlük eden, uzak kalan, kaçınan, örten kimse demektir. Terim olarak, imanı olmayan kimseye verilen isimdir. İnanmadığı halde, dışa karşı mü’min görünene “münafık”, Müslümanlığından sonra dinden dönene “mürted” denir. Allah’a başkasını ortak koşan kimseye “müşrik” adı verilir. Allah, Yahudi ve Hristiyanların bozuk inançları yüzünden kâfir durumuna düşmeleri hakkında: “Allah, ancak Meryem’in oğlu Mesih’tir” diyenler, kesinlikle kâfir olmuşlardır...” buyurur. Buna göre; Allah’ı inkâr etmek, O’na şirk koşmak, Allah’ın oğlu olduğuna inanmak, O’nun sıfatlarından birini bilerek inkâr etmek veya O’nun sıfatlarını, her hangi birine vermek kişiyi küfre düşürür. Allah’a şirk küfrün en büyüğüdür. Yani; münafık, mürted, müşrik, Yahudi, Hıristiyan, Mecusi v.s.lerin hepsi kâfirdir ve küfür kümesinin birer elemanlarıdır. Allahü Teâlâ’yı, isim veya emirlerinden birisiyle alay ederek, hafife almak veya Allah’a noksanlık isnat etmek, O’nun sıfatlarının yaratılmış olduğunu söylemek, Allah’ın ilmini inkâr etmek, Allah’ın rahmetinden ümit kesmek veya azabından emin olmak kişiyi dinden çıkarır. Peygamberlik müessesesini kabul etmemek veya herhangi bir peygamberin peygamberliğini inkâr da küfürdür. Bu yüzden diğer peygamberleri kabul etmekle birlikte Hz. İsa ve Hz. Muhammed’i kabul etmeyen Yahudiler ve Hz. Muhammed’in peygamberliğini tanımayan ve Hz. İsa’nın Allah olduğuna inanan Hristiyanlar kâfirdirler. Yani bir peygambere ilâhlık isnat etmek küfürdür. Allah’la, Rasûlünün arasını ayırmak, Kur’ân’ın bir bölümüne iman edip bir bölümünü inkâr etmek küfürdür. Ehl-i sünnet’e göre, büyük günah işlemek, inkâr bulunmadığı sürece o kimseyi dinden çıkarmaz. Kısaca Allah’ın emirlerini, bütün İslamî hükümleri kabul ederek İslam’ı nizam olarak görmek iman gereğidir. Bunlardan bir kısmını veya İslâm’ın çağımızda uygulanmasının mümkün olmadığını ileri sürüp bir hükmünü bile reddeden kimseler kâfir olur.2 Medîne ve civarındaki Yahûdîler, Hz. Muhammed (a.s) Peygamber olarak gelmeden önce, savaştıkları müşrik Araplara; “ahir zamanda çıkacak olan Peygamberin zamanı geldi, gölgesi bastı, biz onunla beraber sizi Âd ve Semûd kavmi gibi yok edeceğiz.” derlerdi. Efendimizin gelmesinden önce Kureyza ve Nadîr Yahudîleri Evs ve Hazrec kabîlelerine karşı onun hürmetine Allah’tan yardım dilerlerdi. Âyet bu olaylara işaret etmektedir.  

[162] Kur’an’ın “kitap ehlinin hâlen sahip oldukları hakikati doğrulamasının” anlamı, indiği zamanda elde bulunan Tevrat ve İncil’i tasdik etmesi değildir. Kaldı ki, Kur’an’ın indiği dönemde de Yahudi ve Hıristiyanların ellerinde her birinin “en doğrusu budur, diğeri muteber değildir” dediği birden fazla kitap bulunuyordu. Kilisenin onayladıklarına “kanonik”, reddettiklerine “apokrif” adı verilir. Bu durumda Kur’an’dan eldeki kanonik ve apokrif Tevrat ve İncil’lerden hangisini tasdik etmesini bekleyebiliriz? Şu hâlde, vahyin dile getirdiği kitap ehlinin hâlen sahip oldukları hakikati doğrulama olayı, ilâhî mesajın zarfı olan metinlere değil, o metinlerin mazrufu olan hakikate bir atıftır. [163] Âyette men ‘arafû (tanıdıkları kimse) yerine mâ ‘arafû (tanıdıkları şey) gelmesi, “Yahudilerin “öz oğullarını tanıdıkları gibi tanıdıkları” (6:20) şeyin Hz. Muhammed’in şahsı değil, bir nebinin geleceğine dair kanaate dayalı itikat olduğu sonucu çıkar. Medine Yahudileri, bölge Araplarına yakında bir nebi geleceğini, kendilerinin gelmesi beklenen o nebi sayesinde Araplara karşı üstünlük elde edeceklerini iddia ediyorlardı. Hatta, Yesriblilerin Rasulullah’ın davetine ilk icâbet eden toplum olmasında Yahudilerin bu tehdidinin payı büyüktü (Taberî, Tefsir I, 455). [164] Bu âyet Medine Yahudileri üzerinden herkese şunu söyler: Her toplum kendi geçmişini sırtında taşır: Ey Muhammed ümmeti, öyle bir miras bırakın ki, onu gelecek nesiller boyunlarında bir zincir gibi değil, göğüslerinde bir nişan gibi taşısınlar (Allah’ın lâneti için bkz: 61. âyet, not 111).  

Kur’an’ın Tevrat’ı tasdiki: 1- Allah’a, peygamberlere, meleklere, ahirete, kadere iman gibi Tevrat’ta yer alan din esaslarını vurgulaması 2- Hz Muhammed (a.s.m)’ın gelmesiyle Tevrat’ta son peygamberin geleceğine dair yer alan haberlerin gerçekliğini fiilen ispatlaması tarzında olur. Yahudilerin kendi kitaplarındaki bilgilere dayanarak, yakında gelecek bir Peygamber bekledikleri Medine’de meşhur idi. Şu söz devamlı ağızlarında idi: “Şu putperestler biraz daha hükmetsinler bakalım! Peygamber geldiğinde onların hesabını göreceğiz.” Fakat o gelince, sırf ırkçılık sebebiyle ona düşman oldular.  

[1] Yehûd'un kitâb ve rasûl-u mev'ûd ile fetih ve nusret istemeleri bahsinde iki kavil vardır.: Biri: Üzerlerine düşman ta'arruz ve hücûm itse "Ya rabbî! Bu âhir zamânda ba's iyleyeceğini Tevrat'da haber virdiğin peygamber hürmetine bizi iddi'âmıza mansur iyle" diye du'â iderlerdi. Diğeri: Müşrikler ile aralarında bir nizâ' ve cidâl vukû' bulsa "Hele Tevrat'da mev'ûd nebî gelsun, o vakit biz ona ittibâ' ider ve sizden intikâmımızı alırız" diyorlardı. Her iki kavil de bir den vâki' olmak câizdir.  

[*] Geleceğini bildikleri.  

(47) Tevrat’ı.(48) Tevrat’ta haber verilen peygamber ve kitap geldiğinde, onunla beraber olup müşriklere karşı zafer kazanacaklardı. Lâkin onlar peygamberin de, kitabın da kendi içlerinden çıkacağını umuyorlardı.  

94 The Jews, who pretended to be so superior to the people without Faith—the Gentiles—should have been the first to recognize the new Truth—or the Truth renewed—which it was Muh ammad's mission to bring because it was so similar in form and language to what they had already received. But they had more arrogance than faith. It is this want of faith that brings on the curse, i.e., deprives us (if we adopt such an attitude) of the blessings of Allah. Again the lesson applies to a much wider circle than the Jews. We are all apt, in our perverseness, to reject an appeal from our brother even more summarily than one from an outsider. If we have a glimmering of the truth, we are apt to make ourselves impervious to further truth, and thus lose the benefit of Allah's Grace.