Bakara Sûresi 21. Ayet Meali

bk. Kur’ân-ı Kerim, 30/41; 32/3; 39/28.  

[11] Takvâ kelimesinin geniş açıklaması için bk. Bayraklı, KUR’ÂN TEFSÎRİ, I, 237-255; XIII, 16-17; XVI, 378-380.  

Bkz. 2/168  

1- Korunma; Vahye içtenlikle uyarak, onunla kötü ve zararlı şeylere karşı kendini korumaya, güvenceye almak.  

(2)“Akāidî ve îmânî (i‘tikad ve îmâna dâir) hükümleri kavî (kuvvetli) ve sâbit kılmakla meleke hâline getiren ancak ibâdettir. Evet, Allah’ın emirlerini yapmaktan ve nehiylerinden (yasaklarından) sakınmaktan ibâret olan ibâdetle, vicdânî ve aklî olan îmânî hükümler terbiye ve takviye edilmezse, eserleri ve te’sirleri zayıf kalır. Bu hâle, âlem-i İslâm’ın hâl-i hazırdaki (şimdiki) vaziyeti şâhiddir. Ve kezâ ibâdet, dünya ve âhiret saâdetlerine vesîle olduğu gibi, maaş ve maâde, yani dünya ve âhiret işlerini tanzîme sebebdir ve şahsî ve nev‘î kemâlâta(ferdin ve insanlığın olgunlaşmasına) vâsıtadır ve Hâlık ile abd (yaratıcı ile kul) arasında pek yüksek bir nisbet ve şerefli bir râbıtadır (bağdır).” (İşârâtü’l-İ‘câz, 131)  

Burada geçen [takvâ], korunaklı olmak anlamında sorumlu davranmayı ve duyarlılık göstermeyi içeren bir kavramdır. [Takvâ] ve [muttakî] kelimeleriyle ilgili bilgi için bkz. Bakara 2:2, dipnot 1  

[38] “Ey!” diye başlayan tüm cümleler “çağrı” (nida) cümlesidir. Her çağrıda iki taraf bulunur: Çağıran ve çağrılan. Kur’an’ın birçok yerinde olduğu gibi burada da çağıran Allah, çağırılan tüm fertleriyle insan cinsidir. Nida, muhataba olur. Nida, çağıranın çağrısını işitecek kimseye yapılır. Nida, çağıranın çağrısını duyacak kadar yakın olana yapılır. Nida, çağıranla çağırılan arasındaki samimiyet ve tanışıklığa işaret eder. Nida, mutlaka ya suale cevap ya duaya icâbet gerektirir. Nida eden Âlemlerin Rabbiyse insana düşen “lebbeyk” demektir.  

(çoğunuz; başına yıldırım düşerek öleceğinden korkar da, ahirette Rabbinin huzurunda yaptıklarının hesabını vereceğini ve yıldırım azabından çok daha şiddetli ve sürekli olan bir azap ile karşılaşabileceğini düşünmez, emir ve yasaklarına riayet etmez ve verdiği nimetlere şükretmez!... oysa)  

Âyetin son kısmındaki ümidi ifade eden kelime lealle olup Arapçada tereccî yani ümit ifade eden başlıca edatlardan biridir. Allah Teâlâ’nın sözünde tereccî, ilk bakışta tereddüde yol açabilir. Hâşâ, sanki O’nun neticeleri kesin olarak bilmediği zannını uyandırabilir. Fakat bu sathî bir anlayıştır. Doğrusu şudur: 1. Birçok durumda tereciyi muhataplar bakımından anlamak gerekir. Nitekim meali buna göre vermiş bulunuyoruz. 2.Tereccî üslûbu, hem Allah, hem de kul yönünden matlub olan tutumdur. Zira kulluk tavrı, ümit ve korku arasında olup âkıbetten emin olmamayı gerektirir. Öte yandan bu üslupla, Allah, ilâhî iradeyi hiçbir şeyin sınırlandırmayacağını bildirmek ister. Kul: “Ben Rabbimin şu emrini yaptım, O da benim için şunu yapar.” diyemez.  

[1] Burada "Yâ eyyühe'n nâs" hitâbı bütün insânlara ve bundan sonra Kur'ânda gelen "Yâ eyyühe'n nâs hitâbları Ehl-i Medîne'yedir. "İbn Abbas"  

(9) Bu sûrenin 2’nci âyetinin açıklamasına bakınız.  

40 For Taqwa see 2:2, n. 26. I connect this dependent clause with "adore, etc." above, though it could be connected with "created." According to my construction the argument will be as follows. Adoration is the act of the highest and humblest reverence and worship. When you get into that relationship with Allah, Who is your Creator and Guardian, your faith produces works of righteousness. It is a chance given you: will you exercise your free will and take it? If you do, your whole nature will be transformed.