A'râf Sûresi 146. Ayet Meali

bk. Kur’an-ı Kerim, 6/110; 10/96-97; 61/5.  

[140] Sebîl/yol ve rüşd kavramları hakkında geniş bilgi için bk. Bayraklı, KUR’ÂN TEFSÎRİ, VII, 317-318.  

Matematiksel mucizeyi inkar eden dinadamları buna örnektir.  

1- Gerçeği gösteren kanıtlardan, vahyin gerçeklerinden. 2- Bütün kanıtları. 3- ‘Rüşd': Doğru ve yanlışı ayır etme bilinci. Zihinsel olgunluk. Reşit olma, irşat etme, mürşit gibi türevleri vardır. Rüştün zıddı azgınlıktır. 4- Azgınlık: sapkın yolu izleme. 5- Umursamamak.  

(1)“(İnsan) hikmet-i hılkatini (yaratılışının gāyesini) unutup, vazîfe-i fıtriyesini terk ederek kendine ma‘nâ-yı ismiyle baksa, kendini mâlik (sâhib) i‘tikād etse (kabûl etse), o vakit emânette hıyânet eder,وَقَدْ خاَبَ مَنْ دَسّٰيهاَ [Onu (o nefsi, isyânıyla) örten ise, mutlakā hüsrâna uğramıştır!] altında dâhil olur. (...)İşte ‘ene’ (insanın benlik duygusu), şu hâinâne vaziyetinde iken cehl-i mutlaktadır (tam bir câhilliktedir). Binler fünûnu (fenleri) bilse de cehl-i mürekkeble bir echeldir (en büyük bir cehâlettir). Çünki duyguları, efkârları (fikirleri) kâinâtın envâr-ı ma‘rifetini (Allah’ı tanıtan nûrlarını) getirdiği vakit, nefsinde onu tasdîk edecek, ışıklandıracak ve idâme edecek (devâm ettirecek) bir madde bulmadığı için sönerler. Gelen herşey, nefsindeki renkler ile boyalanır. Mahz-ı hikmet gelse, nefsinde abesiyet-i mutlaka (tam bir ma‘nâsızlık) sûretini (şeklini) alır. Çünki şu hâldeki ‘ene’nin rengi, şirk ve ta‘tîldir, Allah’ı inkârdır. Bütün kâinât parlak âyetlerle dolsa, o ‘ene’deki karanlıklı bir nokta, onları nazarda söndürür, göstermez.” (Sözler, 30. Söz, 218)  

(*) Not: Mevcut meallerde’’ Yeryüzünde haksız yere büyüklük taslayanları, ayetlerimden yüz çevirteceğim veya uzaklaştıracağım’’ şeklindeki çeviriler eksik ve hatalıdır. Çünkü yüce Allah ayetleri vasıtasıyla herkesi iman etmeye davet ediyor, Kimseyi kendi ayetlerinden yüz çevirtmez ve uzaklaştırmaz. Ama onları kendi ayetlerinden değil, ayetlerin tebliğ edilmesine mani ve engel olmasından uzaklaştırıyor. Yani onlar ayetlerin insanlara ulaşmasına engel olamayacaklardır. İşte ayette bu anlatılıyor. والصرف الدفع أي سأصد عن آياتي ، أي عن تعطيلها وإبطالها (التحرير والتنوير ) فالوجه الأول : قال الكعبي وأبو مسلم الأصفهاني : إن هذا الكلام تمام لما وعد الله موسى - عليه السلام - به من إهلاك أعدائه ، ومعنى صرفهم إهلاكهم فلا يقدرون على منع موسى من تبليغها ولا على المؤمنين من الإيمان بها ، وهو شبيه بقوله :( بلغ ما أنزل إليك من ربك وإن لم تفعل فما بلغت رسالته والله يعصمك من الناس ) [ المائدة : 67 ] فأراد تعالى أن يمنع أعداء موسى - عليه السلام - من إيذائه ، ومنعه من القيام بما يلزمه في تبليغ النبوة والرسالة (مفاتيح الغيب - التفسير الكبير – محاسن التويل - القاسمي )وقيل : سأصرفهم عن إبطالها وإن اجتهدوا كمااجتهد فرعون ان يبطل اية موسي بان جعل لها السحرة فا بي الله الا علو الحق وانتكاس الباطل ( تفسير البيضاوي » (» تفسير الكشاف » (ورابعها) أن يكون الصرف معناه المنع من إبطال الآيات والحجج والقدح فيها بما يخرجها عن كونها أدلة وحججا ويكون تقدير الآية إني أصرف المبطلين والمكذبين عن القدح في دلالاتي بما أؤيدها وأحكمها من الحجج والبينات الخ (وخامسها) أن المراد سأصرف عن إبطال آياتي والمنع من تبليغها هؤلاء المتكبرين بالإهلاك أو المنع من غير إهلاك فلا يقدرون على القدح فيها ولا على قهر مبلغيها ولا على منع المؤمنين من اتباعها الخ (مجمع البيان في تفسير القرآن »  

Benzer mesajlar: En‘âm 6:25, 109, 111; Yûnus 10:33, 96; Hicr 15:13-15; İsrâ 17:93; Şu‘arâ 26:199, 201; Sebe’ 34:31.  

110 Kur’an’da sık sık karşılaşıldığı üzere, Allah’ın günahkarları doğru yoldan “uzak tutması” ya da onların günah işlemesine “fırsat vermesi”, bu insanların kendi davranışlarının, kendi serbest seçimlerinin bir sonucu olarak gösterilmektedir. Haksız yere büyüklük taslayanlar denirken, eğriyle doğrunun belirlenmesinde kendi sübjektif yargılarını geçerli tek ölçü olarak gören ve dolayısıyla kişisel sorun ve kaygılarını vahyedilmiş mutlak ahlakî ölçülerin, mutlak değer yargılarının üstünde tutan, onlara karşı dikbaşlı bir tavır seçen kimselerin anlatılmak istendiği açıktır; karş. 96:6-7 -“ama insanoğlu kendini kendine yeterli görerek kurum kurum kurumlanır”.  

[1258] Lafzen: “haksız yere”.  

Kibirliler kalplerini dışardan gelecek aydınlığa öylesine kapatmışlar, Allah da onların bütün varlıklarıyla istedikleri bu sonucu yaratıp kalplerini mühürlemiştir ki gerek tekvinî, gerek tenzilî yani gerek Allah’ın kâinat kitabına koyduğu, gerek indirdiği Kur’ân’a dercettiği ilahî âyetlerin ifade ettiği gerçekleri göremeyecekler, o şan ve şerefi, o mutluluğu tadamayacaklardır. Kur’ân vahiyle indirildiği gibi, onun makbul yorumu da vahiy sırrına mazhardır. Kur’ân, tevazu ve teslimiyetten uzak olan kibirlilere, gizli hazinelerini açmaz.  

1110 The argument may be simplified thus in paraphrase. The right is established on the earth as Allah created it: Nature recognises and obeys Allah's law as fixed for each portion of Creation. But man, because of the gift of Will, sometimes upsets this balance. The root-cause is his arrogance, as it was in the case of IblTs. Allah's Signs are everywhere, but if they are rejected with scorn and blasphemy, Allah will withdraw His grace, for sin hardens the heart and makes it impervious to the truth. Want of faith produces a kind of blindness to spiritual facts, a kind of deafness to the warnings of a Day of Account. If we had contumaciously rejected faith, can we hope for anything but justice—the just punishment of our sins? (R). 1111 Rejected Our Signs: again a return to the Plural of impersonal Dignity and Authority, from the singular of personal concern in granting grace and guidance to the righteous.