Âli İmrân Sûresi 50. Ayet Meali

bk. Kur’ân-ı Kerim, 43/63.  

 Nisâ sûresinin 160., En’âm sûresinin 146. ve Nahl sûresinin 118. âyetlerinde ifade edildiği üzere yahudilere, zulüm ve isyanları yüzünden bazı şeyler üzerinde yasaklar konmuştu ki, 50. âyet, Hz. İsa’nın şeriatının, bu yasakları kaldırmak suretiyle, Musa (a.s.)nın tebliğ ettiği bir takım hükümleri neshettiğini ortaya koymaktadır.  

1. Bir kanıtla. 2. Korunma; Allah'ın buyruklarına içtenlikle uyarak, o buyruklarla kötü ve zararlı şeylere karşı kendisini korumaya, güvenceye almak.  

(3)İsrâiloğulları, zulüm ve günah işlemede haddi aştıklarından, sığır ve koyunların içyağı ve deve eti gibi bazı şeylerde İlâhî yasaklarla karşı karşıya bırakılmışlardı. Hz. Îsâ (Aleyhisselâm)’ın şeriatıyla bu yasaklar kaldırılmıştır. (Nesefî, c. 1, 240)  

[3] Allah'ın Kitaplarını, veya yazı yazmağı.[4] Ulûmu ve tehzib-i ahlâkı.  

Bu mesaj İsrailoğulları’nın azgınlığı nedeniyle onlara özel bir ceza olarak haram kılınan bazı yiyeceklerin aslına döndürülmesi, yani helal kılınmasıyla ilgilidir. Bu ayet En‘âm 6:146. ayetle okunmalıdır.  

1 “Âyet” kelimesi, cins isim olduğu için çoğul olarak tercüme edilmiştir.  

40 Lafzen “...elimde kalan her şeyin”: bir açıklama için bkz. bu surenin 3. ayetiyle ilgili not 3.  

[592] Her nebi kendisinden öncekini tasdik eder (Bkz: 81. âyet, not 73). [593] Bu sûrenin 93. âyeti ışığında açılımı: İsrâiloğullarının kendi kendilerine uydurdukları haramların helâl olduğunu ilan etmek için… Mutlak ölçü ve sınır koyma hakkı zâtına mahsus olan Allah’a hakkını teslim etmek için… Bu âyet, “Rabbimiz! Bizden öncekilere yüklediğin gibi bize de ağır yük yükleme” (2:286) duasında neyin kastedildiğini de ele vermektedir. Hakikatte bu yükü ‘bizden öncekilere’ Allah yüklememiştir. Onlar, Allah’ın indirmediği uydurulmuş dini gönüllü yüklenmişler, Allah da yüklerini başlarına sarmıştır. Tarihi bir hakikattir ki, Yahudileşen İsrailoğullarına mensup din adamları, Allah ile Tevrat’a iman eden mü’minler arasında kendilerine bir konum bulma telaşına düştüler. Bu konum Allah ile Museviler arasında aracılık konumuydu. Bunu da indirilmiş dinin dışında uydurulmuş bir din icat ederek yaptılar. Tevrat’ı anlama işini yalnızca bazı din büyüklerine ve bazı Hahamlara hasrettiler. Cahil Yahudi kitlelerin Tevrat’la ilişkisini, “kutsal nesne” ile ilişki düzeyine indirgediler. Vahiyde yer almayan bir sürü haram ihdas ettiler. Bu, kendilerini şeriata uyucu (müteşerri) olmaktan çıkarıp şeriat koyucu (şâri) ilan etmekti. Cahil kitlelerin sahte dini hassasiyetlerini tahrik ve tatmin için kılı kırk yardılar. Bütün bu uydurulmuş dini Talmud adlı eserde topladılar. Şerh ve şerhin şerhi Mişna ve Gemara’yı vahyin yerine geçirdiler. Bütün bunları “gelenek” (kabbala) ilan ettiler ve “gelenek değilse kabulümüz değil” (im kabbalah na kabbal) dediler.  

Hz. Mûsâ (a.s.)’dan sonra gelen Benî İsrail peygamberleri, esas itibariyle onun şeriatını uyguladılar. Ancak tâli meselelerde, zamanın ihtiyaçlarını gözönünde bulundururlardı. Hz. Îsâ da böyle yapmıştı.  

[1] Matta İncil'inde İsa'ya ait şöyle bir söz geçer: "Kutsal Yasa'yı (Tevrat'ı) ya da elçilerin sözlerini geçersiz kılmak için geldiğimi sanmayın. Ben geçersiz kılmaya değil, tamamlamaya geldim. Size doğrusunu söyleyeyim, gök ve yer ortadan kalkmadan, her şey gerçekleşmeden, Kutsal Yasa'dan ufacık bir harf ya da bir nokta bile eksilmeyecek. Bu nedenle, bu buyrukların en küçüklerinden birini kim çiğner ve başkalarına öyle yapmayı öğretirse, Göklerin Egemenliğinde en küçük sayılacak. Ama bu buyrukları kim yerine getirir ve başkalarına öğretirse, Göklerin Egemenliğinde büyük sayılacak." (Matta 5,/17-19) [2] Yahudilere özel olarak nelerin haram kılındığını görmek için (Al-i İmran 3/93) âyetin dipnotuna bkz.