Âli İmrân Sûresi 178. Ayet Meali

bk. Kur’ân-ı Kerim, 9/55; 23/55-56; 68/44.  

(3)“Büyük hatâlar ve cinâyetler te’hîr ile (ertelenmekle) büyük merkezlerde ve küçücük cinâyetler ta‘cîl ile (acele ederek) küçük merkezlerde verildiği gibi, mühim bir hikmete binâen, ehl-i küfrün cinâyetlerinin kısm-ı a‘zamı (büyük kısmı), mahkeme-i kübrâ-yı haşre (haşirdeki büyük mahkemeye) te’hîr edilerek, ehl-i îmânın hatâları, kısmen bu dünyada cezâsı verilir.” (Sözler, 14. Söz, 40)  

(*) Burada (لِيَزْدَادُواْ)’’li yezdadü’’üzerindeki (ل) ‘’lam’’, akibet harfi olup için anlamıda değildir. Tıpkı) (فَالْتَقَطَهُ آلُ فِرْعَوْنَ لِيَكُونَ لَهُمْ عَدُوًّا وَحَزَناًKasas-8.ayette olduğu gibiواللام ليزدادوا إثما لام العاقبة كما هي في قوله تعالى ليكون لهم عدوا وحزنا أي : إنما نملي لهم فيزدادون إثما ((التحرير والتنوير) واللام في قوله لِيَزْدادُوا إِثْماً هي التي تسمى بلام العاقبة كما في قوله تعالى فَالْتَقَطَهُ آلُ فِرْعَوْنَ لِيَكُونَ لَهُمْ عَدُوًّا وَحَزَناً أى «إنما نملي لهم فيزدادون إثما، فلما كان ازدياد الإثم ناشئا عن الإملاء كان كالعلة له، وكانت نتيجة هذا ا لإملاء (قعوا في العذاب المهين (تفسير الوسيط ) واللام في قوله لِيَزْدادُوا إِثْماً هي التي تسمى بلام العاقبة كما في قوله تعالى فَالْتَقَطَهُ آلُ فِرْعَوْنَ لِيَكُونَ لَهُمْ عَدُوًّا وَحَزَناً أى «إنما نملي لهم فيزدادون إثما، فلما كان ازدياد الإثم ناشئا عن الإملاء كان كالعلة له، وكانت نتيجة هذا الإملاء أن وقعوا في العذاب المهين ...(تفسير المراغي ). وفي الكلام تقديم وتأخير ، نقل ذلك عن الأخفش . قال أبو حاتم : " سمعت الأخفش يذكر فتح "أن " يحتج بها لأهل القدر لأنه كان منهم ، ويجعله على التقديم والتأخير ، كأنه قال : "ولا تحسبن الذين [كفروا ] إنما نملي لهم ليزدادوا إثما ، أنما نملي لهم خير لأنفسهم " انتهى (الدر المصون – الكشاف – تفسير البيضاوي) والوجه الثاني: قالوا: أخبر الله - تعالى - عما يئول أمرهم في العاقبة، لا أن كان في الابتداء كذلك؛ كقوله - تعالى -: { فَٱلْتَقَطَهُ آلُ فِرْعَوْنَ لِيَكُونَ لَهُمْ عَدُوّاً وَحَزَناً } [القصص: 8]، ومعلوم أنهم لم يلتقطوا ليكون لهم عدواً وحزناً؛ ولكن إخبار عما آل أمره في العاقبة أن صار لهم عدواً وحزناً؛ وكذلك يقال للرجل: سرقت لتقطع، وقتلت لتقتل، وهو لم يسرق ليقطع، ولا قتل ليقتل؛ العاقبة؛ (تأويلات أهل السنة))  

[7] Ömür, zafer, iyi yaşayış gibi.[7] Şerayi ve ahkâmı beyan eden kitap. Veya Tevrat ve İncil ve Zebur.  

46 Birçok meâllerde gözüken anlam; “Biz onlara günahları artsın diye mühlet veriyoruz” veya “günahlarını artırsınlar” yani “bol bol günah işlesinler” şeklindedir. Allah insanlara tevbe etmesi, yaptıklarından pişman olması, doğru yolu bulması vb için mühlet verir. Günahı artsın diye mühlet vermek Cenab-ı Hakk’a yakışmaz. Öyleyse tercümelerde bir sıkıntı var. Ayete dikkatle bakıldığında “li-yezdâdû”daki “lâm”, “lâmu’lâkibe”dir. Sonuç bildiren bir edattır. Dolayısıyla “Biz mühlet verdik sonuçta onlar günahlarını artırdı” demektir. Bu konuda A. Kadir Şener ve arkadaşlarının yorumuna katılıyorum. Yine Fransızca Kur’an tercümelerinden D. Masson ve M. Hamidullah’ın tercümelerinde de bu ayet bizim anladığımız şekilde tercüme edilmiştir. Burada anlatılmak istenen, günâh bataklığındaki kâfirler, kendilerine verilen mühleti günah işlemekten vazgeçmedikleri sürece kendileri için hayırlı bir şey olarak görmesinler, Biz onlara tevbe edip imana gelmeleri için birçok fırsat içeren mühletler veriyoruz ama onlar bu fırsatları ancak günahlarını artırmak için kullanıyorlar demektir. Mühlet vermek zaten öz Arapçada “Devenin veya atın mer’ada daha çok yeşillik yiyebilmesi için bağlı oldukları iplerini uzun tutmak, uzatmak demektir. Mühletler daima lehte olsun diye verilir.  

İnkârcılara zaman tanınmasıyla ilgili olarak bkz. A‘râf 7:183; Kalem 68:45; Müzzemmil 73:11; Târık 86:17.  

1 Yani; onlara uzun ömür vermemizi veya Uhud savaşında kendilerini helâk etmeyip de biraz daha yaşamalarına müsaade etmemizi…  

135 Bu ayet, insanın eğilimlerinin ve eylemlerinin -ve evrendeki diğer bütün olayların- tâbi olduğu tabiat kanunu (Kur’an terminolojisinde sünnetullâh: “Allah’ın yolu”) öğretisine işaret etmektedir. Yukarıdaki ayet sanki şöyle demektedir: “Bu insanlar hakikati inkara şartlanmış olduklarından, onlara serbestlik vermemiz (yani, seçme özgürlüğü vermemiz ve davranışlarını gözden geçirmek için mühlet tanımamız) kendilerinin yararına olmayacak, ama tersine, sahte öz-güvenlerinin ve böylece günahkarlıklarının artmasını sağlayacaktır”. Kur’an’daki benzer birçok pasajda olduğu gibi, Allah, burada da, onların “günahkarlıklarının artması”nı kendi iradesine izafe etmektedir, çünkü sebep-sonuç tabii kanununu bütün mahlukatı için geçerli kılan O’dur. (Ayrıca bkz. 14:4, not 4.)  

480 That the cup of their iniquity may be full. The appetite for sin grows with what it feeds on. The natural result is that the sinner sinks deeper into sin. If there is any freedom of will, this naturally follows, though Allah's Grace is always ready for the repentant. If the Grace is rejected, the increase of iniquity makes the nature of iniquity plainer to those who might otherwise be attracted by its glitter. The working of Allah's Law is therefore both just and merciful. See also the next verse and 9:55 .