Âli İmrân Sûresi 101. Ayet Meali

bk. Kur’ân-ı Kerim, 57/8-9.  

(1)“Şimdi, şu Zâtın delâil-i sıdkı ve berâhîn-i nübüvveti (doğruluğunun ve peygamberliğinin delilleri)yalnız mu‘cizâtına münhasır (mu‘cizeleriyle sınırlı) değildir. Belki ehl-i dikkat için, hemen umum harekâtı ve ef‘âli, ahvâl ve akvâli (fiilleri, hâlleri ve sözleri), ahlâk ve etvârı (tavırları), sîret (ahlâk) ve sûreti (görünüşü), sıdkını ve ciddiyetini isbât eder. Hattâ meşhur ulemâ-i Benî İsrâiliyeden (yahudi âlimlerinden) Abdullah İbn-i Selâm (ra) gibi pek çok zâtlar, yalnız o Zât-ı Ekrem Aleyhissalâtü Vesselâm’ın sîmâsını görmekle: ‘Şu sîmâda yalan yok, şu yüzde hîle olamaz!’ diyerek îmâna gelmişler.” (Zülfikār, 19. Mektûb, 3)  

1 Bir gün, Evs ve Hazrec’li sahabeler bir yerde otururlarken yanlarından Şemmas b. Kays adında bir Yahûdî geçer. Onların aralarındaki muhabbeti görünce: “bunlar böyle toplandıkça bizim buralarda huzurumuz kalmaz.” der. Hemen bir Yahûdî gencine: “şunların yanlarına otur ve Buas gününü ve aralarındaki önceki düşmanlıkları hatırlatan şiirlerden bir miktar oku.” der. (Buas: cahiliyede Evs ile Hazrec’in yüz yirmi sene kadar düşmanlık yaptıktan sonra aralarında meydana gelen savaştır.) Yahûdî gencin ihtiyarın dediğini yapmasından sonra, bir münakaşa başlar ve iki taraf birbirlerine girmek üzereyken durum, Peygamberimize haber verilir. Peygamberimiz, yanlarına gelerek: “Ey Müslümanlar! Ben aranızda bulunurken siz, cahiliyye davası mı güdüyorsunuz? Allah sizi İslâm’a erdirdikten ve küfürden kurtardıktan sonra yine eski kâfirliğinize mi dönüyorsunuz?” diye nasîhat eder. Bunun üzerine hepsi hatalarının farkına vararak silâhlarını bırakıp, ağlaşarak birbirlerine sarılırlar. Bu olaydan sonra 101-103. âyetler nâzil olmuştur. (Özetle; Elmalılı,)