O (nebîler), Allah’ın mesajlarını tebliğ edenler, O’ndan korkanlar ve Allah’tan başka hiç kimseden asla korkmayanlardı:[³⁷⁶¹] zira hesap görücü olarak Allah yeterdi.
[3761] Veya: “(Bu yasa) Allah’ın mesajlarını tebliğ edenler, O’ndan korkanlar ve O’ndan başkasından asla korkmayanlar (için de geçerliydi)”. Tercihimiz, bu âyetin bir önceki âyette yer alan “daha önce gelip geçmiş olanlar” ibâresinin sıfatı oluşuna dayanmaktadır. Bu âyet nefy ve isbat yöntemiyle korkuyu Allah’a hasrediyor. Fakat iş sevgiye gelince şöyle buyurulur: “onları Allah’ı sever gibi sevenler de var. Oysa iman edenler en çok Allah’ı severler.” (2:165). Allah’tan başkasına sevgi yerilmemektedir. Yerilen husus, Allah’tan başkalarını Allah’ı sever gibi sevmektir.