Şûrâ Sûresi 40. Ayet Meali

bk. Kur’an-ı Kerim, 2/194; 16/126.  

[523] Suç-ceza denkliği hakkında geniş bilgi için bk. Bayraklı, KUR’ÂN TEFSÎRİ, XVII, 245-250.  

(*) Burada da bir suça karşılık uygulanacak ceza, o suçun ağırlığı nispetinde olmalıdır, diye hüküm veriliyor. İşte bu ayetten de anlaşılıyor ki merhameti sonsuz olan yüce Allah’ın ahiret gününde inkârcılara vereceği ceza da ebedi değil, inkâr, zulüm, azgınlık ve yaptıkları kötülüklerle orantılı (hakettikleri kadar) olacaktır. Yani cehennem ve onun azabı da ebedi olmayacak. (الله اعلم) ’’Ama en doğrusunu yüce Allah bilir’’  

24 Krş. Nahl, 16/126  

Bu ayet cezalandırmayla ilgili bütün mesajların merkezini oluşturmaktadır. Bu nedenle suça verilecek cezaların en çok suç kadar olabileceği, fazlasına izin verilmediği anlaşılmakta, böylece hukuka çok önemli bir ilke kazandırılmış olmaktadır.  

1 Yani cezâlar, suçlunun hoşuna gitmeyecek bir fiil olmazsa, o cezâ değil zulme teşvik, suça uygun olmazsa da adaletsizlik olur. Ayrıca âyetin bu bölümü, “kötülüğü cezâlandırma usulü de (eğer ileri gidilirse) yine onun gibi bir kötülük (olabilir.)” şeklinde de anlaşılabilir.  

40 Lafzen, “onun gibi bir kötülüktür” [veya “olabilir”]. Başka bir deyimle zorbalığa (ki önceki ayetin son cümlesindeki bağy isminin karşılığıdır) karşı yürütülen başarılı mücadele, bazan, önceki zalimlere karşı benzer bir zorbalığa dönüşebilir. Bu nedenle, klasik müfessirlerin çoğu (Beğavî, Zemahşerî, Râzî, Beydâvî gibi) kişinin kendisini zorbalığa ve baskıya karşı savunurken “saldırganlık yapma”sının (i‘tidâ’) kesinlikle yasak olduğunu vurgulamışlardır. (Karş 2:190 ve devamında, “size karşı savaş açanlar”la mücadele etmeyi konu alan pasaj.)41 Yani, bu bağlamda, kendilerine daha önce baskı yapmış olanlara karşı yersiz intikam eylemlerine kendilerini kaptıranları.  

[4352] Lafzen: “Kötülük”.  

4581 See last note. When you stand up for rights, either on private or public grounds, it may be through processes of law, or by way of private defence insofar as the law permits private action, but in all cases you must not seek a compensation greater than the injury suffered. The most you can do is to demand equal redress. i.e. a harm equivalent to the harm done to you. Even this may serve to curb your unregenerate soul, or a community bent on revenge. But the ideal mode is not to slake your thirst for vengeance, but to follow better ways leading to the reform of the offender or his reconciliation. See 41:34, and 23:96. You can take steps to prevent repetition, by physical or moral means; the best moral means would be to turn hatred into friendship by forgiveness and love. In that case the compensation or reward (if we must use such terms) is infinitely greater, for it wins the good pleasure of Allah. But this active righting of wrongs, whether by physical or by moral or spiritual means, which are commended as better, is an antithesis to the monkish doctrine, when you are smitten on one cheek, to turn the other also. This would not suppress, but encourage wrongdoing. It is practised by none but poltroons, and is preached only by hypocrites, or men who want to make slaves or others by depriving them of the power of self-defence. It occurs in two of the four canonical Gospels (Matt. 5:39 , and Luke 6:29 ), but we need not therefore assume that it was preached by Jesus. 4582 To love Allah is the highest motive of our conduct, for it leads to the love of Allah's creatures; to win the approbation and love of Allah, is the highest reward, far transcending any compensation or satisfaction we can obtain in this life. 4583 Allah does not love those who do wrong. If, therefore, we tolerate wrong, or encourage wrong by allowing it to run rampant when we can prevent it, we fail in our duty to Allah.