Muddessir Sûresi 10. Ayet Meali

(*) Bu ayetlerde kıyamet koptuğu ve tekrar diriltilip insanların mahşere koştuğu sürecin inkârcı olanlara kolay olmayacağı anlatılmaktadır. Ayrıca metni aşağıya alınan Mefatihu-l Gayb tefsirinde de şöyle bir haber geçiyor. Bu devasa Sûr da ruhların sayısınca delikler vardır. Bütün ruhlar (kodlanmış olarak) bu deliklere yerleşmiş, ikinci üfürüşle bütün ruhlar çıkar, herbiri kendi bedeniyle tekrar birleşerek yüce Allah’ın emriyle dirilme olayı gerçekleşecektır. (الله اعلم) وجاء في الأخبار : أن في الصور ثقبا بعدد الأرواح كلها ، وأنها تجمع في تلك الثقب في النفخة الثانية ، فيخرج عند النفخ من كل ثقبة روح إلى الجسد الذي نزع منه فيعود الجسد حيا بإذن الله تعالى (مفاتيح الغيب)  

Benzer mesaj: Furkân 25:26.  

4 Bu, kâfir teriminin Kur’an’da geçtiği ilk yer olduğundan (yukarıdaki sureden önce yalnızca 96. surenin ilk beş ayeti nazil olmuştu), buradaki -ve dolayısıyla Kur’an’ın tümündeki- kullanılışı, doğal olarak, Muhammed (s)’in peygamberliğinden önce Arapların konuşmalarında kullanıldığı anlama dayanmaktadır. Yani kâfir terimi, klasik dönem sonrası birçok Müslüman alimin ve Kur’an’ın bütün Batılı mütercimlerinin yaptığı gibi, basitçe, Kur’an’da ortaya konulan ve Hz. Peygamber’in öğretilerince geliştirilen temel ilkeleri ve hukuk sistemini reddeden şeklinde özel ve sınırlı bir anlama sahip olan “inançsız” veya “inkarcı” terimleri ile özdeşleştirilemez; tersine, kâfir terimi daha geniş ve daha genel bir anlam taşımalıdır. Kâfir isim-fiilinin (ve küfr masdar isminin) kök-fiilinin kefera, “[herhangi bir şeyi] örttü” olduğunu gözönüne alırsak kâfir’in anlamını daha kolay kavrarız. 57:20’de toprağı işleyen kimseden, kâfir (olumsuz bir anlam yüklenmeden), “örten kimse”, yani ekilen tohumu toprak ile örten kimse olarak söz edilmiştir. Aynı şekilde gecenin yeryüzünü karanlık ile “kapladığı”ndan (kefera) bahsedilmiştir. Soyut anlamıyla hem bu fiil, hem de ondan türetilen isimler, mevcut olan bir şeyi “gizleme” veya doğru olan bir şeyi “inkar etme” anlamındadır. Bu nedenle, Kur’an’daki kullanımında -“toprağı işleyen” anlamında kullanıldığı bir yer (57:20) dışında- kâfir, kelimenin en geniş ve derunî anlamıyla “hakikati inkar eden [veya “kabul etmeye yanaşmayan”] kimse”yi anlatır: bu inkarın, yüce hakikatin -yani Allah’ın varlığının- bilinmesiyle yahut ilahî kelâmda telaffuz edilen bir doktrin veya sistemle, yahut gerçekliği aşikar olan ahlakî bir önermeyle, ya da gördüğü yardımları itiraf ve dolayısıyla teşekkür etme ile ilgili olup olmadığı önemli değildir. (Bilinçli bir niyeti gösteren ellezîne keferû ifadesi konusunda bkz. sure 2, not 6.)  

[5408] el-Kâfirîn: “Hakikati inkâra saplananlar”. Nüzul sürecinde kullanıldığı ilk yer burasıdır. “Örtmek, kapatmak” anlamındaki kufrden türetilir. Kefera vahyin başında “şükretti” anlamındaki şekeranın zıddı olarak kullanıldığı halde, ilerleyen süreçte “iman etti” anlamındaki âmene’nin zıddı olarak kullanılmaya başlamıştır. Çiftçi tohumun üstünü toprakla örttüğü için kâfir diye adlandırılır (Bkz: 57:20). Cahiliyye döneminde “iyilik edene teşekkür etmeyen” mânasında kullanılan kâfir, Kur’an’da hem “hakikati inkâr eden” hem de “nimeti örten nankör” anlamına kullanılır (17:8; 39;7; 5:67). Birincisi ‘imanın’ reddini, ikincisi ‘iman ahlâkının’ reddini ifade eder. Her ikisi de hakikatin inkârıdır. Bu nedenle küfrü “imanın zıddı” olarak tarif eden İbn Fâris “Çünkü o hakikati örtmektir” der. Şu halde birine kâfir demek için ona mutlaka hakikatin sunulmuş olması ve onun da kendisine sunulan hakikati kesin bir dille inkâr etmiş olması gerekir (Bkz: Gazzali, Faysalu’t-Tefrika, Dımaşk, 1407, III, 144). Kâfir sözcüğünün ism-i fail kalıbı olduğu dikkate alınırsa, “hakikati inkârı kendisine hayat tarzı olarak seçen” vurgusunu taşır.  

(Zorluk iki türlüdür. Birisi, önce zor olmakla beraber, gittikçe kolaylaşır, yenilebilir. Diğeri ise, gittikçe zorlaşır, hiç kolay olmaz. Bunun gibi kıyâmet mahşer müminler için de zorlu bir gündür, Rablerinin huzurunda hesap vereceklerdir. Fakat yaptıkları iyi amellerin tartıları ağır basınca sevineceklerdir. Oysa kâfirler hesaptan önce bile amel defterlerini gördükleri anda durumun vahametini anlayacaklar ve zorluk ancak bundan sonra başlayacaktır)  

Müddessir kelimesi (aslı mütedessir) ayrıca “yalnızlık ve inziva arzu eden” mânasına gelir. Allah Teâlâ, nebîsine “Artık inzivayı bırak, bütün dünyanın önüne öğretici ve uyarıcı olarak çık!” “Çevrende gaflet içinde bulunan insanları uyar. Kendilerini yaratıp bunca nimetlerle donatan o Yüce Rabbin onları görüp işittiğini ve sonunda hesaba çekeceğini hatırlat” demektedir. “Allah’ın büyüklüğünü anmak “Allahu ekber!” demek İslâm’ın özetidir, başta gelen emridir ve bir zikirdir. Risaletin başlangıcında öğretilen bu zikir, ezanda, namazlarda, hacda, kurbanda, hayatın her tarafında devam eder. 4. âyette beden temizliği ile ruh temizliği arasındaki sıkı ilişki hatırlatılıyor. Bu âyet, “Cinsel zaaftan uzak dur!” mânasına kinaî anlam ile de tefsir edilmiştir. Böylece müminlerin kalplerini, ruhlarını, bedenlerini, elbiselerini, ırzlarını tertemiz yapmaları emredilmektedir. Mânaları çok özlü olan ilk 7 âyeti iyi düşünen bir insan, risaletin başında bu buyrukların, verilmesi gereken en hikmetli, tam yerli yerinde emirler olduğunu anlar, risaletin önemli bir delilini bulur.  

(2) Kıyamet gününe dair âyetlerin tasvir ettiği güçlükler, bu âyette de bildirildiği gibi, kâfirler içindir. Peygamberimiz şöyle buyuruyor: “Nefsim elinde bulunan Allah’a yemin olsun, o gün mü’min için öyle hafifletilir ki, nihayet, dünyada iken kıldığı bir farz namazdan daha hafif gelir.” (Müsned, 3:75.)