Kalem Sûresi 35. Ayet Meali

[667] Mücrim/suçlu ve Müslim karşılaştırması hakkında bk. Bayraklı, KUR’ÂN TEFSÎRİ, XIX, 512-516; mücrim kelimesi hakkında ayrıca bk. VII, 133-136; XV, 201-203; XX, 250-251.  

12 Krş. Secde, 32/18-20; Sâd, 38/28  

Benzer mesajlar: Yûnus 10:35; Sâffât 37:154.  

1 Mücrim: Suçlu, günahkâr, günah işleyen, haddi aşan kimse demektir. Yerine göre bir kişi, bir grup, bir kavim, hatta bir millet hakkında kullanılmıştır. Aynı kökten gelen “cürüm” kelimesi de “günah işlemek, haddi aşmak” demektir. Cürüm veya mücrim kelimeleri hadislerde de “günahkâr, suçlu” karşılığında kullanılmıştır. (Buharî, Müslim, Ebu Dâvud) Dini terim olarak mücrimlerden maksat, kâfirlerdir. Mücrimler: İnkârcıdırlar (Mürselât: 46), kendilerine Allah’ın âyetleri okunmuş fakat inkâr etmişlerdir (Câsiye: 31), Allah’tan af dilemezler, tövbe de etmezler, Allah’tan yüz çevirirler (Hûd: 52), bir kısmı da inandıktan sonra inkâr etmişlerdir. (Tevbe: 66) Kitâb’a da inanmazlar. (Şuarâ: 200-202) Kendilerine Peygamber gönderilmiştir, fakat Peygamber düşmanıdırlar. (Furkan: 31) Peygamberimize de deli, şâir gibi sözler sarf etmişlerdir. (Saffât: 33-39) Âhirete ve âhirette hesâba çekileceklerine de inanmazlar (Müddessir: 46).  

17 Müslimûn (tekili müslim) teriminin Kur’an’ın vahiy tarihinde ilk kullanıldığı yer, burasıdır. Bu çalışmada müslim ve islâm terimlerini orijinal anlamlarına uygun olarak, yani “Allah’a teslim olan [veya “olmuş”] kimse” ve “insanın Allah’a teslimiyeti” şeklinde çevirdim. Aynı şey, esleme fiilinin Kur’an’da kullanılan bütün biçimleri için de geçerlidir. Unutulmamalıdır ki, bu terimlerin “kurumsallaşmış” kullanımı -yani, özellikle Peygamber Muhammed (s)’in izleyicileri için kullanılması- kesinlikle Kur’an-sonrası bir gelişmeyi yansıtmaktadır ve bu nedenle de bir Kur’an çevirisinde yer almamalıdır.  

[5258] Müslim-mücrim karşıtlığına dikkat. Bu bağlamda muslim: “günahtan kaçınmak için Allah’a teslim olan”, mucrim: “günah işlemek için teslimiyetten kaçınan” vurgusu kazanıyor. Zımnen: İşlenen her günah kişinin İslâm’ını tehdit eden bir hastalıktır.  

5618 The spiritual arrogance which rejects faith in Allah is perhaps the worst Sin, because it makes itself impervious to the Mercy of Allah, as a bed of clay is impervious to the absorption of water. It sets up its own standards and its own will, but how can it measure or bind the Will of Allah? It sets up its own fetishes—idols, priests, gods, or godlings. The fetishes may be even God-given gifts or faculties. Intellect or Science, if pushed up to the position of idols. If they are made rivals to Allah, question them: Will they solve Allah's mysteries, or even the mysteries of Life and Soul?