İnfitâr Sûresi 6. Ayet Meali

[730] İnsanın yaratılışı hakkında bilgi için bk. Bayraklı, KUR’ÂN TEFSÎRİ, XX, 403-406.  

Ezelî ve ebedî ilmi ile her şeyi hakkıyla bilen Allah Teâlâ’nın, kâfirlere yöneltmiş olduğu bu tür sorular, onlardan cevap bekleme sorusu değil, esasında onları azarlama ve kınama ifadeleridir.  

1- Şerefli. Cömert.  

(*) Âyetin ‘’Ey insan!’’şeklinde başlamasının sebebi, ancak insan denen üst varlığa has genel bir zaafı vurgulamak amacıyla olabilir. Zira El-Kerîm, en kaliteli ve değerli olanı ikrâm eden manasında Allah’ın bir esmasıdır ve bağlam verilenlerle alâkalıdır. İnsan, ona bahşedilen nimet ve imkânlar yüzünden kendi kendine yetme zannına kapılır. İnsanın akıl ve şuurunu örten en büyük engellerden biri, büyüklük gururudur. Sûrenin başındaki devasa evren anlatımından sonra kâinatta bir zerre bile olmayan insanın yersiz gururu, kendini aldatmamalıdır. Kerîm olan Rabbin en önemli ve öncelikli nimeti şimdi ifade edilecektir. (Kurandan Hayata)  

[3] Bu nasıl iş! Şükredecek yerde nankör kesildin.  

3 Hiçbir insanın “aralarından yalnız hakikati inkar etmeye şartlanmış olanlarla sınırlı olmayan şeytanî eğilimlerden (fitne)” tamamiyle masun olmadığına (bkz. 8:25 ve ilgili not 25) işaret eden bir belâgat sorusu. Cevabı, aşağıda 9. ayette verilmektedir.  

[5615] Yani: “kendi kendini aldatmanın anlamı ne?” Ğurûr, kişinin gerçekte kendisine zarar verecek şeye yararlı diye sarılarak kendini aldatmasıdır.  

(Neden sana vesvese veren, "Allah kerimdir, nasıl olsa affeder sen dünyada dilediğini yap, burada sana nimetler verdiği gibi ahirette de ikramda bulunur" diyen şeytanın peşinden gittin. Nitekim Lokman suresinin 33. ayetinde: 'Sakın o aldatıcı şeytan sizi Allah'ın affına güvendirmesin" buyurulmuştur.)