Hucurât Sûresi 7. Ayet Meali

[Not: "Hakk dava": İslami hükümler ve insani hedeflerle kurulan, Kur’an’a ve Sünnet’e dayalı bilimsel ve evrensel bir Adil Düzeni amaçlayan sistem ve siyaset hangisi ise; inkârcılardan münafık din istismarcılarına, sağcılardan solculara, dış odaklardan işbirlikçi iktidarlara (kendi aralarında çıkar çekişmesi ve taassup hasetleşmesi yaşansa da) hepsince ortaklaşa "en ciddi tehdit ve tehlike" sayılan ve aleyhinde resmiyete dökülmemiş fiili bir ittifak kurulan ve şeytan şürekasınca asla sahip çıkılmayan ve destek olunmayan, hatta dağıtılmaya-kapatılmaya çalışılan hareket ve şahsiyet hangisi ise, işte her asırda Hakk Davayı O temsil etmektedir.]  

Bu cümle A‘râf 7:172, Rûm 30:30 ve Şems 91:8. ayetlerle birlikte okunmalıdır.  

1 Fısk: Doğruluk ve itaatten çıkış yani; kavli ve fiili îmanın gereklerine uymamak demektir. 2 Rüşt: Hak yolunda metanetle dosdoğru gitmek demektir.3 Allah size imanı sevdirdi, sevgili kıldı da bu sebeple iman ettiniz. İman etmek için yalnız bilmek kâfî değil, bir de sevmek lâzımdır. Bu sebeple dinin başı muhabbettir. Nitekim Efendimizin: “Kişi dostunun, dini üzeredir, onun için iyi bakın, her biriniz kime dostluk ediyor, kiminle düşüp-kalkıyor.” buyurması bu manayadır. Nitekim Hz. Ömer: “Ey Allah’ın Rasulü! Sen bana nefsimden başka her şeyden sevgilisin” demişti. Rasulullah: “Ben sana nefsinden de sevgili olmadıkça imanın tamam olmaz” buyurdu, bunun üzerine Hz. Ömer hemen: “Vallahi sen nefsimden daha sevgilisin” dedi. Rasulullah da: “Ey Ömer! İmanın şimdi tamam oldu” buyurdu. İşte Hz. Ömer’in böyle bir anda muhabbetini artırarak yemin ile ikrar verebilmesi bu kabildendir. Her iki takdirde de muhabbet bir akıl işi değil, doğrudan doğru Allahu Teâlâ’nın verdiği bir histir. Allah’ın sevdirmediği şeyler düşünmekle sevilemez, ancak Allah’ın sevdirdiği şeyler bilinmek, düşünülmek sâyesinde akıl ile tecrübe ile sevgi şuuruna erilebilir. İşte böyle imanın esası bir sevgi ile alâkadar olduğu, sevgi de Allah’ın bir vergisi bulunduğu için burada: “Allah size imanı sevdirdi. Yani o sayede Rasulullah’a iman ettiniz ve o imanı kalbinizde tezyin buyurdu mucibince amel edip Peygambere itaat ettiniz ve küfrü, fıskı, isyanı size kötü, iğrenç kıldı da onun için onlardan sakındınız. (Elmalılı)  

7 Zımnen, “ve o, birbirinize karşı nasıl davranacağınız konusunda size örnek olmaktadır”: yani o, üçüncü kişilerin onurunu etkileyecek bir şayiayı hemencecik kabul etmezdi; tersine, ya öyle şeyleri dinlemeyi tamamen reddederdi, yahut, toplumun menfaatleri için konuyu açıklığa kavuşturmak gerekli ise, gerçeği objektif bir şekilde araştırmaya koyulurdu.8 Lafzen, “her işte/durumda (emr)”; bunun anlamı, insanın, genellikle, gerçek bir kanıttan yoksun bulunan kötü söylentilere itibar etmeye meyyal olduğudur.  

[4638] ‘Anittum için bkz: 9:128, not 164. [4639] Dinin temeli sevgidir, çatısı da öyle. İman ağacının kökü sevgidir, meyvesi de öyle. Buradaki türden, bir “tohum” gibi gelişip büyüyen sevgiye hubb, muhabbetin ürünü olan iman ve amele karşılık olarak Allah’ın verdiği sevgiye vudd diyor Kur’an: “İmanda sebat eden ve o imanla uyumlu bir hayat yaşayan kimseler var ya: o sonsuz rahmet kaynağı onlar için sonsuz bir sevgi var edecek” (19:96; ayrıca: 19:96, not 91).  

(*) Nitekim böyle bir olay olmuş ve Peygamber s.a.s. Halid b. Velid'i göndererek o haberin kasden ortaya atılmış olduğunu tesbit etmiş ve iki mümin topluluk arasında neredeyse başlayacak çatışma bu sayede önlenmişti.  

Bu ifadeden anlaşıldığına göre müminlerin tümü bu hataya düşmemiş, sadece azınlıkta olan bazı kimseler bunu ileri sürmüşlerdir. “Şayet o size uysaydı (..)” hitabı, bütün sahâbeye değil, Beni Mustalık üzerine asker göndermeyi öneren sahabîleredir. “Ama Allah size imanı sevdirdi” hitabı geneldir. Bu âyet, görüşlerinde ısrar eden sahabîlerin imandan çıktıklarını değil, hata yaptıklarını gösterir. Allah Teâlâ hata yapanları şöyle uyarmaktadır: “İmanın gereği, diğer sahâbe gibi Peygambere güvenip onun görüşüne tâbi olmaktır.”  

Hakikati tanımamayı, sınırı aşıp yoldan çıkmayı, baş kaldırmayı  

[*] İçimizde sürekli kalacak olan resul Allah'ın sözlerini taşıyan Kıtabı olduğu için buradaki resul kelimesine de başka anlam verilemez.  

4925 The messenger of Allah, if he consults his friends and associates, should not be expected to follow their advice in all matters. The judgement and responsibility are his: he sees farther than the rest, and he is not swayed by personal feeling as others may be. (R). 4926 Fortunate indeed was the generation among whom the Prophet of Allah walked in his daily life. His example was inspiring. Their inner Faith was dear to them; it was a thing to be proud of in their innermost hearts; and they loved discipline, obedience, and righteousness. No wonder all their other disadvantages were neutralised, and they went from strength to strength. Nothing but the Grace of Allah could have brought about such a result.